A Travellerspoint blog

Orange is the new black

sunny 25 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

11/2/19
Een hete thee en een uitgebreid ontbijt maken dat we opgekikkerd en reisklaar zijn. We volgen de raad van Federico en trekken verder naar volgens hem een van de mooiste watervallen in de provincie Neuquén. De hele rit luisteren we geboeid naar de Interne keuken van Koen en Sven en zo vliegen de uren voorbij.

large_P1090378.JPGlarge_fullsizeoutput_1e6b.jpeg

De wegen lijken weer eindeloos lang maar een paar kilometer voorbij Loncopue stuiten we op een speciaal landschap met rotsformaties die op rechtopstaande kolommen of pilaren lijken. Riscos Bayos zegt het paneel langs de weg. Het is een van de drie plaatsen in de wereld waar de natuur vreemde vormen heeft gemaakt van de uitstoot van vulkaanuitbarstingen.

large_P1090684.JPG

Caviahue ligt op 1600 meter boven de zeespiegel ten zuiden van de Copahue vulkaan, omringd door het meer met dezelfde naam. In de Argentijnse winter (tussen half juni en half september) is Caviahue een skioord en in de zomer (december tot maart) komen mensen voornamelijk naar hier om te genieten van de warmwaterbronnen in Copahue of zoals wij om te hiken in de schilderachtige omgeving. Onze verwachtingen staan hoog gespannen want Federico was er lovend over. We rijden recht op het meer en dat ziet er alvast veelbelovend uit. Het skidorpje ziet er daarentegen spookachtig verlaten uit. “Your destination is on the right”, zegt onze gps. We hebben een hosteria geboekt voor vannacht en hopen wat te kunnen opwarmen. We checken in en krijgen een kamer. Net als we ons geïnstalleerd hebben, komt de dame van de receptie naar boven gesneld. Er blijkt helemaal geen boeking op onze naam te zijn. We hebben stomweg niet op de naam van de hosteria gelet. Want ‘on our right side’ blijkt nog een tweede hosteria te zijn. De ontvangst daar is op zijn zachts gezegd alles behalve hartelijk. Een norse man brengt ons naar een kamertje zonder een woord te zeggen. Een beetje uit schaamte en omdat er verder niks te vinden is, gaan we ’s avonds in de andere hosteria eten. Zo maken we onze kemel toch een beetje goed.

12-14/2/19
De grijze wolken zijn verdwenen. Het is nog koud maar de lucht kleurt knalblauw en de zon schijnt. We rijden via een prachtige weg naar de Salto de Agrio.

large_P1090413.JPG

We worden beloond met een imposante waterval van ongeveer 60 meter die omringd wordt door een brede canyon gevormd door opeenvolgende lavastromen. Maar het is vooral het prachtige kleurenpallet dat ons betovert. We hadden de oranje stenen aan de rand van het Caviahue meer al wel opgemerkt maar hier staan we echt van te kijken. De waterval vormt een lagune, omringd door hoge muren van basalt, het product van de uitkragende lavastromen. Op verschillende plaatsen zijn ze bedekt met frisgroen mos en de randen en aangrenzende rotsen kleuren oranje door de werking van het zuur water. We zijn echt onder de indruk, zo mooi is het. De meeste mensen die we hier zien beperken zich tot een of twee selfies vanaf het uitkijkpunt en dat is echt zonde. Of net goed voor ons want nu hebben we het rijk voor ons alleen. Verderop liggen immers nog heel wat onbetreden paden en kleinere lagunes.

large_P1090476.JPGlarge_fullsizeoutput_1e62.jpeglarge_P1090432.JPGlarge_fullsizeoutput_1e65.jpeglarge_P1090435.JPGlarge_P1090428.JPG

Na een heerlijke dag stappen, botsen we toevallig op een kleine tapas bar in Caviahue die open is! ‘Trois’ is een geweldige vondst. Daniel weet in een handomdraai de lekkerste bruschetta’s op tafel te zetten. Leuk terrasje, lekkere hapjes, glaasje wijn en de zon die opwarmt… Perfecte afsluiter van deze dag.

Caviahue baadt in de zon, de wind is verdwenen. Geen rimpeltje op het meer. Niet ver van het dorpje bevindt zich de Circuito Cascadas Del Río Agrio. We klimmen temidden van een duizend jaar oud araucaria bos langs 4 watervallen. De hoogste kijkt uit op de Copahue vulkaan. Geen opvallend kleurenpallet deze keer maar grijze modderige lagunes en antracietgrijze Riscos Bayos. Vergelijkbaar met reuzegrote houtskool sticks. Een ding staat vast, de geweldige Salto de Agrio kunnen ze niet overtreffen.
Gefascineerd door tientallen hagedisjes die in de dode bomen leven, verliezen we de tijd uit het oog.

large_P1090531.JPGlarge_P1090532.JPGlarge_P1090539.JPGlarge_P1090582.JPG

Eerder uit benieuwdheid, want ik ben geen fan van warmwaterbronnen, rijden we de hoogte in naar het thermisch paradijs Copahue. De warmwaterbronnen van Copahue zijn de enige in de wereld die op een plek een ontelbare hoeveelheid natuurlijke minerale bronnen verzamelen, zoals water, modder, dampen en algen. Ik houd angstvallig een zakdoek in de buurt van mijn neus maar er hangt gelukkig geen penetrante zwavelgeur. Het thermencomplex ziet er voorhistorisch uit. Omdat de hoogtezon hardnekkig is, houden de meeste mensen hun hoofddeksel op en vooral in het modderbad zorgt dat soms voor hilarische taferelen… Hoe gezond of heilzaam het ook mag zijn, wij gaan liever stappen, dat is ook gezond.

large_P1090595.JPGlarge_fullsizeoutput_1e43.jpeg

Aan de andere kant van het dorp ligt de Cascada Escondida. Via een educatief wandelpad lopen we door een bos van lengas, ñires en araucarias maar wat zijn we diep teleurgesteld als we aan het einde van de rit een klein straaltje smeltwater naar beneden zien lopen.
Ontgoocheld druipen we af naar ons tapas barretje.
De beste plaatsen of tips vind je meestal niet in de gidsen maar krijg je van lokale mensen. Zo rijden we vandaag via een bijna verborgen kasseiweg naar hoge valleien. Langs de weg staan minuscule huisjes. Hier wonen Mapuche-gemeenschappen die hun dieren na de winter naar de groene weiden brengen. Lammetjes, geiten en schapen grazen naar hartelust op de berghellingen.

large_P1090659.JPGlarge_P1090631.JPGlarge_fullsizeoutput_1e5f.jpeg

En dan wordt de weg smaller en vinniger met scherpe keien. Hugo is in zijn nopjes en in lage gearing gidst hij ons veilig naar beneden. Daar wacht ons een prachtige lagune. De lucht is zuiver en onbesmet. Het wateroppervlak is zo glad dat het de randen van de berg en het enige huisje weerspiegelt.
De stilte van de plek wordt alleen onderbroken door het gemekker van de dieren of het gefluit van vogels. Terwijl we genieten van dit paradijs op aarde komt helemaal uit het niets een hond aangehuppeld die duidelijk behoefte aan genegenheid heeft. Hij wil per se mee op de zitzak en overdondert ons met pootjes en likjes en wil vooral spelen en gestreeld worden. De zoveelste hond die ik moet overwinnen maar het lukt me ;-) Dankbaar dat onze nieuwsgierigheid ons naar deze afgelegen plek bracht. We kunnen ons geen mooier Valentijnsgeschenk wensen!

large_fullsizeoutput_1e4e.jpeglarge_fullsizeoutput_1e56.jpeglarge_fullsizeoutput_1e57.jpeg

Posted by happy glocals 06:52 Archived in Argentina Comments (4)

Oost West, Moquehue best

1/2
Ons plan is om tijdens de folklore feesten in Moquehue, Helena en Leo te gaan bezoeken die we in het begin van onze reis ontmoetten. Via de RN22 rijden we de provincie Neuquén midden door. Het is een oersaaie weg. Geen levende ziel te bespeuren. Geen enkele tegenligger, geen dieren. Niets waardoor we onze aandacht even zouden kunnen verleggen van hitte naar iets bijzonders. We stoppen in Choele Choel, gewoon omdat we het een grappige naam vinden en omdat we moe zijn. Het is siësta time maar het ijssalon is gelukkig open. En neen, we zijn de ijsjes nog altijd niet beu ;-) Silvana staat achter de toog. Terwijl wij terug een beetje op onze positieven komen, wat kunnen een airco en een ijsje toch wonderen doen, praat ze honderduit over twee Belgen die gedurende een maand bij de bakker om de hoek hadden gewerkt. Het waren twee toffe gasten die een hele goede indruk hadden nagelaten. (Dankjewel gasten, altijd leuk om positief nieuws te horen over de Belgen). En nu weer twee ‘toffe’ Belgen over de vloer, ze is aangenaam verrast. Ze stuurt ons door naar een camping aan de Rio Negro. We zoeken een rustige plaats en terwijl we ons installeren komt de ene na de andere Argentijn een praatje slaan of wat foto’s nemen. We zijn weer ‘talk of the camp site’. In alle eerlijkheid zijn we het stilaan wel een beetje beu om telkens weer hetzelfde verhaal te doen en onze auto te demonstreren. Ook Raul, een gepensioneerd politieman, en zijn familie staan aan de deur.
Raul is een fervent visser geworden sinds zijn pensionering op 48 jaar! Men gaat er hier van uit dat je op 48 jaar niet fit genoeg meer bent om achter jonge snaken aan te hollen en dan mag je gaan. Hij reist het land af op jacht naar forel. Vandaar dus de interesse voor een camper. Als we eindelijk alles kunnen afsluiten, gaan we nog wat wandelen langs de rivier. Het is er een drukte van jewelste. Het warme weer jaagt iedereen het water in. Helaas duurt het lawaai nog tot ’s morgens vroeg. Heel de nacht is er luide muziek, brommers en quads rijden rond en er is tumult. We doen geen oog dicht. Zodra de zon er is, staan we op, ontbijten en vertrekken.

Ruta de la manzana

2/2
We rijden los door de fruitstreek. De vallei van de Rio Negro is een oase in het midden van het Patagonische plateau. De provincie Neuquén heeft meren, bergen en bossen in het westen, kusten en kliffen in het oosten, maar de rest is bijna allemaal steppe. In deze streek verandert die steppe plots in een vruchtbare vallei. De “Alto Valle” is het fruitgebied bij uitstek en daar kunnen we niet naast kijken. De appel is de grote ster, maar peren, perziken, abrikozen, noten en druiven worden hier ook geoogst. Rio Negro is dan ook de eerste producent en exporteur van pitvruchten in het land. Alle bedrijven langs de autoweg hebben een link met fruit: producenten, ciderhuizen, inpakmagazijnen, snoepfabrieken, transportfirma’s… Aan elk kruispunt staan venters met zakken appels of abrikozen en langs de weg staan tientallen stalletjes met nog meer keuze uit fruit.
We parkeren de auto in Neuquén stad en in onze zoektocht naar een geschikte bank om geld af te halen, passeren we een leuk eettentje dat specialiseert in verse, huisgemaakte empanadas. Veel honger hebben we niet, maar een lokale snack gaat er altijd wel in. 2 uur en 6 empanadas later nemen we afscheid van Vanessa en Federico die de zaak uitbaten. Federico, een voormalig beroepstennisser, gaat met zijn vrouw op vakantie naar Europa. We wisselen tips en coördinaten uit en beloven contact te houden. Een 20-tal kilometers verder, houden we halt in de rurale buitenwijk Centenario.

3-6/2/2019
Het is genieten van de rust op de biologische chacra “Flor Dorada” van Carlos Iacono. De enige organische boerderij in Centenario. De boomgaard wordt bemest met compost gemaakt met afval van dezelfde groenten die zijn geoogst en de gewassen roteren om de grond niet te laten wennen aan een monocultuur. Wat we lekker vinden, mogen we uit de serres plukken. Een sappige tomaat, knapperige salade en verse basilicum….dat slaatje is rap gefikst.

large_fullsizeoutput_1d18.jpeg

De peren zijn klaar om te oogsten. Gretig om onbekend terrein te verkennen en nieuwe ervaringen op te doen, staan we te popelen om de vaste ploeg te helpen. We worden eerst verwend met een heerlijk ontbijt dat Pablo en Ana, de kinderen van Carlos, voor ons maakten. Elsa en haar zoon zijn al een uurtje aan het plukken. We krijgen duidelijke instructies en gaan meteen aan de slag. Een volle kist levert 15 USD op en we willen hen zoveel mogelijk helpen om kisten te vullen. De peren die hoog hangen moeten met een ladder geplukt worden en aangezien er maar twee ladders in de bomenrij staan, beperken wij ons tot reikhoogte.

large_fullsizeoutput_1cc1.jpeglarge_fullsizeoutput_1cc3.jpeglarge_fullsizeoutput_1cce.jpeglarge_P1090068.JPG

De temperatuur loopt ondertussen op tot 38 graden, de zon brandt op ons hoofd. De namiddagen reserveren we voor een fietstochtje in de regio, een picknick aan een naburig meer, boodschappen doen, wandelen of schrijven. Pas als iedereen gedaan heeft met werken, durf ik me in een hangmat te leggen. Diepe buiging en diep respect voor Elsa en haar collega’s die geen pauze nemen en 8 uur per dag zwoegen in de ziedende hitte. We willen hen op onze laatste (werk)dag een fris Belgisch biertje aanbieden. Tot onze grote spijt heeft geen enkele grote supermarkt deftig Belgisch bier in de rekken en we kopen een Duits alternatief dat in elk geval toch voor verfrissing zorgt.

large_P1090070.JPG

Op aanraden van Pablo eten we ‘s avonds in het gemoedelijke ‘LosAmigo Bistró’ waar chef Jorge aan het fornuis staat. Hij creëert simpele maar heerlijke gerechten met lokale ingrediënten. Omdat we fan zijn van zijn keuken en hij daar zo van geniet, kookt Jorge speciaal voor ons op zijn sluitingsdag. Om acht uur stipt (ook speciaal voor ons een uurtje vroeger dan normaal) kloppen we aan en nemen plaats op het terras. We praten gezellig over zijn studies en zijn culinaire passie en dan verdwijnt hij in de keuken. Tot zijn en onze verbazing stroomt het restaurant vol. Gelukkig is zijn vriendin, Ailen, vrij die avond en springt ze in om de stormloop op te vangen.

large_IMG_0433.JPG

We genieten van een plezante avond en krijgen op de koop toe nog een fles wijn cadeau! Wat een gastvrijheid.

7-8/2/2019
Van gastvrijheid gesproken. Vanessa en Federico hebben ons ondertussen via WhatsApp laten weten dat we niet mogen vertrekken zonder eerst bij hen langs te gaan. In La Matera worden we getrakteerd op ovenverse empanadas en dat bij 41 graden. De buitentemperatuur, niet die van de oven. De drie zonen uit Federico’s eerste huwelijk komen beleefd groeten en kussen… heel veel kussen. Argentijnse pubers (15j en de tweeling 11j) zijn toch wel een beetje hitsig ;-) Na het eten blijven we nog gezellig nakletsen maar iedereen heeft last van de hitte en wij hebben nog een heel eind te gaan. We sluiten af met een ‘ussie’ en gaan wat verder zweten in de auto.

large_fullsizeoutput_1d65.jpeg

Via Zapala rijden we verder richting Aluminé en het zalige Moquehue meer waar we met open armen ontvangen worden door Helena en Leo. Ondanks het late uur tovert Leo nog gauw een vegetarische spaghetti uit zijn mouw en vallen we daarna in een diepe slaap.

large_P1090086.JPGlarge_P1090088.JPGlarge_fullsizeoutput_1d1f.jpeg

Niet voor gevoelige kijkers

9-10-/2/2019
Eigenlijk wilden we op aanraden van een Argentijnse vriendin verder naar Lago Ruka Choroi maar zware branden hebben de bossen rondom het meer vernield. We twijfelen maar een affiche die voor dit weekend “La Fiesta de Vecinos de Moquehue" aankondigt, doet ons besluiten om hier te blijven. Het dorpsfeest belooft traditionele competities, dans en muziek. Het heeft plaats op een braakliggend terrein in de onmiddellijke omgeving van het dorp. De weg ernaar toe is vreselijk stoffig. Telkens als een auto passeert verdwijnen we in een stofwolk. We vallen een beetje uit de toon als buitenlander en hebben veel bekijks. Maar zelf hebben we ook ogen te kort. Bijna alle mannen en vrouwen zijn in traditionele klederdracht en dat zorgt voor kleurrijke plaatjes. Er is voor ieder wat wils. Naast talrijke eetstalletjes met voornamelijk frieten of worsten zijn er natuurlijk de traditionele spelen. Voor de wat oudere mannen of voor hen die al wat dieper in het glas keken, is er La Taba, een van de oudste traditionele spelen op het Argentijnse platteland. Als we de uitleg goed begrepen hebben, moet je de taba (het S-vormige bot van de hiel van een koe en te vergelijken met een grote bikkel) in de tegenovergestelde vochtige cirkel (zag er volgens ons uit als een gladgestreken koeienvlaai), 6 meter verder, werpen. De taba heeft twee verschillende kanten; ‘suerte’ geluk en ‘culo’ de staart. Vooraleer je werpt, zet je geld in. Als de taba met de gelukskant naar boven in de cirkel valt, win je. Valt hij met de ‘culo’ kant naar beneden dan verlies je.

large_P1090090.JPGlarge_fullsizeoutput_1de0.jpeglarge_P1090103.JPGlarge_fullsizeoutput_1dea.jpeg

De kinderen moeten per groepje van twee proberen om met een lasso een schaap te vangen en zodra dat gelukt is, moet een van hen (meestal de kleinste of lichtste) proberen om er even op te zitten. Wie erin slaagt is gewonnen. Trotse ouders - de vaders in het bijzonder - moedigen hun kids aan want zij worden geacht de volgende generatie gauchos te worden.
Bij de volwassen mannen gaat het er iets ruwer aan toe. Zij moeten met hun paard tussen zes tonnen slalommen en om ter snelst terugkeren. Telkens valt de traagste af tot er een winnaar overblijft. Het hele weekend door praat en zingt een presentator het feest aan elkaar en zorgt een live band voor muzikale ondersteuning. ’s Avonds wordt er gedanst, gegeten en heel veel gedronken.

large_P1090093.JPGlarge_P1090114.JPGlarge_P1090319.JPG

Als we zondagmiddag terugkeren, is het terrein een slagveld. Er is veel alcohol gevloeid. Lege brikken tafelwijn, lege flessen Fernet, Coca-Cola (Fernet-Coca is de lokale cocktail), servetten en kartonnen bakjes slingeren op de grond. De gauchos die niet meer moeten presteren zijn tipsy en hebben rood doorlopen ogen.

large_P1090218.JPG

Vandaag gaat het er zeer heftig aan toe. Drie mannen leiden telkens een geblinddoekt wild paard op het veld en zadelen het op met een kussentje. En dan is het de bedoeling dat de ruiter minstens 15 seconden in de beugels blijft. Het zijn verschrikkelijke taferelen. De mannen worden heen en weer en op en neer gegooid maar daar kiezen ze uiteindelijk zelf voor. De emotie die je afleest van de paarden daarentegen is aangrijpend. De angst staat in hun ogen te lezen, hun bek staat wijd opengesperd. Ze proberen de ruiter van zich af te werpen als ze ongenadig harde zweepslagen krijgen. Er hangt een behoorlijke geldprijs vast aan de wedstrijd wat niet onbelangrijk is voor deze mensen.

large_P1090193.JPGlarge_fullsizeoutput_1e01.jpeglarge_P1090373.JPG

En het staat natuurlijk goed in deze macho wereld als je wint. Dit is alles behalve een romantisch ‘Horse Whisperer’ verhaal en omdat ik het niet langer kan aanzien focus ik mijn camera op fotogenieke gauchitos.

large_P1090236.JPGlarge_P1090317.JPG

Het weer dat al onstabiel en winderig begon vandaag draait om en de feesten eindigen helaas met donder en bliksen en veel regen. Onze opdringerige camping buren hebben ondertussen gelukkig hun tenten ingepakt en zijn er vandoor als wij ‘thuiskomen’. Wij kunnen in alle stilte opdrogen, proberen de hardnekkige kilte uit ons lijf te verdringen en gaan een koude vriesnacht tegemoet! Het kan soms niet extremer.

Posted by happy glocals 14:33 Comments (0)

Het best bewaarde geheim van Patagonië?

sunny 30 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

28/1/19
Slaap ingehaald en terug opgekikkerd, rijden we verder langs de kust naar El Cóndor. Maar ook hier kunnen we onze ogen niet geloven. Volledig tegengesteld aan Las Grutas! Hier heerst complete rust… op het schreeuwen van papegaaien na. Want hier leeft 's werelds grootste kolonie papegaaien. Het is ook hier waar de Patagonische kliffen beginnen. We kijken op een tientallen meters hoge klif die uit zand en sedimenten bestaat die gedurende miljoenen jaren zijn samengeperst. Ideaal materiaal voor de papegaaien om er hun nesten in te graven. Biologen en specialisten van over de hele wereld komen hier samen om ze te observeren en te bestuderen. Gebiologeerd turen wij deze keer niet richting zee maar naar de kliffen waar de papegaaien in en uit hun nesten vliegen.
Als onze nek stijf staat van naar boven te kijken, klimmen we naar boven. Langs de kustweg waar ze in grote getale de elektriciteitskabels bezetten, kunnen we ze nog beter zien.

large_P1080884.JPGlarge_60a4c8f0-3080-11e9-ae8e-31c6783c192b.jpeglarge_50de8be0-3080-11e9-ae8e-31c6783c192b.jpeg

Pas als we hun bontgekleurde vederkleed en gekwetter beu zijn, enkele uren later, rijden we verder naar het eerstvolgende stadje. Viedma ziet er op het eerste gezicht vredig uit en volgens het toeristenbureau is het een veilige stad. Vele Argentijnse families genieten van het mooie weer aan de Rio Negro. De stad doet er alles aan om de omgeving zo groen en zo netjes mogelijk te houden. Er staan voldoende vuilbakken die regelmatig geleegd worden - niet onbelangrijk met al die loslopende honden! Wanneer iedereen terugkeert van de rivier en de stad tot leven komt, kammen we het centrum uit. Supermarkt: check. Warme bakker: check, en ons weer laten verleiden tot veel te veel lekkers. Koffiebarretje met wifi: gevonden! Dat is voor morgenvroeg :-).

29/1/19
Na een heerlijk kopje koffie nemen we het overzetbootje naar Carmen de Patagones of kortweg Patagones, de stad aan de overkant van de Rio Negro. Het is broeierig warm en daarom kuieren we op ons dooie gemakje door de steile straten. Het koloniale centrum ademt zelfs een beetje romantiek uit.

large_fullsizeoutput_1d0c.jpeglarge_fullsizeoutput_1cdd.jpeglarge_fullsizeoutput_1cdf.jpeg

Wat dieper in de stad springt de drukbezochte poelier meteen in het oog van… juist Theo. Hij verkoopt enkel gezonde boerenkippen zo leest het naambord van de winkel. Aan de geur van de gegrilde kippen van ’Campo pollo’ kan je moeilijk voorbij. Het is aanschuiven maar dat hebben we er graag voor over. Even later zitten we op een bankje in het park te smullen. Twee ongelooflijk lieve, respectvolle honden komen bij ons zitten. Ze bedelen niet, blaffen niet, en blijven op een afstandje aan onze voeten liggen. We zijn zo onder de indruk dat we het niet over ons hart krijgen om ze niet te laten meegenieten. Voorbeeldhonden zijn het! Want zelfs tegenover elkaar zijn ze uiterst galant en wachten ieder hun beurt af.

large_fullsizeoutput_1cf1.jpeglarge_fullsizeoutput_1ce9.jpeg

Op de achtergrond horen we ondertussen sirenes loeien. Een brandweerwagen komt voorbij gestoven. Het is warm en droog dus vermoedelijk weer een bosbrand of zo. We belonen onze hondjes met nog meer lekkers als weer een brandweerwagen voorbij komt gereden. In de verte zie ik zwarte rookpluimen de lucht in gaan. Oeps, er is iets gaande en het is heel dichtbij. Toch maar even kijken? In het atelier van het plaatselijke autoschadebedrijf is brand uitgebroken.
Deze lome rivierstad ontwaakt uit haar siësta en in een mum van tijd staat een groepje mensen rond het gebouw. We voelen ons een beetje ramptoerist als we de straat passeren maar staan versteld als op de brandweerwagens het woord “BRANDWEER” staat. Afdankertjes van onze noorderburen.

large_fullsizeoutput_1e10.jpeg

We keren terug met het overzetbootje en lopen de costanera af. Het is Yerba mate-tijd. Argentijnse families delen hun favoriete kruidenthee en halen de picknickbox boven, rijkelijk gevuld met hartige maar vooral zoete snacks. De meeste Argentijnen zijn echte zoetebekken. Dat merk je aan de grote zakken ‘dulces’ (taartjes, koekjes, chocolade..) waarmee ze uit de bakker komen en aan de lange rijen bij de ijssalons en bij velen ook wel aan het maatje meer.

Kilometers en kilometers strand

30-31/1/19
Als we ontwaken, giet het pijpenstelen. Alle excuses zijn goed voor een heerlijk ontbijtje bij koffiebar Martinez in Viedma. Maar na regen komt altijd zonneschijn :-) Ideaal kustweer. Want we plannen om de weinig bekende Ruta 1 of Caminato de la costa te doen. Het is een van de best bewaarde geheimen van de Argentijnse zomer in Patagonië. Maar ongetwijfeld zit de slechte weg hier wel voor iets tussen. We trotseren met plezier iets meer dan 100 kilometer stof, grind- en wasbordweg om de immense en verlaten stranden te bewonderen.
We beginnen bij Playa El Espigón. Na een steile afdaling tussen metershoge kliffen botsen we op een leuke strandcabine die dienst doet als surfschool. Ze ligt er verlaten bij.

large_fullsizeoutput_1e4c.jpeglarge_P1080987.JPG

Het strand dankt haar naam aan de natuurlijke golfbreker (El Espigón) die ontstaan is door erosie van de klif. Het is laag tij dus kunnen we gemakkelijk rondom de stekelige rots wandelen. Maar strandjutter Theo heeft geen oog voor golfbrekers, hij is op zoek naar fossiele weekdieren en verdwijnt een paar uur. Op een paneel stond immers dat het strand gekenmerkt wordt door fossiele overblijfselen van een tropische zee. Helaas geen vondsten maar wel een paar serieus geschaafde benen.

large_fullsizeoutput_1d33.jpeglarge_fullsizeoutput_1d38.jpeglarge_P1080978.JPGlarge_P1080984.JPG

Drie kilometer verder houden we halt bij Playa Bonita. Het strand dankt haar naam aan… inderdaad :-) Een prachtig eindeloos strand met een redder in rode outfit. Die is blij dat er iemand op ‘zijn’ strand komt. Hij komt ons meteen tegemoet en we praten honderduit over zijn land en de schoonheid en uitgebreidheid van de Patagonische kust. Hij is trots en apprecieert onze liefde voor de natuur. “Ga zeker helemaal tot het einde, daar wacht jullie een verrassing. Jullie hebben nog genoeg tijd voor het water tot aan de klif reikt”. Zo gezegd, zo gedaan. We tarten de felle wind en genieten van de zee. Enkele kilometers verder valt mijn oog op een “witte pijp” die tussen de rotsen ligt. Van een vondst gesproken. Restanten van het skelet van een walvis liggen diep verspreid onder het zand of de rotsen. Het water komt alsmaar dichter dus wordt het hoog tijd om terug te keren. “En?”, vraagt de redder, “gevonden?”. Maar als hij onze brede glimlach ziet, weet hij al voldoende.

large_fullsizeoutput_1cdb.jpeglarge_P1080999.JPGlarge_fullsizeoutput_1e38.jpeglarge_P1090004.JPGlarge_P1090007.JPGlarge_fullsizeoutput_1e4a.jpeg

Next stop, La Loberia, een piepklein, eenvoudig ‘dorpje’ met een restaurant, een camping en enkele vakantiehuisjes. Het is een uitvalsbasis om La Reserva Provincial Punta Bermeja te bezoeken die de grootste kolonie pelsrobben (tussen 4000 en 7500) in Zuid-Amerika herbergt. Via de aangelegde paden in de duinen kunnen we ze vanaf verschillende observatieplatformen zien. Het blijft wel bij pelsrobben, geen dolfijnen in zicht.
We zijn vandaag heel de dag zoet geweest met wandelen langs de branding. Wat verderop vinden we een zalige stek op de rand van een klif met zicht op zee en een prachtige zonsondergang. Life can be beautiful. Onder een magische sterrenhemel vallen we uiteindelijk in een diepe slaap.

large_P1090031.JPGlarge_P1090032.JPGlarge_fullsizeoutput_1e35.jpeg

We blijven de desolate Ruta 1 volgen. La Lobería was piepklein maar Bahia Creek is nog eenvoudiger en waarschijnlijk het kleinste dorpje aan de Argentijnse kust. Het bestaat uit een handvol vakantiehuisjes en een hostel en ligt aan de rand van een uitgestrekt duinlandschap. Een kleine Sahara in het midden van Patagonië! Hier ligt de weg bijna helemaal bedolven onder het zand. Je kan er alleen met een 4x4 door. Ik belet nog net dat de enige kruidenier zijn mini mini mini winkeltje sluit en vind er nog een brood en lekkers voor erbij. We installeren ons in de schaduw van de enige grote struik op het strand. Du pain, du vin, een boek, een muziekje …Meer moet dat niet zijn. En zodra de zon wat minder hevig is, lopen we de benen uit ons lijf langs het oneindig lange strand. De avond verloopt volgens hetzelfde scenario als voorheen met een wondermooie zonsondergang en onder een betoverende sterrenhemel.

large_fullsizeoutput_1cd8.jpeglarge_fullsizeoutput_1cd0.jpeglarge_fullsizeoutput_1e3c.jpeg

Posted by happy glocals 18:04 Archived in Argentina Comments (1)

Door eenzame vlakten naar de Oostkust

sunny 35 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

19/1
Mijn hand is zo gezwollen dat ik nauwelijks mijn vingers nog kan bewegen, mijn voet krijg ik nog juist in mijn sneaker geperst. Geen twijfel mogelijk, het zijn de dazensteken van gisteren geweest. Het is nog vroeg in de ochtend maar heel zwoel. Na een uitgebreid ontbijt met zicht op de Altares vallei gaat het verder oostwaarts langs de nog steeds desolate RN25. Desolaat betekent ook: geen internet, nergens!

large_fullsizeoutput_1c76.jpeglarge_P1080662.JPGlarge_P1080665.JPG

We zoeken wat verkoeling in het stadje Gaiman, ooit bewoond door Welshe kolonisten. Het stadje stelt niet veel voor maar we willen graag het Parque el Desafio bezoeken. Bijna twee decennia lang maakte Joaquin Alonso meesterlijke kunstwerken uit het afval van anderen. Het amusementspark voor zijn kleinkinderen kende zoveel succes bij andere kinderen, liefhebbers van het magische en reizigers dat het een museum werd. Enkele maanden na de dood van Joaquin heeft de familie de deuren gesloten omdat het niet rendabel was. Zo jammer. Verder is er nog het beroemde Ty Te Caerdydd (theehuis ) waar wijlen Lady Di te gast was, maar laat dat nu echt niet our cup of tea zijn. Trelew, enkele kilometers verder, zit in hetzelfde rijtje van Welshe steden. Inmiddels is het al 44 graden en de zon brandt op onze hoofden. De stad ligt er doods bij, iedereen schuilt voor de hitte. We nemen een snelle lunch in een restaurant met airco en stappen daarna het MEF (Museo Paleontológico Egidio Feruglio) binnen. Het MEF is een natuurhistorisch museum dat de belangrijkste fossielen van Patagonië bezit. We beginnen de rondleiding met een video van de meest opwindende vondst van de mogelijk grootste dinosaurus die ooit op aarde heeft geleefd. In 2013 ontdekte de schaapherder Aurelio Hernández een groot bot op de boerderij van de broers Alba en Oscar Mayo. De overblijfselen van het skelet zijn vermoedelijk 90 tot 100 miljoen jaar oud en ze werden gevonden dicht bij de plaats waar wij gisteren overnachtten! De botten werden naar het MEF overgebracht voor analyse en onderzoek. Op basis van de grootte van de botten, denken de experts dat het een dier is met een gewicht van ongeveer 76 ton, het equivalent van 14 volwassen olifanten!! De lengte van de dinosaurus, van het hoofd tot de staart, zou 42meter zijn en de hoogte moet 20 meter zijn geweest, zoiets als een gebouw met zeven verdiepingen. Het skelet zou tegen 2020 klaar moeten zijn en te bezichtigen in een nieuw - groot genoeg - gebouw.

large_fullsizeoutput_1d7d.jpeglarge_fullsizeoutput_1d80.jpeglarge_fullsizeoutput_1d7f.jpeg

Aan de rand van de stad staat een model van de dino op ware grootte. Het is dan pas dat we beseffen hoe imposant groot dat dier was.

large_IMG_6712.JPG

De Ruta Nacional 3 die langs de oostkust van het land loopt is in erbarmelijke staat. Diepe groeven in de lengterichting van het wegdek en opvliegend zand maken van de laatste kilometers tot Puerto Madryn een beproeving. Bij momenten zien we geen hand voor onze ogen. Auto’s met dunne banden zwalpen van links naar rechts over de “snelweg”.
Het is vreselijk druk in Puerto Madryn. We herkennen het dorpje dat we 7 jaar geleden bezochten niet meer. Het is geëxplodeerd tot een volwaardige kuststad met al zijn voor- en nadelen. Geen millimeter parkeerruimte is nog vrij, parkeren is ondertussen betalend en volgens enkele lokale mensen is het ’s avonds niet meer veilig. Het is aanschuiven voor een plaats op de camping. We hebben het geluk dat onze compacte Hugo zich overal een weg weet door te banen en dat we zelfvoorzienend zijn. Belangrijkste is dat we ergens beschut kunnen staan want er staat weer enorm veel wind.

20-21/1
We zijn vannacht gezandstraald. Een gratis scrub voor onze huid, positief bekeken dan. De stad kampt met een logistiek probleem vandaag, er is geen water en dat is geen pretje met een overvolle camping. Gelukkig maar dat we zelfvoorzienend zijn. Onze eerste beslommering is zo snel mogelijk naar de apotheker want ik krijg mijn hand en enkel niet ontzwollen met de medicatie die we bij hebben. Toch niet zo zelfvoorzienend dus :-) Tussen de onweders door vullen we onze dagen met lange wandelingen, terrasje doen, mensjes kijken, kleine reparaties aan de auto, uitbesteden van de was, en verder uittekenen van onze route.

large_fullsizeoutput_1c69.jpeglarge_fullsizeoutput_1c68.jpeglarge_fullsizeoutput_1cac.jpeglarge_fullsizeoutput_1cad.jpeg

We vinden een artisanale lavendelkwekerij in het binnenland waar we graag een tandje willen bijsteken. Eerst nog langs carwash Peluki waar Hugo een übergrondige wasbeurt krijgt. We vroegen om hem gewoon af te spuiten maar de twee jonge gasten nemen hun job echt wel heel aux sérieux. Ik denk niet dat we Hugo ooit zo hebben zien blinken.

Aromatisch intermezzo

22-24/1
We maken alvast een goede indruk als we toekomen op de Chacra van Patricia en Daniel in El Doradillo. Zij maken pure, onverdunde lavendelolie en lavendelproducten op artisanale wijze. De lavendel staat in volle bloei en het is tijd om te oogsten. In een vorig leven was Patricia medisch adviseur in meditatie en stressvermindering. Ze is de rust zelve. Haar echtgenoot is een manager in hart en nieren. In 2009 startten ze met de meest zuidelijke lavendelplantage en koppelden er na verloop van tijd een B&B aan. Patricia staat erop dat we genieten van de stilte in een natuurlijke omgeving. Geen TV, geen internet, geen airco… alleen het gefluit van vogels en het gezoem van bijen. Samen met enkele andere medewerkers trotseren we de hitte en duiken de struiken in om de lavendelbloemen af te snijden met een sikkel. Met een klein hartje begin ik eraan. Een sikkel… het zou weer echt iets voor mij zijn om een (stukje) vinger kwijt te spelen. Ik luister aandachtig naar de introductie en volg nauwgezet de juiste techniek. Samen met enkele ervaren Argentijnen gaan we aan de slag.

large_P1080715.JPGlarge_P1080700.JPGlarge_fullsizeoutput_1c5b.jpeglarge_fullsizeoutput_1c66.jpeg

Wij slaan de maté pauze over en doen naarstig verder zodat Daniel voldoende bloemen heeft vandaag om te kunnen starten met de destillatie. Daniel is niet alleen een fanatieke lavendel distillateur, hij is ook een prima kok. Kortom, tijdens dit artisanale intermezzo zijn onze vijf zintuigen aangesproken en zijn we helemaal ontstrest en klaar voor alweer een nieuw avontuur.

large_fullsizeoutput_1c74.jpeglarge_fullsizeoutput_1cb1.jpeg

Een rondje zeefauna

24/1
We nemen afscheid van Daniel en Patricia. Als dank voor ons werk worden we beloond met een lavendelboeket en twee flesjes etherische olie. Ik hang het boeket meteen in de auto zodat we tijdens de verdere reis kunnen nagenieten van de geur.
Península Valdés, dat op de werelderfgoedlijst van Unesco staat, is een van de mooiste natuurreservaten ter wereld. Bij het informatiecentrum verwittigen de parkwachters dat er vanavond een hevig onweer zal losbarsten. Een verwittigd reiziger….
Op de 500 kilometer lange kustlijn van dit schiereiland leven walvissen, orka’s, zeeolifanten, zeeleeuwen, Magelhaenpinguïns en ontzettend veel vogels. Voor de eerste twee in het lijstje zijn we niet op het juiste moment maar er is genoeg te zien. Al van ver horen we ze brullen, de zeeolifanten, die hun naam danken aan hun imposante grootte en het feit dat de volwassen mannetjes een lange slurf hebben. Hiermee kunnen ze dus buitengewoon luid brullen. De vrouwtjes zijn een pak kleiner en zien er niet zo angstaanjagend uit. Het gaat er geregeld hevig aan toe. Verschillende mannetjes zijn gekwetst en bloeden. De pups spelen op het strand maar er wordt ook wel eens eentje verpletterd onder het logge lijf van vader of moeder.

large_P1080725.JPGlarge_P1080722.JPG

De Magelhaenpinguïns en hun kuikentjes zijn al niet veel stiller. De grappige zwartwitte vogels gebruiken dit schiereiland om hun eieren uit te broeden. Het aroma dat we hier opsnuiven is van een heel ander kaliber! Maar de diertjes zijn zo schattig dat we er graag een neusgat of twee voor dichtknijpen.

large_fullsizeoutput_1c65.jpeglarge_fullsizeoutput_1c88.jpeglarge_P1080753.JPGlarge_P1080764.JPG

Het binnenland van het schiereiland is een dorre wildernis. De wegen, uitsluitend ripio en wasbord, zijn na 300 kilometer trillen afmattend. Gelukkig worden we regelmatig verrast door een pampahaas die over de weg scheurt, een familie schichtige struisvogelachtige nandoes die wegvlucht, enkele behendige guanaco’s die langs de weg huppelen of wanneer we plots op de rem moeten staan voor een aarzelende kuiftinamoe die niet kan beslissen welke kant hij uit zal gaan.

large_P1080799.JPGlarge_P1080748.JPGlarge_P1080744.JPGlarge_P1080842.JPG

Wanneer we in de verte de onheilspellende lucht opmerken, nemen we de sympathieke maar strenge parkwachter Matías onder de arm. We willen graag in het park overnachten maar hij is onverbiddelijk. Een grappig gordeldier zorgt voor nog wat ambiance maar we kunnen Matías niet overtuigen om een oogje dicht te knijpen. We moeten dus verder naar het enige dorpje op het schiereiland.

large_P1080801.JPGlarge_P1080815.JPGlarge_P1080838.JPG

De lucht wordt donkerder en nog dreigender. We staan nog geen twee minuten op de gemeentelijke camping van Puerto Pirámides of het begint al stevig te druppelen. We parkeren onze kleine naast grote broer Mercedes, ongeveer dubbel zo lang. In deze regio hebben we trouwens al veel van die chique, vintage bussen gezien.

large_fullsizeoutput_1c62.jpeglarge_fullsizeoutput_1c6a.jpeg

We snellen naar een restaurantje in de buurt waar nog net een tafeltje voor twee vrij is. De hemel kleurt zwart. Ongezien veel regen gutst naar beneden en wij zitten droog :-) Perfecte timing.

25/1
We blijven een dagje kamperen in Puerto Pirámides. Het is omgeven door kliffen die op piramides lijken, vandaar de naam. Het is een van de beste plaatsen ter wereld om vanaf het vasteland walvissen te spotten. Voor ons dus niet het juiste moment. We trotseren de wind en klimmen langs de kliffen op zoek naar wat beschutting die we niet vinden. De zee is nog ver en er is behoorlijk wat volk op het strand. Parasols vliegen in het rond, strandzeilen staan bol en kindjes huilen omdat het zand in hun ogen vliegt. Het dorpje is erg uitgebreid tot groot ongenoegen van de oorspronkelijke bevolking. Unieke strandhuisjes moeten plaats ruimen voor moderne duplex appartementen. Rond vier uur in de namiddag komt er weer een storm aan. Hoog opvliegend zand doet iedereen naar binnen vluchten. We maken van de nood een deugd en nemen een late namiddaglunch in Bar La Estación, een gezellig restaurantje in de hoofdstraat. De rest van de dag reserveren we voor wasjes en plasjes, lezen en bloggen. Tot onze grote blijdschap is het sanitair van deze camping onberispelijk! De sympathieke toiletdames staan 12 uur per dag stand-by en nemen hun job echt ter harte. Jammer dat de Argentijnen zoveel kabaal maken ’s nachts anders bleven we hier nog wat langer.

large_fullsizeoutput_1c6e.jpeglarge_fullsizeoutput_1c6d.jpeglarge_fullsizeoutput_1c5f.jpeg

26/1
We worden wakker met hoofdpijn. De nacht was er echt weer een om U tegen te zeggen. Tot vroeg in de ochtend reden kinderen nog rond met quads, heel populair bij de Argentijnen trouwens. Mercedes camper bussen vonden het nodig om midden in de nacht toch nog van plaats te veranderen, en er werd nog heel lang gebarbecued met foute en veel te luide electro-tango op de voorgrond.
Vooraleer we het park achter ons laten, houden we nog een stop bij La Reserva Isla de los Pájaros (Het eiland van de vogels). Dit reservaat is eigenlijk een deel van het Patagonische plateau dat door erosie is afgescheiden van Península Valdés. Het wordt bewoond door een groot aantal vogels zoals meeuwen, aalscholvers, scholeksters, witte reigers, pinguïns en flamingo’s. Ze zitten echter zo ver dat we ze enkel kunnen zien met een verrekijker.

large_P1080845.JPGlarge_fullsizeoutput_1c71.jpeg

Daarna rijden we verder via de RN 3, de kustweg, langs de Golfo San Matías op zoek naar een plaats om in alle rust wild te kamperen. In Sierra Grande leidt een geasfalteerde zijweg ons naar een klein kustdorpje met een veelbelovende naam “Playas Doradas”. Het dorpje, enkele stoffige straten groot, ziet er op het eerste gezicht inderdaad rustig uit. We zijn natuurlijk weer namiddag en dan duikt iedereen onder voor een siësta. Voorbij het dorpsplein beginnen de mooie, goudgele duinen. Druk zoekend naar de ideale stek zijn we er ons absoluut niet van bewust dat er verkeer zou kunnen zijn op dit zandweggetje. Bingo, ideale locatie! We draaien in, vergeten de richtingaanwijzer en tsjakkaah!! Op een haar na schiet een debiele pick-up ons toeterend langs links voorbij. Gelukkig kan hij nog net uitwijken door over enkel struiken te hotsen. Onze harten gaan wild te keer en we zijn helemaal van onze melk. Dat was op het nippertje. OK, we waren in fout maar welke gek rijdt op een zandweg tegen hoge snelheid?! We stellen de auto in de duinen en proberen met onze stoelen een schutting te maken om een beetje beschut te zitten van de wind. Als die niet gaat liggen, is dit helaas niet de ideale overnachtingsplaats. We trekken een paar extra lagen aan en keren terug naar het dorpje waar ondertussen iets te beleven valt. Het dorpsplein is omsingeld met food trucks, een podium en een opgeblazen Coca-Cola aankomstboog. Sportievelingen - met en zonder personal coach - zijn druk bezig zich op te warmen. Om zeven uur start een loopwedstrijd over 5 of 10 kilometer. Een man springt meteen in het oog omdat hij helemaal uit de toon valt. Zijn uniform doet ons denken aan een oud-koloniaal maar hij is wel geliefd in het dorp. Bijna iedereen komt hem een warme knuffel geven. Tevreden overziet hij het geheel en poseert met plezier voor de foto. Misschien is hij wel de organisator of burgemeester van het dorpje? We zullen het nooit weten.

large_fullsizeoutput_1d70.jpeglarge_fullsizeoutput_1d6f.jpeg

De nacht wordt kort. Een ijzige wind draait voortdurend van richting en speelt met onze tent en onze voeten. Want ’s nachts uit je bed om de auto te verzetten is er net iets teveel aan.

Tegenstellingen

27/1
Het is bijna niet te geloven maar als we opstaan is het al behoorlijk warm en de wind gaat liggen. We maken nog een lange strandwandeling maar voelen ons beiden niet echt top. Als we twee uur later toekomen in Las Grutas is het bloedheet. Ondanks de drukte kunnen we voor een nacht terecht in een kleine studio met aanpalende parking. We kruipen meteen in bed.
’s Namiddags ben ik mijn bed al beu en ga op verkenning terwijl Theo verder rust. Ik kan mijn ogen niet geloven. Er is geen millimeter vrij op het strand, in de straten ziet het zwart van het volk: bruingeblakerde Argentijnen met hippe zwembroekjes waarbij telkens 1 pijp opgerold is (een nieuwe rage?), Argentijnsen met weinig om het lijf, jengelende kinderen die ter afkoeling aan een ijsje likken. Er is geen zuchtje wind. Later leren we dat het goed staat om in Las Grutas gezien te worden. Dit is het Zoute van Argentinië. Ik kom net op tijd aan in de straat van onze studio als ik bijna flauwval. 43 graden... TOO hot for me! en kruip terug in bed.

large_dc93a1d0-2bf7-11e9-9ea9-ab539370c652.jpeg

Posted by happy glocals 17:55 Archived in Argentina Comments (1)

In de ban van het hantavirus

all seasons in one day 25 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

Zomer??

Boven in de bergen heeft het vannacht gesneeuwd maar de wind is gelukkig gaan liggen. En zeggen dat het hier zomer is. Weer of geen weer, wij doen vandaag de Cerro Piltriquitrón en we zijn niet alleen met dat idee. Het is nog maar eens duidelijk dat het toeristisch seizoen begonnen is. We klimmen via een steil grindpad naar boven en het begint opnieuw te sneeuwen. Enkele mensen die naar beneden komen, verwittigen dat het koud en glad is aan de top. De familie voor ons, iets te optimistisch gekleed in korte shorts, draait meteen om. Na wat klauteren en schuiven komen we aan het Bosque Tallado, of het openluchtmuseum. Het is het bewijs van de artistieke geest van El Bolsón. In 1978 werd dit deel van de bergen geteisterd door een bosbrand die zwartgeblakerde stompen achterliet. Nadat dit gebeurde, lanceerde een groep lokale kunstenaars een project om het bos te doen herleven door middel van beeldhouwkunst. Ze trokken kunstenaars uit het hele land aan om gravures te maken van de verkoolde overblijfselen van de bomen. Binnen de kortste keren ligt er een dik laagje sneeuw op de kunstwerken die de geest van het bos vertegenwoordigen. Voor het fantastisch uitzicht op El Bolsón en de Andes zullen we nog eens moeten terugkeren want die zitten nu verstopt achter een dik pak wolken.

large_fullsizeoutput_1c38.jpeglarge_P1080478.JPGlarge_fullsizeoutput_1c29.jpeglarge_fullsizeoutput_1be0.jpeg

In de vooravond komt het zonnetje er toch nog door. Gauw even naar het stadje om op een terrasje te genieten van een lekker… ijsje, om in de sfeer te blijven ;-)

10/1/2019
We houden het vandaag rustig, slaan nog wat proviand in, kuieren langs de markt en genieten van enkele bandjes die met live muziek de boel opvrolijken. Het wordt met de minuut warmer en zonniger en nog warmer en nog zonniger! Moet er nog meer zijn? Het nationaal park Lago Puelo ligt op een half uurtje rijden en biedt naast verschillende wandelpaden, hoe kan het ook anders… een meer.

large_P1080509.JPG

Er is ongelooflijk veel volk. Het belooft een drukke avond te worden. Argentijnen sjouwen hun koelboxen, stoelen en versterkers naar dat ideale plekje in de schaduw aan de oevers van het meer.

Het Hantavirus achterna

11-14/1/2019
We volgen de RN 40 richting Bariloche, de chocolade hoofdstad van Argentinië. De weg is overwegend groen met naaldbomen in de hoofdrol. De sneeuw is grotendeels verdwenen maar de hoogste toppen zijn nog wit. De Ruta 40 loopt door het Nationaal Park Nahuel Huapi. Een overvloed aan paden, meren en watervallen én chocolade moet ons de volgende dagen bekoren. We vinden een plek in het kleine en dik beboste dorpje Colonia Suiza waar we de auto veilig kunnen stallen in een camping. We worden op het hart gedrukt om heel voorzichtig te zijn want de regio heeft een slechte reputatie wat diefstal betreft. Zowel in de stad Bariloche als in het park zelf. De eigenares van de camping verklapt ons alle trucjes die de criminele bendes gebruiken.
Het grootste deel van het park valt binnen de waterscheiding van het immense Lago Nahuel Huapi, een indrukwekkend meer van gletsjeroorsprong.
We stappen de benen van onder ons lijf, in de bossen, in het dorpje op de wekelijkse ambachtelijke markt en in Bariloche zelf. We worden nu wel heel erg geconfronteerd met Argentijnse verlofgangers. Overal, behalve in de bossen, kan je op de koppen lopen. We hiken naar het Lago Negro en ademen de sterke dennengeur van de naaldbossen in. Na een fikse wandeling gaan de bergschoenen en sokken uit en dompelen we onze voeten onder in het ijssssskoude water. Wat een fijne beloning! Na een verfrissende pauze zijn we er helemaal terug klaar voor.

large_fullsizeoutput_1c97.jpeglarge_fullsizeoutput_1c94.jpeg

We nemen de goede raad van de campingeigenares ter harte en nemen de bus naar Bariloche. Ze zit afgeladen vol, zo vol zelfs dat je nauwelijks kan vallen bij de scherpe bochten. We zitten toch allemaal als sardienen in een blik. Het alom bekende ijssalon Rapa Nui werkt met 3 kassa’s om de stormloop voor ijsjes op te vangen. Voor de aankoop van chocolade en ander lekkers moet je in de winkel ernaast zijn. Kilo’s chocolade vliegen de deur uit. Wij gaan voor een ijsje want er gaat natuurlijk niets boven Belgische chocolade!! Waarom zouden we hier vreemd gaan. Ondertussen lijkt onze camping wel een vluchtelingenkamp. Tenten en auto’s staan op enkele centimeters van elkaar. Het gonst van de geruchten over het Hantavirus dat zich verspreidt in de provincie Chubut. De hantavirusinfectie wordt verspreid door kleine ratjes die het virus uitscheiden in hun uitwerpselen, urine en speeksel. Mensen worden besmet door het inademen van deeltjes vloeibare of vaste stof die in de lucht zweven en afkomstig zijn van de geïnfecteerde knaagdieren. De haard van het virus is ontstaan tijdens een verjaardagsfeestje in Epuyén. Er zijn tot hiertoe al 11 mensen overleden en een 100-tal mensen zijn in quarantaine geplaatst. Overal horen we hanta, hanta, hanta… en nu begrijpen we ook waarom sommige mensen een mondmasker dragen. Wij dachten dat ze van de tandarts kwamen. Desondanks laten de vakantiegangers het niet aan hun hart komen. Muziek klinkt tot laat in de nacht.
We eindigen ons verblijf met weinig nachtrust in Bariloche met de Circuito Chico, een bochtige en prachtige route. Vandaag is een mooie dag dus ideaal om te genieten van een spectaculair uitzicht, beeldschone vergezichten, magnifieke bergen en serene bossen. Mijn voorraad aan fantastische adjectieven dreigt op te geraken ;-) Zoals alle andere toeristen stoppen we ook aan het Punto Panorámico met uitzicht op het Llao Llao-schiereiland en het beroemdste hotel van Argentinië. Lees: een hotel enkel voor de rich and famous :-)

large_fullsizeoutput_1c09.jpeglarge_P1080531.JPG

Hierna rijden we terug richting zuiden omdat het van daaruit gemakkelijker zal zijn om naar de oostkust te rijden.

15-17/1/2019
We verblijven in Trevelin omdat het een goede uitvalsbasis is en omdat we houden van het gemoedelijke karakter van het stadje. Er is genoeg variatie in de onmiddellijke omgeving. Langs de Ruta 259 ligt het Reserva de Nant y Fall (watervallen). Het water uit het Rosario meer verderop vormt op zijn weg naar de Futaleufú rivier - waarlangs we al kampeerden aan de Chileense zijde - vier watervallen. Het weer is kwikkel kwakkel maar het parcours dat naar de verschillende gezichtspunten leidt is niet te lang. Als we het pad helemaal gestapt hebben, keren we bijgevolg terug. Toch altijd mooier met een zonnestraal. De 100 meter diepe kloof waarin de watervallen terecht komen, is meteen indrukwekkender.

large_P1080540.JPGlarge_P1080557.JPGlarge_fullsizeoutput_1c0b.jpeglarge_fullsizeoutput_1bda.jpeg

Aan de ingang van het park hangt ondertussen een lekkere geur. Twee gemotiveerde mensen baten een eetstalletje uit. Vlees, groentjes en eigengemaakt brood liggen op de grill. Wij hebben nog een halve bio kip in onze ijskast… zouden we het durven vragen…? Schatten zijn het. We bestellen extra veel groenten en brood en onze kip mag mee op de BBQ. Maar zelfs zonder het brood en de groenten hadden ze het met veel plezier gedaan. Met een rond buikje rijden we verder tot het Nant Fach Museum op dezelfde weg naar Chili. Als we toekomen staat een groepje toeristen al klaar bij de gids. We zijn de enige buitenlanders. “Ze kunnen Spaans”, roept het meisje aan de ingang. Dat is iets te optimistisch vinden we om de hele historiek te begrijpen die de enthousiaste gids uit de doeken doet. Uit de rondleiding onthouden we dat het privé-museum, eigendom van de familie Evans, een replica is van de oude familie- en semi-industriële molens. In 1949 verklaarde een nationale wet dat Trevelin geen gebied was voor het kweken van tarwe en dit betekende het einde van de molens. Vanaf dan werd veeteelt de belangrijkste bron van inkomsten voor de nazaten van de Welsh. Naast de typische landbouwwerktuigen voor het maken van meel, staat ook een replica van de “Chubut Cooperative Company”, de allereerste coöperatie in Zuid-Amerika opgericht in 1885 door de eerste Welshe kolonisten. In die winkel kon je echt alles kopen; voeding, zeep, schoenen, textiel, ijzerwaren, zadels, kortom alles wat je je maar kan bedenken. Aan de grens met Chili keren we om, er zit veel te veel proviand in de auto en we laten ons geen tweede keer pluimen. En tenslotte hebben we Futaleufú toch al gezien.

large_P1080538.JPGlarge_P1080582.JPGlarge_P1080570.JPGlarge_P1080576.JPGlarge_P1080572.JPG

Trevelin heeft zoals vele steden in Argentinië ook een wandelroute langs de rivier met publieke fitnesstoestellen. Een goeie opwarming voor onze wandeltocht naar het nabijgelegen meer…tenminste als we de weg vinden.

large_fullsizeoutput_1c92.jpeglarge_fullsizeoutput_1c91.jpeg

Na een uurtje lopen vragen we de weg aan een oude man die net zijn huis uit komt. Zien we dat goed? In de voortuin staan 4 old-timers ‘uitgestald’. Twee Fiatjes 500 en twee VW kevertjes. We mogen ze fotograferen. Maar dan komt dochter Gladys en zoontje Tisiano kijken wie er op het erf komt. Gerustgesteld geeft ze uitgebreid uitleg over de wagens. En daar blijft het niet bij. Ze neemt ons mee naar de schuur waar een Ford V8 pick-up staat. En dan troont ze ons naar binnen waar overal foto’s van old-timers staan te pronken. Eigenlijk is de hele familie in de ban van old-timers. Ze blijft maar vertellen en haar zoontje assisteert als ze even de naam van een merk of het model kwijt is.

large_fullsizeoutput_1c0d.jpeglarge_fullsizeoutput_1c0c.jpeg

De tijd vliegt voorbij en na meer dan een uur ‘mogen’ we terug in de tuin. Daar staat een grote opvangtank want ze pompen water uit de grond dat helder en drinkbaar is. Voor we vertrekken krijgen we allebei nog een groot glas water aangeboden en krijgen we waarvoor eigenlijk gestopt waren… de juiste instructies naar het heerlijke desolate meer.

Via onverharde weg rijden we tot Lago Rosario, een klein dorpje iets buiten Trevelin waar een gemeenschap van ongeveer 60 Tehuelche gezinnen woont. In La casa de Artesana maken vrouwen van verschillende leeftijden met weefgetouwen poncho’s, tassen en wandtapijten of ze breien er mutsen, kousen, wanten en nog veel meer van dat wolligs.

large_P1080583.JPG

Wij spreken af met Daniel in het nabijgelegen dorp Sierra Colorada om samen met hem een paardentocht te maken. Ik krijg Malena, een koppig dier dat steeds haar eigen ding doet - of ben ik te braaf en wil ze gewoon niet luisteren - en Theo de rustige Tornado die op zijn dooie gemakje mee geniet van de mooie natuur. We trekken een halve dag door Patagonische heuvels met adembenemende zichten op de Cordillera terwijl gaucho Daniel ons onderhoudt met boeiende verhalen over zijn voorouders, de Tehuelche gemeenschap en de impact van de slechte economische situatie op hun dagelijkse leven.

large_fullsizeoutput_1c1b.jpeglarge_fullsizeoutput_1c10.jpeglarge_P1080592.JPG

Tegen de avond voelt onze bips wat stijfjes en we belonen onszelf met een heerlijk diner in een Italiaans restaurant. We krijgen nog een stevige tip voor het vervolg van onze reis van een zeer bezorgde Luigi. Ga niet naar Brazilië, no, no, no!!!! Hij heeft 25 jaar als agent in moordzaken gewerkt en raadt ons sterk af om het land door te reizen. De politie is er corrupt. Er zijn meer dan 30.000 doden per jaar maar die verhalen komen niet in de pers. No, no, no! We zijn er stil van en zijn woorden blijven nazinderen.

18/1/19
We zetten onze reis voort richting oosten. We beginnen de dag al bij 25 graden en een blakende zon. Via de RN40 rijden we over Tecka en gaan via een desolate onverharde weg op zoek naar Laguna Aleusco. We genieten opnieuw van dat adembenemend en wijds uitzicht. Onze GPS slaat een beetje tilt maar we slaan een smal pad in dat ons naar het meer loodst. De lagune die we zoeken, zou de broedplaats zijn van zuidelijke flamingo's en andere watervogels maar we zien alleen een grote witte vlakte, een zoutmeer dus. Het is broeierig heet. Het pad is afgeboord met prikkers. Hier kunnen we onmogelijk de auto draaien en we willen het risico niet lopen om hier een lekke band te moeten vervangen.

large_fullsizeoutput_1c15.jpeg======Your subheading here...======large_P1080604.JPG

In de verte een hek met een hangslot, een paneel met “Estancia Aleusco” erop, wat paarden in de wei en een klein huisje. Met een klein hartje hopen we dat er toch iemand langskomt wanneer we bescheiden even op de claxon duwen en nog een tweede keer wanneer het zweet echt uitbreekt. Een gaucho in vol ornaat komt rustig aanwandelen. Theo legt de situatie uit en slaat ondertussen wild om zich heen. Het reservaat beslaat in totaal 1200 hectare Patagonische steppe en is privé-domein legt gaucho Mendoza uit. Met wat gemopper maakt hij het hek dan toch open. Wij trekken ondertussen - ondanks de hitte - extra lagen aan en proberen zo goed mogelijk te beschermen tegen hardnekkige dazen. Terwijl ik wat foto’s neem zijn er toch een paar ‘die hards’ die me blijven achtervolgen en ik heb natuurlijk weeral prijs. Auw!
Tot onze verbazing komt Mendoza toch een praatje slaan en hij neemt ons zelfs mee naar zijn schuur waar hij guanaco’s, schapen en vossen slacht om hun huiden te verkopen in Esquel. Bloed op de grond, poten aan de wand, en dazen die in het rond vliegen en Mendoza blijft maar vertellen. De sukkelaar leeft hier helemaal alleen en is blij met wat vrouwelijk gezelschap, zelfs in bourka :-)

large_P1080645.JPGlarge_P1080622.JPGlarge_P1080623.JPGlarge_P1080625.JPGlarge_P1080621.JPGlarge_P1080637.JPG

We pikken terug aan op de Ruta 25 richting oostkust. We rijden door de Valle de los Altares, een rotsformatie die lijkt op gigantische altaren. Het dal is door corrosie en erosie van water en wind uitgesleten waardoor de zandsteenformaties uit meerdere oranje lagen lijken te bestaan. Hun fysionomie lijkt alsof ze door de mens zijn uitgesneden zo onwerkelijk echt ziet het eruit.
Dit gebied is een perfecte plek om de nacht door te brengen. De natuurlijke kliffen zijn ideaal om onze auto in te ‘verbergen’. Enige nadeel: muggen!!! Gelukkig kunnen we ze op afstand houden door een vuurtje te branden met onze palo santo. Hoe later op de avond, hoe dikker en pijnlijker mijn hand en enkel worden. Ik vrees dat ik allergisch reageer op de steken aan het zoutmeer bij onze vriend Mendoza.

large_P1080663.JPGlarge_P1080673.JPGlarge_P1080675.JPG

Posted by happy glocals 20:01 Archived in Argentina Comments (4)

(Entries 6 - 10 of 25) « Page 1 [2] 3 4 5 »