A Travellerspoint blog

Mag het iets meer zijn?

rain 12 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

25 December 2018
We staan op voor dag en dauw en hopen in deze stilte wat wildlife te mogen spotten. Helaas het mag niet zijn. Niks of niemand laat zich zien op deze Kerstdag in Futaleufú. We zijn net op tijd opgeruimd als de sluizen weer open gaan en stevige wind komt opzetten. Op onze terugweg naar de Ruta 7 manoeuvreren enkele stoere kajakkers hun bootjes in het water. Ze zien er niet echt happy uit. Wij ook niet want tot twee maal toe moeten we onze verstralers opnieuw vastzetten omdat ze loskomen door het schokken op de onverharde, slechte weg.

large_P1070946.JPGlarge_fullsizeoutput_1a3b.jpeg

Maar die modus is snel voorbij wanneer we het adembenemende en ruige landschap doorkruisen van het Nationaal Park Queulat. Alweer een enorm uitgestrekt oerwoud met torenhoge pieken en glinsterende gletsjers. Het zonnetje komt piepen en zet het landschap letterlijk en figuurlijk meteen in een ander daglicht. In het sympathieke dorpje Puerto Puyuhuapi worden we enthousiast ontvangen door een knuffelige hond. Geen mens komt in onze buurt of zij laat duidelijk weten dat dit ons en haar terrein is. We besluiten er dan ook maar onze nieuwe stek van te maken.

large_fullsizeoutput_1a43.jpeglarge_fullsizeoutput_1a76.jpeglarge_fullsizeoutput_1b68.jpeglarge_P1070957.JPG

26 December 2018
Ook in het informatiecentrum worden we enthousiast en met de glimlach onthaald. We krijgen kaarten en een luxueuze en uitgebreide brochure van de regio mee. Chili heeft geld, dat merk je ook hieraan. De populairste bezienswaardigheid in het nationaal park is de Ventisquero Colgante, of "hangende gletsjer". We beginnen bij de eerste mirador. De gletsjer zit geklemd tussen twee pieken en vormt een V-vormige massa ijs dat over een steile rotswand hangt. Het ijs voedt twee watervallen die neerkomen in een gletsjermeer. Het blauw-witte ijs steekt mooi af tegen het wit van de wolken. Mooi, nu het echte werk. De steile sendero Ventisquero Colgante begint bij een hangbrug waar niet meer dan 4 personen tegelijk op mogen. De brug wiebelt op en neer. Natuurlijk zijn er weer mensen die niet kunnen tellen of gewoon hun laarzen vegen aan de instructies. Onder ons de kolkende gletsjermelk, voor ons de start van een smal pad dat ons in 3,2 km naar 370 m hoogte zal brengen. De weg slingert door een vochtig subtropisch regenwoud. Ik begrijp nog altijd niet waarom ik in godsnaam mijn boots niet heb aangetrokken. Zegt “Een reis rond de wereld” je nog iets? Een van mijn favoriete thema’s in de turnles. We klimmen over rotsen, hangen aan lianen, kruipen onder bamboe, springen van de ene glibberige steen naar de andere, lopen over bomen en dat allemaal om de diepe modderpoelen te ontwijken. En met witte sneakers! Ik ben gelukkig niet de enige die niet goed heeft nagedacht. Hoewel….flip flops zijn wel sneller proper te maken ;-) Terwijl we acrobatische toeren uithalen, worden we verstoord door een gigantisch donderend geluid. Wow, wat was dat?! Een beetje later, weer van dat. Een scheurend en donderend geluid. We zetten wat meer haast achter onze klim want misschien kunnen we nog zien wat er daarboven aan de hand is. Een groepje luidruchtige Israëli's bemant het uitkijkplatform. Ze staan met hun camera’s in de aanslag want ze zagen eerder al ijs afkalven en naar beneden storten. Dat verklaart het donderende geluid dat we hoorden tijdens onze klim. We laten ons niet schuren om foto’s te nemen van het natuurfenomeen. Een massa smeltwater stroomt met volle kracht vanuit het sneeuwdek in de diepte.
De tocht naar beneden gaat iets vlotter, we herkennen de glibberigste plekjes nog. Omdat de weersverwachting er niet rooskleurig uitziet voor de volgende dagen willen we vandaag graag alles gestapt hebben. We volgen een andere trail langs de groene Ventisquero-vallei en eindigen tenslotte op het strand waar ook de boot naar de waterval vertrekt.

large_P1070973.JPGlarge_P1070977.JPGlarge_P1070970.JPGlarge_P1070965.JPGlarge_fullsizeoutput_1b6c.jpeglarge_fullsizeoutput_1a7d.jpeglarge_P1070995.JPGlarge_P1070996.JPGlarge_P1070993.JPG

Na een goedgevulde sportieve dag rijden we terug naar hetzelfde dorpje en hetzelfde plekje aan het meer. Onze plaatselijkse vriendin kwispelt al met haar staart als ze ons ziet toekomen. Sorry, hond, geen vleesjes meer. Ze zoekt een gemakkelijk plekje aan onze voeten en luistert mee naar een Spaanse podcast van Duolingo.

27 December 2018
De meteo zat er boenk op. We worden wakker van het getik van de regen op het dak. Maar we zijn erop ingesteld en voorzien om vandaag een heel eind verder te komen op de Carretera Austral. Het eerste deel van de route gaat door ondoordringbaar woud en met 5 kilometer haarspeldbochten om U (of Z?) tegen te zeggen, zijn we plots klaarwakker en alert. Sommige stukken zijn heel smal en ik kijk liever niet naar de afgrond. Gelukkig zijn er op dit vroege uur nauwelijks tegenliggers.

large_P1080009.JPGlarge_P1080008.JPGlarge_fullsizeoutput_1b75.jpeglarge_fullsizeoutput_1a8a.jpeg

Voorbij het natuurpark wordt het landschap langzaam maar zeker weidser. Immense paarse bloemenvelden vervolledigen het kleurenpalet van de uitgestrekte vallei. Bergtoppen zitten verscholen achter mist en wolken.

large_fullsizeoutput_1a86.jpeglarge_fullsizeoutput_1a84.jpeg

We slapen vandaag in Coyhaique en zoeken de warmte op in de cabaña van Alicia. Ze is een echte gaucha en ontvangt ons in traditionele kledij met een grote fuchsia baret. Buiten waait een gure wind, regen klettert tegen de ramen. En wij zitten lekker bij het houtkacheltje en laten de boel de boel.

28 December 2018
Het is bar koud en het regent nog steeds als we opstaan. Een hete thee in café ‘Te Quiero’ doet deugd. Naast ons vraagt een chique Chileen zijn verloofde ten huwelijk. Traantjes bollen over haar wangen, de gast glundert. We gaan er vanuit dat ze sí in zijn oor heeft gefluisterd. Geen toepasselijkere plaats natuurlijk dan deze…
Na dit romantisch intermezzo roept de realiteit. Hop naar de Carretera voor het vervolg van onze reis. Respect voor de fietsers die de Carretera Austral op hun lijstje willen afvinken! Tussen de vlagen door probeer ik wat foto’s te nemen van het ‘Bosque Muerto’ dat nog griezeliger aandoet met dit gure weer.

large_P1080036.JPGlarge_P1080038.JPGlarge_P1080039.JPGlarge_fullsizeoutput_1b71.jpeg

Twee Belgen op de fiets… Ze kijken in het rond… Ze dromen van een lift… En ze zien een auto met Belgische nummerplaat… Het begint nog harder te regenen en de vrouw is eigenlijk een beetje ziek. Maar zelfs met de beste wil kunnen we ze niet meenemen tenzij een ander voertuig de fietsen zou opladen. We hebben het nog niet uitgesproken of er komt een pick-up aangereden gevolgd door een tweede. Ze steekt haar duim op en…. Ze stoppen allebei. Haar vriend moedigt haar aan. “Ga ga ga, gij spreekt het beste Spaans van ons twee”. Wat een toeval. Het is de Argentijnse familie uit Buenos Aires die we eerder ontmoetten in Puyuhuapi. Ze kunnen allebei met hen mee. “Don’t worry, we will take care of them!”, roept de vader. Zo zie je maar, we mogen niet alle Porteños (een Porteño is een Argentijn die in Bs.As. woont en als opschepper wordt aanzien) over dezelfde kam scheren. In alle haast zijn we vergeten naar hun namen te vragen. Wie jullie ook zijn, sportieve Belgen, suerte!!
Langs de Río Ibáñez vinden we een geschikte plaats, beschut tegen de wind. Zolang onze tent niet te hevig flappert, zitten we goed. Heerlijke pastamaaltijd, wijntje erbij, en afsluiten met ‘Better call Saul’.

large_fullsizeoutput_1b73.jpeg

De Generaal

29-31/12
We hebben geen oog dicht gedaan. Het kolkende water van de rivier maakte zoveel lawaai dat we niet eens toekwamen aan inslapen. Ik heb even mijn buik vol van al die nattigheid. Het weer in dit deel van Chili is over het algemeen koud, vochtig en heel winderig en daar zullen we ons toch even bij neer moeten leggen. Na ongeveer 4 uur rijden, duikt het General Carrera meer op. Het heeft een oppervlakte van 1850 km2 en is, na het Titicaca meer in Peru, het grootste meer van Zuid-Amerika. Het is nog vroeg als we toekomen in Puerto Río Tranquilo, een dorpje aan de winderige westkust van het meer. Het dorp slaapt nog maar we zien aan de reclameborden en het aantal campers dat het de thuishaven is voor tours naar de marmergrotten of ‘Marble Caves’. In een rustig tempo vervolgen we onze weg naar het winderige maar mooie, Puerto Guadal, aan het zuidwesteneind van Lago General Carrera. Het dorp lijkt op alle uren van de dag een siësta te houden of misschien genieten de mensen nog na van de kerstdagen? Wat een desolate, maar oh zo mooie omgeving!! We zetten onze auto bij de familie Sade, en kruipen er bij de houtkachel terwijl het buiten hagelt.
Pedro Sade (de Argentijnse versie van het Arabische Sahaad) heeft Libanese roots. Zijn vader emigreerde als klein jongetje naar Chili en leerde er zijn vrouw kennen. Ze kregen vijf zonen waarvan we er twee ontmoeten. Samen met hun echtgenotes baten ze een hosteria uit in de zomermaanden. De ‘coole’ auto - of wat ervan overblijft - van vader Sahaad heeft zijn rustplaats in het gras.

large_fullsizeoutput_1a97.jpeglarge_fullsizeoutput_1ba7.jpeg

De mannen filosoferen maar al te graag met Theo en terwijl toont Rosita me hoe ze kookt op een houtkachel. Ondanks het zeer toeristische karakter moedigt de familie Sade ons toch aan om de marmergrotten te bezoeken. Goed ingeduffeld delen we een bootje met twee rustige Brazilianen in Bahia Mansa om het volledig door de natuur gemaakte kunstwerk te gaan bewonderen. Het slechte weer en late uur maakt dat er niet veel enthousiastelingen zijn. De marmergrotten zijn in zo’n 6.000 jaar door het water uitgeslepen. De reflectie van de zon op het marmer zorgt voor de heldere lichtblauwe kleur van het water. We hotsen en botsen in het motorbootje en krijgen af en toe klets water over ons heen. Als de zon af en toe tevoorschijn komt, zien we meteen waarom dit natuurfenomeen zoveel aandacht trekt.

large_P1080110.JPGlarge_P1080083.JPGlarge_P1080120.JPGlarge_P1080090.JPGlarge_fullsizeoutput_1adc.jpeglarge_P1080166.JPG

Pedro heeft ons foto’s getoond van een prachtige waterval die we echt moeten gezien hebben. We wringen ons door een omheining want de waterval ligt op privé terrein. Dat mocht van Pedro ;-) Op zoek dus naar een pad dat ons naar de Maqui waterval moet brengen. We proberen verschillende opties maar we komen uit op een watervalletje dat helemaal niet lijkt op de foto’s die we zagen. Uiteindelijk klimmen we - soms op handen en voeten - op en langs de rotsen. Geen makkie die Maqui! Maar waar een wil is, is een weg en na een dikke twee uur staan we eindelijk boven aan het door de natuur gevormde overloopzwembad. Wat zou het heerlijk zijn om hierin te dobberen onder een stralende hemel en bij 25 graden… of meer :-) Toch zijn we blij dat we niet hebben opgegeven.

large_fullsizeoutput_1baf.jpeglarge_fullsizeoutput_1bae.jpeglarge_fullsizeoutput_1acc.jpeglarge_fullsizeoutput_1aca.jpeg

’s Avonds komen we terug bij Pedro en Rosita met foto’s en ons verhaal. Ze staan erop dat we oudjaar bij hen doorbrengen. An offer we can’t refuse. Ze hebben gasten uit Italië, Rosario en Mariana, en die zouden dan ook komen zodat we met zijn zessen kunnen feesten. Dit hadden we niet voorzien en we haasten ons naar een winkeltje om wat drank te kopen. We kunnen toch niet met lege handen toekomen. De Italianen hebben een fles Spumante mee.
We zetten de avond in met een Pisco Sour, de cocktail van Chili (of Peru want beide landen beweren dat het de cocktail uit hun land stamt). Pedro maakt hem met Pisco Campanario gemengd met limoensap en daarbovenop een laagje geklopt eiwit. Lekkerrrrr. Mariana is dol op selfies en ussies, ze weet van geen ophouden. Er is eten in overvloed en om middernacht zijn onze buikjes rond en knalt de kurk.

large_fullsizeoutput_1b9e.jpeglarge_fullsizeoutput_1b9c.jpeglarge_fullsizeoutput_1b88.jpeg

large_19c65040-1607-11e9-8a62-d35650924b22.jpeg

Posted by happy glocals 17:24 Archived in Chile Comments (1)

Overdonderd door natuur

semi-overcast 14 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

18-19 December 2018
We staan op tijd aan de ingang van het nationaal park. Het is nog vroeg in de ochtend maar het belooft nu al een prachtige dag te worden. Van de verschillende wandelingen in het park is de dagtocht naar het Cole-Cole strand de moeilijkste maar ook de mooiste. Het vertrekpunt ligt echter 12 kilometer verder en voor Florian die ook deze wandeling wil maken is dit een breekpunt. We maken kennis. Florian is een 22-jarige Franse student economie die in Chili stage heeft gelopen en nu enkele maanden vakantie neemt. Omdat we hier geen politiecontrole verwachten, nemen we hem mee en kruip ik achterin de cabine. De rit door de duinen begint alvast avontuurlijk en bij een onverwachte diepe kuil vlieg ik met mijn hoofd tegen de ijzeren bedrand. Auw! Ach een buil meer of minder zal het niet maken. Zolang ik mijn verstand maar niet verlies. We arriveren bij eb en met een klein hartje laten we de auto achter op een hogergelegen duin in de hoop dat het water vanavond niet te hoog staat. Een deel van de wandeling gaat door privé-gebied dat bewoond wordt door inheemse indianen. We betalen een kleine extra bijdrage aan het opperhoofd. Grapjeeu. De bijdrage is geen grap en niet meer dan normaal. Onze wandeling begint langs het zandstrand en gaat dan steil langs rotsen en door groene bossen tot aan het Cole-Cole strand, een van de mooiste in Chili volgens de boekskes. Maar we kunnen het zeker beamen. Moe maar voldaan delen we onze sobere lunch want in het winkeltje in het dorp was niet veel te krijgen. Broodje met dulce de leche, een appel, chips en veeeeel water. Even voetjes in het ijskoude water, mijn God, echt ijskoud. Kleine foto shoot en hop daar gaan we weer langs dezelfde route. Florian neemt de leiding en zet er vaart achter. We vinden onze auto op het droge terug. Iedereen opgelucht.

large_P1070656.JPGlarge_P1070638.JPGlarge_P1070661.JPGlarge_P1070672.JPGlarge_P1070681.JPGlarge_P1070683.JPGlarge_P1070626.JPGlarge_P1070692.JPGlarge_fullsizeoutput_1978.jpeg

We houden van de mooie natuur en gaan de volgende dag opnieuw op verkenning in het park. Zoveel biodiversiteit. Zo groen, zo puur, zo mooi. Krulletjes, cirkeltjes, octagoontjes…Klink ik wat melig? Het is gewoon wondermooi. En dan zwijg ik nog over de talrijke vogels die zich niet altijd even gemakkelijk laten fotograferen of me gewoon te snel af zijn.

large_P1070700.JPGlarge_P1070713.JPGlarge_P1070715.JPGlarge_P1070722.JPGlarge_P1070699.JPG

De haven van Quellón waar we vannacht onze ferry moeten nemen, is geen veilige buurt vertelde Manuel ons. We gaan daarom terug naar Castro om daar nog wat rond te kuieren. We stappen tot buiten het centrum om er de Feria Alcalde José Sandoval Gomez te bezoeken. Het is een nieuwe versmarkt waar lokale producten verkocht worden. In Castro zijn vele straten erg steil. We zijn dus even onderweg met als gevolg dat de meeste marktkramers al opgekraamd zijn als we toekomen. Slechte timing. Dan maar terug naar het centrum. Wow wat een drukte.
In de shopping mall grijpt de kerstgekte om ons heen en Mariah Carey zingt luidkeels "All I want for Christmas...". En hoewel wij ons helemaal niet in kerststemming voelen, kunnen we toch niet weerstaan aan zo’n klein plastieken kerstmannetje om onze auto te decoreren.
’s Avonds trakteren we onszelf op een heerlijk kerstdinertje :-) We moeten om middernacht aan de haven van Quellón zijn en nemen dus alle tijd om te degusteren.

large_P1070913.JPG
large_fullsizeoutput_19c2.jpeg

20 December 2018
De agent van NavieraAustral had ons aangeraden om minstens 2 uur op voorhand in de haven te zijn. We arriveren kort na middernacht en we zijn niet de eersten. Er staan al verschillende campers in de wachtrij. Gelukkig kunnen we de tijd wat doden met enkele afleveringen van ‘Better call Saul’ want de bareel blijft gesloten tot kwart voor 3! Tot onze verbazing worden alle auto’s individueel met kettingen vastgemaakt. Toen we vorig jaar met de ferry overstaken in Griekenland bij 6 Beaufort werden de vrachtwagens niet eens vast gesjord. Om half vier ’s nachts vaart het schip eindelijk uit.
We komen doodop toe in Chaitén.

large_fullsizeoutput_1ab2.jpeglarge_fullsizeoutput_1ab9.jpeglarge_P1070747.JPG[

Ontbijtje, dutten, suffen en toch wat verder schrijven aan de blog want daar heb ik me niet aan gewaagd op de ferry. Chaitén bevindt zich aan de noordelijke ingang van de Carretera Austral of Ruta 7 en ligt aan de voet van de gelijknamige vulkaan die op 2 mei 2008 uitbrak. De eruptie werd voorafgegaan door verschillende kleine trillingen die mettertijd in frequentie en intensiteit toenamen. De bewoners stonden meer dan 72 uur angsten uit omdat ze niet goed wisten wat er aan de hand was. Uiteindelijk brak de Chaitén vulkaan uit. Vulkanologen, geologen en specialisten probeerden te achterhalen of deze eruptie van seismische of tektonische oorsprong was. Zodra de regering wist dat het om de uitbarsting van de vulkaan ging, werd de hele bevolking in een straal van ongeveer 40 km geëvacueerd. Hierdoor konden vele levens gespaard worden. Enorme asregens en een grote modderstroom zorgden ervoor dat de Rio Blanco overstroomde en alles vernietigde wat in de weg lag, waardoor 80 procent van de stad werd verwoest. Enkele bewoners zijn teruggekeerd. Ze hebben hun huis, hostel of restaurant hersteld en hebben de draad weer opgepikt. Na al die jaren en vanop een afstand lijkt de schade mee te zijn gevallen, maar schijn bedriegt. De meesten zijn echter weggebleven en hun huizen, of wat daarvan over is, staan leeg en maken deel uit van het Museo de sitio Chaitén. Het zijn de stille getuigen van wat zich hier destijds heeft afgespeeld. Een sombere noot om de dag mee af te sluiten maar het is wat het is.

large_P1070908.JPGlarge_P1070896.JPGlarge_P1070895.JPGlarge_fullsizeoutput_1a80.jpeglarge_P1070899.JPGlarge_P1070897.JPGlarge_fullsizeoutput_19ff.jpeg

21-23 December 2018
We kunnen het bijna niet geloven maar het is half tien als we wakker worden. Slaaptekort gehad? Goed uitgerust rijden we een stukje terug op de Ruta 7 of Carretera Austral om in het Nationaal Park Pumalín, Doug Tompkins’ geesteskind, te gaan stappen. We rijden een half uur op onverharde weg als we een blauwe Mercedes Unimog aan de kant zien staan met open motorkap. Op deze stoffige weg, in the middle of nowhere, wil je echt geen autopanne. Hulpvaardige Belgen die we zijn, vragen we of hij hulp kan gebruiken. Een enigszins bestofte en bezwete man haalt zijn hoofd van onder de motorkap. Ik denk dat hij gewoon al blij is dat er tenminste iemand de moeite doet om te stoppen. Hij spreekt gelukkig een mondje Engels, dat helpt een beetje om het soort autopanne te begrijpen ;-) De arme man staat al sinds gisteren geblokkeerd en heeft ondertussen het probleem wel kunnen achterhalen. Hij heeft schuurpapier nodig om de dieselinjectoren te reinigen en meent daarmee gesteld te zijn. Tja, we hebben veel bij maar een schuurpapierke nu net niet. Terwijl hij met een vod blijft wrijven, duik ik de berm in en scheur een blad af van een gigantische Chileense rabarber. Sinds we in het zuiden van Chili zijn, kunnen we er niet meer naast zien. De binnenkant van zo’n blad is echter zo ruw dat ik het zotte idee krijg dat het misschien wel voor schuurpapier kan doorgaan. Ietwat verlegen leg ik de heren techniekers mijn idee voor. Theo vindt het geniaal, Martín schiet in actie. De korrel is nog iets te grof dus pluk ik een jonger blad met fijnere korrel en het schijnt te lukken. Theo en Martín wisselen elkaar af om de lucht uit de leiding te pompen tot er terug diesel uit vloeit. Martín start en…. joehoe de Mercedes draait vlotjes. Vermits we toch dezelfde richting uitgaan, spreken we af dat we Martín volgen. Just in case. Helaas, 10 kilometer verder sputtert de vrachtwagen blauwe rook. Het mocht niet zijn. Tweede suggestie, trekken. Theo haalt de kinetische trekkabel - goed om 12 ton te trekken - uit onze auto en we zijn net bezig met vasthaken als een vrieswagen van PF komt aanrijden. De twee mannen schieten meteen ter hulp en stellen voor dat zij de Unimog zullen trekken tot Caleta Gonzalo waar de ferry vertrekt. Zo gezegd, zo gedaan. Wij rijden voorop om de weg vrij te houden, het duo Renato en Gustavo trekken de Unimog. 30 langzame kilometers bochtige en soms steile ripioweg. Martín die met de open Unimog reed zit helemaal onder het stof. Met zijn bestofte baard lijkt hij helemaal de kerstman. Hij is superblij en kan in Puerto Montt verder geholpen worden door een autotechnieker zodat hij tijdig kerst zal kunnen vieren met zijn vrouw en vier kinderen in Santiago. Een belofte die hij maakte aan zijn familie toen hij besloot om persoonlijk de Unimog in het zuiden van Chili te gaan halen.
In Caleta Gonzalo nemen we afscheid en wisselen we coördinaten uit.

large_fullsizeoutput_1a4a.jpeglarge_fullsizeoutput_1a4b.jpeglarge_P1070765.JPG

Pumalín is een van de grootste particuliere natuurparken ter wereld. De Noord-Amerikaanse zakenman Doug Tompkins, waar ik in een vorige post al over vertelde (de man van het outdoor merk The North Face), creëerde het park om het inheemse bos van Chili te behouden. Zoveel geld, zoveel passie en zoveel respect voor de natuur.

large_fullsizeoutput_19e9.jpeglarge_fullsizeoutput_19e7.jpeglarge_fullsizeoutput_19e5.jpeglarge_fullsizeoutput_1a5f.jpeglarge_fullsizeoutput_19ea.jpeglarge_fullsizeoutput_1a5d.jpeglarge_P1070846.JPGlarge_fullsizeoutput_19ee.jpeglarge_P1070828.JPG

Twee dagen stappen we van de ene mooie plek naar de andere. We hebben al veel natuurparken bezocht, maar dit park springt er uit, ook al is het misschien niet het meest spectaculaire. Pumalín is met zekerheid het schoonste en best onderhouden park dat we tot hiertoe bezochten. De paden zijn zo toegankelijk mogelijk gemaakt met kilometers en kilometers trappen van gerecycleerde dode bomen. En die kilometers klimmen, dat voel je. Theo heeft er steenharde kuiten van, ik gespierde billen. Kennelijk gebruiken we niet dezelfde manier om te stijgen en te dalen. Douglas Tompkins is drie jaar geleden op 72-jarige leeftijd aan onderkoeling overleden. Hij sloeg met zijn kajak om in het ijskoude water van het General Carrera meer, wat hem enkele uren later noodlottig werd.
Op de vraag hoe hij over zijn nalatenschap dacht antwoordde Tompkins: “People will walk on these lands, don’t you think that’s more beautiful than a tomb?”

large_fullsizeoutput_19b9.jpeglarge_P1070774.JPGlarge_P1070796.JPGlarge_P1070784.JPGlarge_fullsizeoutput_19bb.jpeg

We eindigen aan Playa Santa Barbara. Volgens i-overlander DE plaats om te genieten van de rust en de opspringende tonino’s of Chileense dolfijnen. Dat is buiten de bekendheid van i-overlander gerekend. Als we toekomen staan er minstens 6 campers en nog wat lokale kampeerders. In alle rust een aperitiefje aan het strand? We zijn nog maar net geïnstalleerd of krijgen al bezoek van een Franse en Duitse overlander. We wisselen tips en ervaringen uit en twee uur later staan we niet veel verder en hebben we geen dolfijnen gezien. Egoïstisch als we zijn, rijden we door en iets verderop is een verlaten stukje strand waar een heleboel zwanen met hun kleintjes dobberen op het water. Zalig om die kleine soms nog onbeholpen zwaantjes bezig te zien.

large_P1070887.JPGlarge_fullsizeoutput_19e2.jpeg

En van zalige vogels gesproken. Een WhatsApp-berichtje met foto komt binnen. Ik gaf Lise, de dochter van goede vrienden van ons een zelfgemaakte uil die ze aan het einde van haar stage in ‘The King’s Children’s Home’ in Belize aan een kindje kon geven waarmee ze een speciale band had opgebouwd of dat nauw aan haar hart lag. De uil had ik gemaakt uit stukken hemd van Marcel, de overleden broer van Theo. De foto toont een kleuter van 4 met zijn uiltje! Ik veeg een traantje van geluk uit mijn ooghoek. Dankjewel, Lise, we lopen de hele avond op 4m2 wolkjes. Zo blij dat het uiltje een thuis heeft gevonden en iemand gelukkig maakt.

large_fullsizeoutput_1ade.jpeg

24 December 2018
We merkten gisteren al een Food Truck in een van de straten van Chaitén en nemen er eerst een ontbijtje voor we weer de Carretera Austral oprijden. Isabelle en Adriaan zijn op zoek naar kalkoen als we hun auto aan de supermarkt zien staan. We duwen op de rem want… een gelijkaardige Toyota EN een Belgische nummerplaat! Niet dat we per se op zoek zijn naar Belgen maar na een paar maanden is het wel leuk om eens in het Vlaams te kunnen keuvelen met andere reizigers. Isabelle en Adriaan zijn al 3 maanden onderweg. De mannen duiken onder de motorkap en onder de carrosserie en Isabelle en ik praten over belevingen en belevenissen. We trekken allebei richting zuiden dus wie weet komen we mekaar nog wel ergens tegen. De Carretera Austral gaat langs het dorpje Villa Santa Lucía. Op 16 december 2017 om 9 uur ’s ochtends werd dit dorp getroffen door een aardverschuiving als gevolg van een periode van hevige neerslag. Een losgekomen rotswand gleed over een gletsjer en veroorzaakte zo een aardverschuiving. Een stroom van modder en afgerukte bomen kwam met een gemiddelde snelheid van 72 kilometer per uur naar beneden en veegde het dorp van de kaart. 22 mensen overleefden de ramp niet. Het is de tweede keer dat we op onze reis geconfronteerd worden met de kracht van de natuur. We vinden een restaurantje in wat van het dorp is overgebleven. Javier, een sympathieke Venezolaan, staat aan het fornuis. We zetten ons bij de open keuken zodat we een praatje kunnen slaan terwijl hij bezig is. Hij vertelt ons over zijn land en zijn omzwervingen en ervaringen als vluchteling. Hij droomt ervan om de kost te kunnen verdienen in Australië maar moet hiervoor zijn Engels nog bijschaven. We raden hem de gratis app ‘duolingo’ aan en beloven hem mondelinge assistentie via WhatsApp.

large_fullsizeoutput_1a04.jpeglarge_fullsizeoutput_1a0f.jpeglarge_fullsizeoutput_1a1a.jpeglarge_fullsizeoutput_1a1d.jpeglarge_fullsizeoutput_1a17.jpeglarge_fullsizeoutput_1a16.jpeglarge_fullsizeoutput_1a13.jpeg

We verlaten hier de Carretera Austral en slingeren langs de oevers van het diepblauwe Yelcho meer en door een prachtig groene vallei geflankeerd door majestueuze bergtoppen. Kerstavond brengen we door op een prachtige plek aan de Espolon rivier. Onze voeten in het glasheldere water, camera in de aanslag. We hebben al twee keer een grote ijsvogel gemist die laag en snel over het water flitst. Iedere keer als we zijn vleugels horen flapperen, zijn we net te laat om hem vast te leggen. En hij vliegt een lange vlucht want telkens als we denken dat hij niet meer terugkomt en we de camera’s neer leggen, is hij daar. En zo vliegt onze kerstavond voorbij.

large_fullsizeoutput_1a1f.jpeglarge_fullsizeoutput_1a2a.jpeglarge_P1070944.JPGlarge_fullsizeoutput_1a74.jpeglarge_P1070930.JPGlarge_fullsizeoutput_1a36.jpeg

Posted by happy glocals 05:56 Archived in Chile Comments (3)

a Xmas story

semi-overcast 20 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Posted by happy glocals 05:19 Archived in Chile Tagged xmas help story unimog Comments (4)

Magisch Chiloé

storm 14 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

13-14 December 2018
Onze tent staat te flapperen. Er is een hevige wind opgekomen en het regent pijpenstelen. Hier eindigt voorlopig ons verhaal in Pucatrihue. We laten de kust achter ons en keren terug richting Lake District. Zonder het te weten, komen we in een hipper gedeelte van Osorno terecht. Hip gaat meestal hand in hand met trendy koffiebarretjes en ‘latte art’. Ik word helemaal hot als we een perfect geschonken kopje cappuccino krijgen. Mijn dag kan alvast niet meer stuk! Zelfs niet met dit snertweer. We beschouwen elke regenbui als een gratis wasbeurt voor Hugo.
De reclameborden langs de Panamericana Sur prijzen Tecnología Alemana aan. Siemens, Rodenstock, Stihl, BASF, Bayer en ondertussen entertaint radio Bio-Bio ons met lokale deuntjes. Puerto Varas is een pittoresk dorpje aan het Llanquihue meer dat heel Europees aandoet. Eind negentiende eeuw vestigden zich hier Duitse kolonisten en hun invloeden zijn nog altijd merkbaar. Van de architectuur tot in de keuken. In de café’s schenken ze Duits bier en bijna overal worden küchen geserveerd. Normaal gezien zouden we een prachtig zicht moeten hebben op de vulkanen Osorno en Calbuco die - bij goed weer dus - hoog boven het meer uittorenen. Wij springen over plassen, schuilen onder luifels en wippen winkels binnen maar er komt geen einde aan de nattigheid. Overal staan kerststalletjes en in de winkels is de traditionele soundtrack vervangen door een Chileense jingle bells versie.

Puerto Octay ligt aan de andere kant van het Llanquihue meer. Het is er mistig en vredig. Een zakdoek groot maar op onze korte wandeling passeren we wel vier evangelische kerkjes waar uit volle borst gezongen wordt. Puerto Octay wordt grotendeels bevolkt door indianen. Ze kijken schroom en achterdochtig. Hier en daar schuift een gordijntje dicht of draait iemand zijn hoofd weg. Een vreemd gevoel.

large_fullsizeoutput_1953.jpeglarge_fullsizeoutput_19cc.jpeg

We rijden rond het meer met zijn grote oude huizen typerend voor de Duitse kolonisatieperiode. In Frutillar is de sfeer helemaal anders. Maar hier zijn ze het gewend om toeristen te zien. Frutillar is een creatieve stad en getuigt van een 150-jarige levendige muziekgeschiedenis. In 2010 kreeg de stad een concerthal van wereldklasse - het Teatro del Lago. Het staat aan de rand van het meer en is de grote internationale trekpleister. Frutillar werd in 2017 uitgeroepen tot de eerste Unesco ‘Creative City of Music’ in Chili en organiseert het hele jaar door nationale en internationale evenementen. Jammer genoeg is de eerstvolgende vertoning van ‘Cascanueces’ (De Notenkraker) pas op 21 december en dat is te ver weg om een avondje ballet te plannen. Behalve het opvallende theater heeft het stadje niet veel in petto. Het doet opnieuw heel Duits aan en er is zelfs een Duitse school.

large_fullsizeoutput_18f3.jpeg
large_fullsizeoutput_19ca.jpeg
(c) Expedia.mx
large_fullsizeoutput_18f6.jpeglarge_fullsizeoutput_1955.jpeglarge_fullsizeoutput_1954.jpeg

Morgen wordt de eerste editie van de "Frutillar Triathlon 2018" gehouden met 300 atleten uit Chili en Latijns-Amerika en tussen de regenvlagen door brengen de organisatoren en sponsors alles in gereedheid. De weg rond het meer wordt afgesloten en wij keren terug naar het rustige Puerto Octay. Het klaart ondertussen op en we rijden via het hoogste punt het stadje binnen.

large_P1070538.JPGlarge_P1070551.JPGlarge_P1070549.JPGlarge_fullsizeoutput_1949.jpeg

Van hieruit hebben we een overzicht over de stad. Er staat een zitbank om te genieten van het mooie uitzicht. Op die bank zit een oude man vergezeld van een klein wit hondje. Hij doet ons meteen denken aan onze buurman Hugo, die overleed op het moment dat wij onze auto op de boot naar Montevideo zetten en naar wie we onze auto genoemd hebben. Dat is voor ons een aanleiding om hem aan te spreken. Theo neemt het initiatief en toont hem foto’s van Hugo met Pruts, zijn hondje. Manuel, zo heet de man, is 75 jaar en treurt om het overlijden van zijn vrouw. We hebben een boeiend gesprek, ja zelfs in het Spaans, over de dingen des levens. De zon begint hevig te branden, de tijd vliegt voorbij en voor we het weten zijn we al twee uur aan de praat. Carlita, het hondje van Manuel, wordt ongeduldig. Manuel brengt ons naar het nabijgelegen kerkhof waar een zachte bries wat verkoeling brengt en waar we uitzien op de Osorno vulkaan. We sluiten de avond af met een gemeende brede glimlach en een ‘ussie’.

large_fullsizeoutput_1947.jpeglarge_fullsizeoutput_194c.jpeg
large_P1070547.JPG

Eiland hoppen

15-16 December 2018
Op aanraden van Manuel vervolgen we de Panamericana Sur naar de fascinerende Chiloé-archipel, ten zuiden van het merengebied. Even genoeg vulkanen gezien. ’Overlander boredom’ :-). Het hoofdeiland, Isla Grande, is het op een na grootste eiland van Zuid-Amerika. We nemen de ferry in Puerto Montt en hebben weer geluk.

large_fullsizeoutput_193f.jpeg

Zonder dat we het willen, komen we als laatste aan en kunnen direct mee op de boot. De eindbestemming van onze ferry is Ancud een kleine badplaats met vissershaven. Het is berekoud en er raast een gure wind maar de Chilote mensen hebben daar duidelijk geen last van. De meesten lopen er gewoon op zijn zomers bij in een T-shirtje met korte mouwen en dat terwijl het 12 graden is!!!

large_P1070579.JPGlarge_P1070575.JPGlarge_fullsizeoutput_19b5.jpeglarge_P1070581.JPG

We hebben een cabaña geboekt voor een nacht in de hoop alles te kunnen drogen en opwarmen. Op aanraden van de zoon des huizes eten we in een lokaal restaurant zalm en na wat vertaalhulp van Mr. Google bestelt Theo een copieus schelpdierengerecht.
De cueca, de nationale dans van Chili, zorgt voor ambiance. ’s Avonds steken we de houtkachel aan en ik kruip in mijn pen.

large_P1070563.JPGlarge_fullsizeoutput_19b3.jpeg

De volgende dagen laat het zonnetje zich van haar beste kant zien. We nemen de ferry naar Isla Quinchao, het meest toegankelijke eiland aan de oostkust om er een glimp op te vangen van het traditionele Chilote-leven in de kustdorpjes Dalcahue, Curaco, Calbuco, Quinchao, Achao…
Omdat Chiloé meer dan driehonderd jaar geïsoleerd werd van het vasteland van Chili is er weinig van het langzame tempo van het eilandleven veranderd en daar hebben wij nu eens niks op tegen. Wij houden van dat gemoedelijke sfeertje en vullen onze dagen met kuieren langs artesania marktjes, vissersbootjes gadeslaan, een kerkje bezoeken, dolfijnen spotten en van tijd tot tijd een pisco sourtje drinken, de Zuid-Amerikaanse klassieker.

large_fullsizeoutput_19d3.jpeglarge_fullsizeoutput_19ce.jpeglarge_fullsizeoutput_19d2.jpeglarge_IMG_6094.JPGlarge_P1070583.JPGlarge_P1070587.JPGlarge_fullsizeoutput_1992.jpeg

17 December 2018
We keren met de ferry terug naar Isla Grande en bezoeken er de hoofdstad Castro halverwege de haven van Quellón waar we later de ferry naar Chaitén zullen nemen. Castro is de derde oudste stad in Chili en werd gebouwd op een klein voorgebergte aan het begin van een fjord van 20 km. Behalve de felgekleurde palafitos - vissershuizen op palen - aan de waterkant zijn er weinig overblijfselen van het oude Castro. Want verder is de stad heel kosmopolitisch. De hoofdstad van de archipel is luidruchtig maar behoudt toch zijn lokale Chilote-karakter. Langs de belangrijkste straten staan stalletjes met street food, groenten en fruit, artesania en prullaria maar daarnaast is er ook een gloednieuwe, moderne shopping mall waar de meeste Chileense outdoor merken vertegenwoordigd zijn en een volledige verdieping aan fastfood is gewijd. Wij zijn alweer toe aan natuur en rijden verder naar het dichtbeboste Parque Nacional Chiloé in Cucao om er in de unieke wildernis van Chilote te duiken.

large_fullsizeoutput_198e.jpeglarge_P1070615.JPGlarge_fullsizeoutput_1995.jpeglarge_fullsizeoutput_19d8.jpeg

Posted by happy glocals 08:32 Archived in Chile Comments (2)

So nice you say it twice?

rain 14 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

8-10 December 2018
Het zware onweer van vannacht heeft de temperatuur gekelderd, ze is zomaar even met 25 graden gezakt! In het begin is dat zalig maar de schok is toch groot en des te groter in een douche met ijskoud water. We stoppen bij een bakkerijtje dat ook warme koffie schenkt en zetten ons ondanks de koude aan het tafeltje buiten. Altijd plezant om naar de mensen in de straat te kijken. Een mix van Indiaanse en Kaukasische types. Duitse invloed is heel merkbaar. Families met Audi-, BMW- en Volkswagen SUV’s komen aanrijden om het weekend aan het meer of in de bergen door te brengen.

large_fullsizeoutput_18c0.jpeg

Wij plannen om binnen enkele dagen de Carretera Austral of Chileense Ruta 7 te gaan rijden en vervolgen onze route in zuidwestelijke richting langs de Circuito de Siete Lagos. Tijdens onze rit stoppen we nog even bij een supermarktje in Malalhue. De man achter de toog prijst zijn producten op zo’n schattige manier aan dat we eigenlijk een beetje te veel inkopen. Terwijl we betalen aan zijn collega laat hij Turkse muziek door de boxen galmen. Want hij is trots op zijn afkomst. Hij vertelt in geuren en kleuren over de openheid van de Chilenen ten opzichte van andere nationaliteiten. “Wij vormen een coherente gemeenschap en iedereen is er voor iedereen, todos juntos”, sluit hij zijn betoog af. In Valdivia, een gezellige universiteitsstad, vinden we een plek aan het water op 20 minuutjes lopen van het centrum.

large_P1070322.JPGlarge_P1070324.JPG

Qua architectuur is de stad een mengeling van oude koloniale gebouwen en hedendaagse architectuur. Door aardbevingen, branden en overstromingen in de afgelopen eeuw zijn heel wat gebouwen verdwenen of verloren gegaan. In 1960 werd Chili trouwens getroffen door de zwaarste aardbeving die ooit gemeten werd. Een aardbeving met de kracht van 9,5 op de schaal van Richter kostte toen het leven aan 1.655 mensen in en rond Valdivia. De tsunami die volgde op de verwoestende aardbeving reikte 3.700 km ver en was te merken in Hawaii, Japan en de Filipijnen! We laten ons niet afschrikken door verhalen van aardbevingen en slenteren door de straten van de stad. Omdat het weekend is, zijn de meeste studenten weg en liggen de koten er wat verlaten bij.

large_fullsizeoutput_188d.jpeglarge_fullsizeoutput_188c.jpeglarge_fullsizeoutput_188b.jpeg

Op de kleurrijke markt aan de rivier daarentegen is het een drukte van jewelste. Marktkramers verkopen er zeevruchten, vis, groenten en ambachtelijke spulletjes. Wat het vooral zo speciaal maakt, zijn de zeeleeuwen en de gieren die in bochten vliegen om zoveel mogelijk restjes vis(afval) te kunnen bemachtigen. Een foto nemen van de zeeleeuwen is niet zonder risico.

large_P1070341.JPGlarge_P1070362.JPGlarge_fullsizeoutput_18a8.jpeglarge_P1070352.JPG

Omdat we onze gastank voorlopig niet meer kunnen gebruiken, en een warm stoofpotje beter smaakt bij dit koude weer, kopen we noodgedwongen een compact campingvuurtje in een van de vele outdoor winkels in het commerciële centrum. Dat probleem is opgelost.
We trotseren wind en koude en laten ons meevoeren op de Princesa langs de Valdivia-, de Cau-Cau-, en de Calle-Calle rivier. Daar heb je het weer :-) So nice you say it twice zeker?
En als het guur weer is en het pijpenstelen blijft regenen dan zijn er nog altijd musea om cultuur te snuiven … en te schuilen. Het Museum of Contemporary Art (MAC), gebouwd op de plaats van de historische Anwandter Brewery, het Museo Histórico en het Museo de la Exploración liggen handig bij elkaar aan de overkant van de brug en kunnen ons lang genoeg entertainen om op te drogen.

large_fullsizeoutput_18ea.jpeglarge_P1070439.JPGlarge_fullsizeoutput_18bf.jpeglarge_fullsizeoutput_1958.jpeg

11-12 December 2018
Door de gietende regen rijden we verder naar het noorden van het zuiden van Chili :-) met een tussenstop in Osorno. Leven op 4 vierkante meter heeft ons al een tijdje terug doen besluiten dat we meer dan nodig ‘meesleuren’. Dus hebben we een pakketje gemaakt met overbodige spullen en sturen dat nu huiswaarts met de post. Over een dikke maand zou dat in België moeten toekomen. Fingers crossed. We maken een omweg via de U-40 naar de kust van Osorno aan de Stille Oceaan. Een flauw zonnetje komt door de wolken piepen en de rit door heuvelachtige weilanden wordt meteen een stuk mooier en aangenamer. “La vida no es gris, es del color que tú quieras”. Het leven is niet grijs, het is de kleur die je wilt, staat op een paneel langs de weg.

large_P1070449.JPGlarge_P1070445.JPGlarge_fullsizeoutput_18db.jpeglarge_fullsizeoutput_18dd.jpeg

De kuststreek van Osorno wordt al van oudsher door Mapuche indianen van de Huilliche stam bewoond en is een beschermde inheemse zone. Hier liggen 5 prachtige baaien (caletas). De eerste baai, Pucatrihue, betovert ons meteen. Rustieke boerderijen, een schooltje, een supermarktje, houten huisjes met kerstversiering aan de ramen. Weelderig groene heuvels die abrupt eindigen boven de zee. Rio Llesquehue vormt een lagune die in de zee uitmondt wanneer het zand het toestaat. Want in dit kleine stadje doet de stroming van het getij wat ze wil. Vandaag kunnen we langs het strand wandelen en halen wat drank en brood in het winkeltje. We maken ons bekend. Zo weet iedereen vanavond dat wij het zijn daar in die witte auto aan het strand. Enkele nieuwsgierige vissers komen een babbeltje slaan. De cultuurclash van old-school visserij en landbouw wordt hier langzaam verweven met weekend- en vakantietoerisme maar daar hebben we nu gelukkig nog geen hinder van.

large_P1070487.JPGlarge_P1070463.JPGlarge_P1070461.JPGlarge_P1070474.JPGlarge_P1070531.JPG

Tussen de rotsen en op het zand liggen lange bruine zeewieren. Op de markt in Valdivia en ook in Osorno had ik al verkopers opgemerkt met pakketjes van gevouwen bruine platte slierten maar ik had nooit de link gelegd met de zee. Nu zien we deze rubberachtige planten in grote getale op het strand. Een man zit er smakelijk aan te knabbelen. Theo en knabbelen… inderdaad. Die is natuurlijk heel benieuwd en gaat meteen op de man af. Hola, is dit eetbaar? Hij krijgt een stukje om aan te sabbelen en vindt het - hoewel heel zout - best sabbelbaar. De man richt zich tot mij en vertelt dat ik het ook kan koken en bakken. Euuh? Waarom ik? Het Spaanse woord voor dit goedje hebben we helaas niet kunnen onthouden. s‘Avonds als de zon onder gaat, slapen we in op het geluid van ruisende golven.

large_fullsizeoutput_18d8.jpeg

Acht kilometer verder ligt Caleta Manzano verscholen tussen bos en rivier. De helling is heel erg stijl en we hebben geen zin om de bumper achteraan omhoog te vijzen. We laten Hugo boven op de heuvel staan en dalen te voet af naar de verlaten baai. Leuk. Weer helemaal voor ons alleen.

large_fullsizeoutput_18ce.jpeglarge_P1070500.JPGlarge_P1070503.JPGlarge_P1070495.JPG

We rijden verder tot de baai van Tril-Tril. Terwijl we onze schoenen inruilen voor flip flops om door de rivier te kunnen, hoor ik gezellig geknor op de achtergrond. Geen radio Tril-Tril maar een schattig varkentje dat met veel smaak gras en bloemetjes verorbert.
We steken de rivier over en in de baai zien we enkele pareltjes van (vakantie)huizen gebouwd tegen de rotswand. Daar kan je maar beter geen hoogtevrees hebben of heet dit strand misschien daarom Tril-Tril? Gefascineerd door hoogte en luxe. We zoeken beschutting voor de hardnekkige wind tussen de rotsen tot wanneer het water aan onze voeten reikt. De schoonheid van de andere baaien (Mansa en Maicolpuhé) die we voorbij rijden, is nog niet uitgebuit maar staat op de rand. Hier zijn de Valdiviaanse regenwouden al een pak kleiner door de expansie van het toerisme. De overheid investeert er in de aanleg van chique wandelboulevards en er staan redelijk wat huisjes in de stellingen waardoor ook de zandduinen zullen afvallen. Benieuwd hoe deze plaatsen er binnen enkele jaren gaan uitzien. Als we terugrijden naar ‘onze’ favoriete baai zie ik in de verte dolfijnen spelen in de golven!! Euforie alom. Onze eerste dolfijnen op deze reis.

large_fullsizeoutput_18cc.jpeglarge_P1070506.JPG

Posted by happy glocals 05:11 Archived in Chile Comments (3)

(Entries 31 - 35 of 44) « Page .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 »