A Travellerspoint blog

De Pantanal van Argentinië

38 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

9/3/19
De volgende dag is het gelukkig een pak frisser. We hebben een stevige rijdag van ongeveer 6 uur voor de boeg. De RN14 is groen en vlak en loopt evenwijdig met de grens van Uruguay. Na de eerste honderd kilometer komen we in citrusgebied. Overal zien we oranje bolletjes hangen, het zijn mandarijnen en sinaasappels. Ze zijn voornamelijk bestemd voor export maar langs de weg staan talrijke stalletjes met kisten of netten. Voor 5 kilo sinaasappels betalen we 1,5 euro.
De weg is niet alleen bezaaid met fruitstalletjes maar ook reclameborden voor 'Productos regionales La Alemana'.

large_fullsizeoutput_206e.jpeg

Je kan er niet naast kijken. En de supermarkt is een ware belevenis. Dennie Christian vrolijkt ons op met zijn Rosamunde en zelfs de Argentijnen fluiten de Duitse schlagers mee. Je vindt hier alles wat je je maar kan bedenken en een link heeft met Duitsland. Kaas, worst, zuurkool, bier, Lederhosen, klokken… de lijst is oneindig. We slaan alvast een biertje in voor Matthias die we later nog gaan bezoeken. Na dit grappige intermezzo rijden we verder richting nationaal park Esteros del Iberá, een van de grootste moerassen (20.000 km²) ter wereld en een van de belangrijkste zoetwaterreservoirs van Zuid-Amerika. Het heeft de vorige dagen erg veel geregend in Corrientes en we hopen dat de zandweg naar het park er niet te modderig bijligt. Van de 120 kilometer zijn er ondertussen 40 geasfalteerd dus het valt mee, hoewel… Het nadeel van geasfalteerde weg is dat er natuurlijk snel kan gereden worden. We zien verschillende ‘lijken’ op de weg liggen. Vooral de carpinchos moeten eraan geloven :-(
Op de zandweg gaat het een stuk trager en niet alleen omwille van de slechte staat van de weg maar ook omdat we geregeld wildlife spotten. Portal Laguna Iberá ligt in Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje gelegen aan de oevers van de lagune en is het mekka van natuurliefhebbers. We installeren ons temidden van het groen en ik ga het gevecht aan met honderden venijnige muggen.

large_fullsizeoutput_1f53.jpeglarge_P1100524.JPGlarge_P1100531.JPG

10-13/3
We herademen in de pracht en de stilte van de natuur die alleen onderbroken wordt door getjilp van vogels. Tientallen mooie en extravagante vogelsoorten, vlinders, brulapen, carpinchos, herten, kaaimannen, … ze zijn allemaal de revue gepasseerd. Liters hebben we ervoor gezweet en veel insecten getolereerd maar het was weer waw!

large_fullsizeoutput_1fb6.jpeglarge_P1100876.JPGlarge_P1100681.JPGlarge_P1100551.JPGlarge_P1100596.JPGlarge_P1100631.JPGlarge_P1100830.JPGlarge_P1100666.JPGlarge_P1100605.JPGlarge_P1100917.JPG

Zo mooi zelfs dat we de tip van onze vriend en trouwe blogvolger Burkhard aannemen en het park ook via Portal San Nicolás gaan bezoeken. We hebben er zelfs 5 uren rijden voor over maar die worden dubbel en dik gecompenseerd door de ongelooflijke gastvrijheid van twee lieve mensen. We worden als koningen ontvangen en mogen in hun tuin overnachten.

14-15/3
We slaan eerst proviand in, in het stadje San Miguel. En omdat ik de vorige dagen weer helemaal volgeprikt ben, halen we een grote spuitbus OFF, een lokaal insectenwerend middel. Hopelijk kunnen we die hardnekkige beesten hiermee wel op een afstand houden. De weg naar Portal San Nicolás is een zware beproeving en we moeten ons 200% concentreren. Het eerste deel van de weg loopt dwars door dennenbossen. De pijnbomen worden gebruikt voor de productie van hars/rubber. De V-vormige inkepingen in de bomen openen de harskanalen en zo kan het goedje in zakken druppen. Die worden manueel leeggemaakt in tonnen die op hun beurt door vrachtwagens worden opgehaald. En het zijn die vrachtwagens die enorm diepe sporen maken in het zand.

large_fullsizeoutput_20b1.jpeg

Het zweet staat in Theo zijn handen. Ik kan maar best mijn mond houden en niet teveel over plantages en rubber uitweiden. Maar als hij voelt dat hij de auto onder controle heeft, wordt Theo terug rustiger. Schouderklopje heren, want ook Hugo heeft het weer flink gedaan! Gelukkig gaan de laatste 10 kilometer verder op gewone zandweg en blokkeren alleen koeien en paarden de doorgang. We beleven opnieuw dezelfde wondermooie natuur alleen zijn hier nog veel meer insecten. Op onze wandelingen komen we uiteraard weer tientallen carpinchos tegen maar deze keer ook krokodillen, slangen, ijs- en nog veel meer vogels, en voor dag en dauw zelfs everzwijntjes.

large_fullsizeoutput_1fbd.jpeglarge_P1110021.JPGlarge_fullsizeoutput_1fc2.jpeglarge_P1100989.JPGlarge_P1100937.JPGlarge_P1100975.JPG

Maar ondanks alle anti-insectenmiddelen blijf ik niet gespaard. Elk onbespoten stukje vlees is er aan. Tussen mijn vingers, op het randje van mijn oren, mijn tenen, zelfs mijn wenkbrauw!! Ik word stilaan doodmoe want de jeuk houdt me uit mijn slaap. We keren dan ook moe maar heel voldaan terug naar de stad in de hoop daar een rustige nacht tegemoet te gaan. Yeah right! Dat was buiten de openluchtdiscotheek gerekend. Achteraf bekeken hadden we misschien beter gaan dansen :-)

Posted by happy glocals 07:07 Archived in Argentina Comments (4)

¡Un aplauso para el asador!

sunny 37 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

2-6/3/19
Elvira en Eduardo hebben een verlengd weekend want het is carnaval in Argentinië. Zoals gewoonlijk staat zaterdag voornamelijk in het teken van de familie (waar we ondertussen toch een klein beetje deel van uitmaken) aperitieven en …. asado. Elvira en Eduardo zijn er weer in geslaagd om ons heerlijk te verwennen en het weekend moet nog maar beginnen! Maxi, Mailén en kleine Martín komen langs en het is een fijn weerzien na 5 maanden reizen.

large_fullsizeoutput_204a.jpeg

Gepakt en gezakt en voorzien van eten en drinken voor een heel regiment vertrekken we de volgende ochtend naar het Parque Nacional Pre-Delta in Diamante. Het park ligt in het zuidwesten van de provincie Entre Rios aan de oevers van de rivier de Paraná. Elisa en Hector, vrienden van onze hosts, zijn toevallig in de buurt en we spreken af aan de ingang van het park.
Ik val in herhaling maar ook hier is het subtropisch heet en vochtig. Iedereen zoekt naar beschutting tegen de zon. We kunnen nog net een picknicktafel bemachtigen en verplaatsen ze onder een grote boom waar we de lunch gezellig lang laten duren. Zodra de hitte iets draaglijker wordt, wagen we ons aan een wandeling door de dichte vegetatie van het park dat over 2.458 hectare verspreid ligt.

large_fullsizeoutput_20b3.jpeg

We snakken naar water, om onze dorst te lessen maar ook om het park vanaf de rivier te verkennen. Onze gids is een echte babbelkous. Hij zwijgt geen minuut en dat is niet echt bevorderlijk als je uit bent op fauna ;-) Een diversiteit aan watervogels dat wel, maar wanneer we met ons bootje in de buurt komen en de gids zijn snater niet houdt, vliegen of zwemmen ze natuurlijk weg; eenden, meerkoeten, futen, ooievaars, zilverreigers, ijsvogels en otters.

large_fullsizeoutput_1f1c.jpeglarge_fullsizeoutput_1f16.jpeglarge_fullsizeoutput_1f09.jpeg

Voor de avond heeft Elvira een hotel gevonden in het warme en rustige stadje Libertador San Martín. Deze stad is vooral bekend door de Adventistische universiteit. De Adventkerk pleit voor een gezonde levensstijl en bijgevolg is de campus alcohol- en tabaksvrij. Universiteitsstudenten zitten in groepjes op de stoep in de hoofdstraat of in het park van de universiteit. Niet met een pintje maar met een mate beker in de hand en een thermos onder de arm ;-)
’s Nachts gaan alle hemelsluizen open en de volgende ochtend blijft de tropische regenval aanhouden. Om nostalgische redenen hebben we Elvira en Eduardo een Uno kaartspel cadeau gedaan en dat komt nu goed van pas. Team Elvira-Theo wint, tijd dus om te stoppen en Diamante te verkennen. We mogen ’s middags aansluiten in een van de weinige restaurants dat open is en waar een familiefeest aan de gang is. De sfeer is hartverwarmend. Van heinde en verre zijn broers, zussen, kinderen, kleinkinderen en dichte vrienden naar Diamante gekomen om de 75ste verjaardag te vieren van Ignacio. Na zijn emotionele speech pinken we mee een traantje weg en is het onze beurt om van een feestmaal te genieten. En de porties... die zijn zoals gewoonlijk weer buiten proportie!!

large_fullsizeoutput_20bd.jpeglarge_fullsizeoutput_207b.jpeg

We blijven in subtropisch gebied en bezoeken op onze terugweg de stad Paraná aan de oostelijke oever van de rivier. De Paraná is de op één na langste rivier van Zuid-Amerika, na de Amazone. Voorzien van een flinke laag anti-muggenmiddel trotseren we de hitte en slenteren langs de paden door het uitgestrekte Urquiza park. Ook hier heeft de regen lelijk huisgehouden, verschillende delen zijn ondergelopen.

large_fullsizeoutput_1f6d.jpeglarge_fullsizeoutput_1f65.jpeg

We eindigen de dag in Santa Fe en nemen hiervoor de langste ondergrondse tunnel van het land. De constructie dateert uit 1969 en wij hebben heel even een déjà-vugevoel. De gelijkenis met de ’konijnenpijp’ (Waaslandtunnel) is immers treffend.

large_2016-08-05NID_238159O_4.jpeg

De ravage in de binnenstad is enorm. De storm heeft heel wat schade veroorzaakt. Bomen zijn omgewaaid of afgeknakt en versperren de weg. Na heel wat omwegen komen we toe bij de beste patissier van Santa Fe. Want je gaat niet weg uit Santa Fe zonder enkele dozen Alfajores Santafecinos te kopen! We sluiten het verlengd weekend af op zijn Argentijns bij Elisa en Hector. Een gezellige avond met … een heerlijke asado natuurlijk. Ook Hector ontpopt zich tot een maestro asador!

7/3/19
We nemen nog een keertje afscheid van Elvira en Eduardo. We zullen mekaar pas terugzien in november. Op onze weg naar het Parque Nacional El Palmar stoppen we aan het Palacio San José, een ‘must see’ volgens de bediende van het tankstation. Bij 37 graden en een luchtvochtigheid van 84% is een pauze altijd welkom. Het paleis was de residentie van de eerste constitutionele president van Argentinië en gouverneur van de provincie Entre Ríos, generaal Justo José de Urquiza en zijn echtgenote Dolores Costa en hun kinderen. Het doet ons een beetje aan het kasteel van Versailles denken. Met een heel groot park, tuinen, vijvers, fruitbomen… Weelderige architectuur en meer dan 30 kamers. Het was het allereerste gebouw in het land met leidingwater en licht. Als we helemaal rond zijn, hangen donkere donderwolken in de lucht.

large_fullsizeoutput_205b.jpeglarge_fullsizeoutput_205e.jpeglarge_fullsizeoutput_2061.jpeg

We maken dat we weg zijn maar een zespotig sterk behaard insect doet Theo op de rempedaal duwen. Een vogelspin steekt de weg over. “Wees voorzichtig”, lief en met enige aandrang word ik aangemoedigd om een foto te nemen….voor de blog ;-) Kippenvel.

large_fullsizeoutput_2063.jpeg

Het begint al hevig te waaien als we toekomen in het park. Op de weg die naar de camping leidt, liggen zwarte hopen? We zetten onze verstralers op om beter te kunnen zien. Oeps, die zwarte hopen blijken carpinchos (capibara’s) te zijn en ze hebben duidelijk geen zin om uit de weg te gaan. Door dit onverwachte hindernissenparcours verliezen we kostbare tijd en het is pikdonker als we ons eindelijk kunnen installeren aan de Uruguay rivier. Net op tijd want de hemelsluizen gaan weer open en een storm woedt door het park.

8/3/10
El Palmar werd in 1966 gecreëerd om de laatste Yatay palmbomen op aarde te behouden. De palmbomen in dit park zijn ontelbaar. En nog nooit zagen we zoveel carpinchos of waterzwijnen bij enneuh…. op elkaar. Welk pad we ook inslaan, altijd duikt er wel een gezinnetje op, badend in een modderbadje of knabbelend aan het gras. We worden beloond met ontzettend veel flora en fauna. Zelfs de vizcacha (wolmuis) en de dwergvos poseren voor onze camera.

large_fullsizeoutput_1f55.jpeglarge_P1100495.JPGlarge_fullsizeoutput_1f5c.jpeglarge_fullsizeoutput_1f59.jpeglarge_P1100516.JPGlarge_P1100505.JPG

Posted by happy glocals 07:24 Archived in Argentina Comments (2)

Affaire culinaire

sunny 38 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

20/2/19
Bij Toyota Yacopini kreunt iedereen onder de warmte. Ik begrijp niet waarom. Voor ons is het hier heerlijk fris. De airco draait op volle toeren. Theo overloopt alle zaken die moeten gebeuren en een uur of twee later rolt eindelijk de offerte uit de printer. Pas als we deze goedkeuren, wordt de afspraak definitief ingepland. Enkel het vervangen van de voorruit is nog een vraagteken. In de late namiddag installeren we ons op het overlander terrein van Posada Cavieres. Een frisse duik in het zwembad doet wonderen.

Verwenadresje

21-28/2/19
De schaduwplekjes rond de Posada zijn gegeerd. De meesten onder ons hebben al enkele maanden of zefs jaren reizen achter de rug. Zo ook onze buren, Isabelle en John. We praten uitvoerig over onze ervaringen en wisselen weer wat tips uit. Altijd leer je wel iets nieuws bij.

large_5e702f20-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeglarge_fullsizeoutput_1fa4.jpeg

We moeten een bedrijf vinden waar onze voorruit kan vervangen worden. Met wat opzoekwerk op het Internet vinden we een adres in Mendoza. De ideale gelegenheid om tevens de stad te bezoeken. Mendoza werd volledig herbouwd in de late negentiende eeuw na een grote aardbeving. Alle seismische kenmerken werden in aanmerking genomen en bijgevolg zijn de straten, pleinen en lanen nu met opzet breed. Er is veel groen in de stad, en dat komt echt wel van pas tijdens de brandende zomer. In de parken, er zijn er vijf, gaan mensen op zoek naar een streepje schaduw. Wij nestelen ons op een bank en kijken toe. Hoe een opa geconcentreerd een dik boek leest, een jonge moeder haar baby de borst geeft terwijl de zweetdruppels op haar voorhoofd staan, kinderen vrolijk achter duiven aan rennen. Een jonge man verkoopt ‘tortas fritas’ (te vergelijken met onze oliebollen) en wat verderop probeert een meisje haar zelfgemaakte bloemen van de hand te doen. Als de zon achter de wolken verdwijnt, slenteren we door de straten en nemen zoveel mogelijk van het dagelijkse leven in ons op...

large_fullsizeoutput_2002.jpeglarge_a4fe2a50-5010-11e9-9505-cf829f7a24ec.jpeglarge_fullsizeoutput_1fff.jpeglarge_fullsizeoutput_2000.jpeglarge_a4166260-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeg

Om de auto zoveel mogelijk te kunnen leegmaken, boeken we een kamer in de posada. De ouders van Hans zijn op bezoek en alle gasten worden extra verwend. We hebben onze was uitbesteed en tot onze verbazing krijgen we alles netjes gestreken terug! Dat schept precedenten, Bea :-) De eerste keer sinds 4 maanden lopen we kreukvrij rond, het voelt zelfs een beetje vreemd aan. Ook de papa van Hans loopt de benen van onder het lijf want er is altijd wel iets dat moet gebeuren.
Een tussenstop in Maipú staat altijd in het teken van culinair genot en Hugo. Onze bolide krijgt een nieuwe voorruit, een groot onderhoud en een wasbeurt. En wij? Wij genieten van lekker eten, wijnen proeven, olijfolie en olijven degusteren en het aangename gezelschap van alle gasten in Posada Cavieres Wine Farm. Het leven kan hard zijn :-)

large_fullsizeoutput_1ff5.jpeg

Op de posada moeten enkele wijnranken handmatig geplukt worden omdat elektriciteitskabels in de weg staan om machinaal geoogst te kunnen worden. Dit moet je ons geen twee keer zeggen. We stellen ons kandidaat maar de bakken voor de opvang van de trossen worden pas op 15 maart geleverd. Zo lang kunnen we helaas niet wachten omdat we afgesproken hebben met vrienden. Tot onze spijt moeten we deze ervaring aan ons laten voorbij gaan.

Er rest ons nog een volledige dag en we plannen een uitstap over een prachtige pas in de Uspallata vallei naar het monument ‘Christus de Verlosser van de Andes’.

large_P1100112.JPGlarge_P1100116.JPG

Terwijl we wat foto’s nemen van de omgeving houdt een Argentijnse familie uit Santa Fe ook een fotostop. Of we eens willen poseren met hun kinderen? Drie blonde kids, verstijfd door de ijzige koude, proberen een smile op hun gezichtje te toveren. Ik denk dat de mama het leuker vindt. Ze is dolenthousiast en ik krijg meteen haar WhatsApp nummer. Als we in Santa Fe zijn, moeten we haar zeker contacteren!

large_P1100149.JPGlarge_fullsizeoutput_1ecc.jpeglarge_P1100144.JPG

De weg kronkelt naar boven en op sommige plaatsen is nauwelijks ruimte voor een tegenligger. Hier en daar brokkelt wat steengruis naar beneden waardoor ik iets minder nonchalant in mijn stoel ga zitten.
Het monument staat op 3854 meter hoogte op de Argentijns-Chileense grens. Het werd in 1904 opgericht ter nagedachtenis van de vreedzame overwinning van een grensconflict tussen de twee landen. Een conflict dat bijna tot een oorlog had geleid. Het Christusbeeld is bijna zeven meter hoog en bestaat uit beton en staal om aan de sterke winden van de bergketen te weerstaan. Holy Christ! van winden gesproken. We trekken eerst een paar lagen extra aan om het verschil in temperatuur (van 28 naar 8 graden) te overbruggen en gaan dan het gevecht aan. Het uitzicht vanop deze plek is schitterend. Alle kleurtonen zijn te onderscheiden. Wit, oker, bruin, groen, rood en azuurblauw van de hemel.

large_P1100155.JPGlarge_fullsizeoutput_2066.jpeglarge_P1100172.JPG

Op onze terugweg worden we 3 keer gecontroleerd door de politie. Gelukkig blijft het bij ons bij een ‘gezellige’ controle en krijgen we dezelfde vragen als altijd. En als Theo in zijn inmiddels vloeiend Spaans het onderwerp voetbal aansnijdt, is het ijs meteen gebroken. De reisbussen en hun passagiers hebben minder geluk. Elke koffer, elke rugzak wordt grondig gecontroleerd en besnuffeld door drugshonden.

Ondertussen is het ook tijd om de Malbec druiven te oogsten. Hiervoor schakelt Hans de mechanische oogstmachine van Don Victor in. En Hans niet alleen natuurlijk… Verschillende wijnboerderijen doen beroep op Don Victor en dus moet ieder zijn beurt afwachten. Om elf uur ’s ochtends is de beloofde oogstmachine nog steeds niet in aantocht. In afwachting trekken we de stad in, doen nog wat boodschappen en gaan langs bij het wafelhuisje van de Belg Maarten. Weer of geen weer zelfs bij deze hitte smaakt een Brusselse wafel met veeeeel slagroom!

large_fullsizeoutput_2075.jpeg

In de posada zijn de werkzaamheden inmiddels gestart en zien we nog net de oogstmachine in zijn werk. Een perfect afgestelde tractor schudt de druiventrossen los. Die gaan over een roltapijt waar ze ontbladerd en ontsteeld worden om daarna in een vrachtwagen te belanden. In een mum van tijd zijn alle druiven - op twee wijnranken na - geplukt en kan de productie beginnen.

large_P1100204.JPGlarge_P1100255.JPGlarge_P1100233.JPG

Wij nemen uitgebreid afscheid van de hele familie - zelfs Woody komt dag kwispelen - en zetten koers richting Rosario.

large_P1100206.JPG

Het eerste deel van onze route loopt door de provincie San Luis, een groene en verzorgd uitziende provincie. De weg is prima geasfalteerd en rijdt lekker zacht. Heerlijk om bij dit hete weer met met open ramen te kunnen rijden zonder te verstikken in stofwolken. Langs de weg zijn er geregeld rustplaatsen met fleurig geschilderde banken en tafels en af en toe fleurt een kunstwerk het geheel nog wat meer op.

large_P1100304.JPG

Om de klimaatverandering te bestrijden plantte de provincie 200.000 'Kiri' bomen. De Kiri-boom, oorspronkelijk uit China, kan onvruchtbare grond zuiveren en 10 keer meer koolstofdioxide absorberen dan welke andere plant ter wereld. San Luis is met dit initiatief pionier in haar land.
Tegen de avond stranden we in Achiras, een klein dorp aan de gelijknamige rivier. Bij gebrek aan een leuke en veilige plek zoeken we plaats op een lokale camping die uit de jaren stillekes dateert. De eigenaar mist een paar tanden en spreekt met een zware tongval. We verstaan maar de helft van wat hij uitkraamt. Gelukkig begrijpt hij dat we hier maar een nacht willen doorbrengen.

1/3/19
De wind heeft lelijk huisgehouden vannacht. Behalve het lawaai hebben we verder geen last gehad van de rondvliegende takken. Ondanks de woelige nacht begint de dag al heel warm. We zetten onze route verder richting oosten. We vragen ons af of er iets gaande is. In de tegenovergestelde rijrichting staat immers om de 10 kilometer een wegcontrole. We houden een koffiebreak in Rio Cuarto. Golfwinkels, dure boetieks, chique uitziende restaurants… dit lijkt een mondaine stad. Café Martinez is gelukkig een vaste waarde met heerlijke koffie. In de krant lezen we dat dit weekend een grootschalige drugscontrole plaats vindt in en rond Rio Cuarto en zo leggen we meteen de link naar de vele controles op de weg. Opgekikkerd en afgekoeld (lang leve de airco) kunnen we er weer tegenaan en rijden verder door een nog steeds groen landschap waar New Holland, John Deere en Valtra tractoren broederlijk naast elkaar het veld bewerken. Coole gaucho’s ontbreken uiteraard ook niet in dit landelijk gebied. Ze willen zelfs graag voor me poseren :-)

large_P1100314.JPG

Het is al donker als we eindelijk toekomen in Rosario waar we met open armen ontvangen worden door Elvira en Eduardo. En Hugo… die gaat weer achter slot en grendel en mag uitrusten.

Posted by happy glocals 06:14 Archived in Argentina Comments (1)

Het leven zoals het is, laguna El Tromen

sunny 40 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

15/2/19
Door het stevig ripio rijden gisteren is de ster in onze voorruit gaan vertakken. Als het nog erger wordt, zullen we niet anders kunnen dan een nieuwe te laten plaatsen. Hugo heeft grote dorst en is bijna uitgedroogd. We moeten dringend koelvloeistof bijvullen en in Caviahué kan niemand ons hiermee helpen. Er zit niets anders op dan over Loncopué te rijden waardoor onze vooraf geplande route er ineens helemaal anders uitziet. In het stadje vinden we wat we nodig hebben; voldoende proviand en vooral veel water want het is warm en kurkdroog. De temperatuur gaat weer serieus de hoogte in, we meten 43 graden. We houden vol tot in Chos Malal waar we lunchen en het ondertussen gebruikelijke en verfrissende ijsje gaan halen. ’s Namiddags is dit trouwens altijd de enige zaak die geopend blijft. We wijken af van de Ruta 40, nemen een afslag richting vulkaan El Tromen en verheugen ons al op de volgende ontdekking; een beschermd natuurgebied. Een ideale plaats om de nacht door te brengen.

large_P1090702.JPG

Dat natuurgebied beslaat 30.000 hectare en de Tromen vulkaan is de tweede hoogste piek (4114 m) in Patagonië. De onverharde weg slingert door de karakteristieke steppe en achter elke bocht schuilt een andere. Waar blijft die lagune? Waar zijn die watervogels? De weg kronkelt verder en uiteindelijk komen we toe aan wat ooit een oase moet geweest zijn voor watervogels. Een bijna uitgedroogde laguna waar nog enkele flamingo’s in het weinige water flaneren en het delen met paarden, geiten en schapen.

large_fullsizeoutput_1e69.jpeg

Onder een grote boom staat een klein huisje. Twee gezapige honden ontwaken uit hun slaap en komen even snuffelen. Een schapenhoeder, mate beker in de hand, wuift ons toe.

large_P1090788.JPGlarge_P1090741.JPG

Sergio is een ietwat verlegen dertiger en legt zich toe op geiten- en schapenhouderij. Net zoals zijn ouders en grootouders dat deden. Hij leeft er voornamelijk in zijn eentje zonder elektriciteit of gas. Water haalt hij uit de lagune. Hij is bezorgd en terecht. Het klimaat is de laatste jaren erg veranderd. Het heeft al maanden niet meer geregend in dit gebied terwijl het vroeger verschillende moerassen en drasland had. Vele vogelsoorten moeten noodgedwongen op zoek naar andere oorden. Zijn geiten en schapen kunnen nog een maand verder met het geringe water dat er nog is. Daarna …? Hij heeft nog geen oplossing. We trekken onze stapschoenen aan en gaan een eind wandelen in de onmetelijkheid van dit mooie landschap.

large_P1090719.JPGlarge_89f8cc00-476a-11e9-a26e-27c36bdce9c9.JPG

Bij onze terugkomst staat een pick-up truck bij het huis en zijn Sergio en een oom net bezig om de kudde dieren bijeen te drijven. Een gigantische stofwolk laait op. Sergio en zijn oom staan in het midden van de ring. De twee mannen van de pick-up kijken toe hoe de oom een selectie maakt. Hij grijpt verschillende keren een geit bij haar vel en voelt of ze vet genoeg is. Op de achtergrond klinkt luid gemekker “neeeh, neeeh, neeeh…”. Ik heb een slecht voorgevoel. De oom heeft een slachtoffer gevonden, een geitje van vijf maanden oud.

large_P1090740.JPG

De oudste man van de pick-up, de slachter zo blijkt, snijdt de keel over van het dier en hangt het ondersteboven. De honden slurpen gretig het bloed op dat in een pannetje lekt. Het lijkt of een oorverdovende stilte zich meester maakt van El Tromen. In minder dan een kwartier is het dier ontdaan van haar vacht. De ingewanden verdwijnen in een emmer, op enkele kleine stukken na. Die zijn voor de poes die er meteen mee in een boom kruipt. De slachter en zijn zoon betalen en nemen het dier mee naar huis. Hiermee kunnen ze 12 personen te eten geven. Dit is het leven zoals het (hier) is. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik alles via Theo vernam. Het slachtwerk is niet zo aan mij besteed ;-). Het ziet en klinkt allemaal heel beestig maar voor zij die wel van een stukje vlees houden, beter dan hier zal het niet zijn. Hele dagen loopt de kudde vrij rond… Wij houden het vanavond op een eenvoudig boterhammeke maar met een magnifiek uitzicht.

large_P1090732.JPGlarge_P1090744.JPGlarge_P1090748.JPG

16/2/19
De volgende ochtend verschijnt Roberto Raul, een andere oom, ten tonele. Hij heeft zijn paard gebracht om het hier te laten grazen. Hij is heel benieuwd naar onze auto en voor de zoveelste keer volgt een rondleiding in ons ‘huisje op wielen’.

large_P1090769.JPG

Ik laat de mannen alleen en verdwijn met mijn camera in en achter de struiken. Met sierlijke, statige passen lopen enkele flamingo’s door het ondiepe water van de plas. In het gras, tussen de restanten van karkassen, vind ik helaas ook veel platgetrapte blikjes Quilmes. Ik denk dat Sergio zijn eenzaamheid af en toe wel eens wegdrinkt.

large_P1090831.JPGlarge_P1090849.JPGlarge_P1090842.JPG

We nemen afscheid en zetten onze route verder door het vulkanisch gebied. We worden nagewuifd tot we achter de heuvel verdwijnen. Aan de volgende bijna uitgedroogde lagune staat een plaat met een parmante flamingo. Ik vrees dat ze andere oorden zijn gaan opzoeken.

large_P1090886.JPG

We kijken op een zwarte muur tussen 15 en 20m hoog. Het is een kolossale massa van lava die ongeveer 500 jaar geleden uit een van de kraters van de Tromen vulkaan werd uitgestoten. Een driehoekige vorm over een oppervlakte van 36km2 ligt hier verspreid. We volgen de lavastroom over 12 kilometer en dan gaat ons navigatiesysteem weer de mist in. We twijfelen bij wat een vork moet voorstellen en kiezen voor, wat later zal blijken, een spectaculaire route.

large_P1090919.JPGlarge_P1090931.JPG

Het gras staat hoog tussen de keien wat doet vermoeden dat hier al even geen passage is geweest. De weg is zo breed of beter zo smal als onze auto. Diepe groeven, grote en scherpe stenen - laat ons hier aub geen lekke band rijden - putten en hitte. Een beproeving voor onze zenuwen en een uitdagend 4x4 parcours voor Hugo. Geen mens in de buurt en het einde is nog lang niet in zicht. Iedere keer als we denken dat het er precies wat beter gaat uitzien, worden we ontmoedigd door een volgend obstakel. Maar het uitzicht is majestueus. 28 kilometer verder, 1170 meter lager en 2 uur later komen we toe in het desolate Buta Ranquil.

large_P1090933.JPG
large_fullsizeoutput_1e7c.jpeg

We nemen de schade op: 1 afgebroken bout van de bumper en de ster in de voorruit is ongeveer 5 cm verder gescheurd. We hebben nog 250 kilometer slechte grindweg voor de boeg tot aan Malargüe. Een paar kilometer voor de stad staat een gelijkaardige camper met Nederlandse nummerplaat in de schaduw van enkele populieren. We maken kennis met Ella, Harry en hun zwarte Toyla en spreken af in dezelfde camping. Daar staan Black en White broederlijk naast elkaar. We kraken een flesje wijn en kletsen gezellig over de wondere wereld van het reizen.

large_fullsizeoutput_1f48.jpeg
large_fullsizeoutput_1f2c.jpeg

17/2/19
De beloofde cappuccino van Harry is heerlijk en komt als gelegen. De nacht was immers kort en daar hebben onze luidruchtige Argentijnse buren weer voor gezorgd. We nemen afscheid van Ella en Harry, althans voor even. We hebben namelijk allebei binnen enkele dagen een afspraak met de Toyota garage in Mendoza en hebben er dezelfde slaapplaats uitgekozen. Maar vooraleer we naar Mendoza trekken, staan de verleidelijke Cañón del Atuel en Valle Grande op ons programma. Deze ruige bergkloof behoort tot de mooiste van de provincie Mendoza. De enorme ravijnen zijn ontstaan door erosie en droogte en ze vragen om gefotografeerd te worden. Ik sta al te popelen en Theo wordt al slecht gezind bij de gedachte alleen al ;-) Als ik voorzichtig tot aan de rand van de afgrond stap, overvalt me echter toch een lichte vorm van hoogtevrees. De rots is ook zo heet dat ik er bijna met mijn blote billen blijf aan kleven. Als ik veilig en wel terug op de weg sta, neemt Theo me in zijn armen. “Oh wat ben ik blij dat je terug bent!”. Ik word er nog warmer van.

large_P1090970.JPGlarge_P1090989.JPGlarge_P1090986.JPGlarge_P1100033.JPG

Het hoogtepunt van de route ligt tussen het stuwmeer Valle Grande en de stuwdam el Nihuil. Roestbruin en diep okergeel wisselen elkaar af, smalle doorgangen en steile hellingen met scherpe bochten. Regen, wind en droogte hebben in duizenden jaren de rotsformaties geboetseerd in min of meer herkenbare vormen. Toegegeven, je hebt er wel veel fantasie voor nodig. Op deze magnifieke route leidt een grote stuwdam het water van de Rio Atuel onder de grond door naar twee elektriciteitscentrales die de hele omgeving van elektriciteit voorzien. Af en toe lassen we een pauze in om te genieten van de imposante natuur of gewoon om een babbeltje te slaan met een lokale steenkappers familie.

large_P1100045.JPGlarge_fullsizeoutput_1f32.jpeg

Opgezogen door al het moois rondom ons verliezen we de tijd een beetje uit het oog. Het begint al lichtjes te schemeren als we toekomen aan de Embalse del Valle Grande, een kunstmatig meer met een oppervlakte van 508 hectare en 60 meter diep. Het niveau van het water is laag waardoor we, zonder verbeelding, de beroemde onderzeeër kunnen zien.

large_P1100049.JPG

De Argentijnen sluiten hun weekend vroeg af op zondag en bijgevolg houdt de strandbar het ook voor bekeken. We kunnen nog net een drankje scoren en dan gaat de tent dicht.

large_P1100071.JPG

In het dal vinden we een slaapplaats pal naast de rivier. We ploffen neer en hopen dat het water wat verkoeling zal brengen.

large_fullsizeoutput_1f92.jpeg

18/2/19
Niet dus. De nacht heeft geen afkoeling gebracht. ‘Noodgedwongen’ staan we vroeg op maar ook vandaag staat heet weer op het menu. De zon is nog maar net op en we lezen al 27 graden af. Ik heb een goed excuus om naar de stad te gaan om daar wat friste te zoeken. Mijn teenslippers hebben het begeven en laat het nu net echt te warm zijn voor sneakers.
San Rafael heeft een compact centrum ideaal voor een rustige wandeling en daar zijn we vandaag wel voor te vinden. Rust, schaduw, airco en veel water. Oh ja en teenslippers natuurlijk. Bezienswaardigheden zijn er niet echt behalve de wielrenners die zich voorbereiden op de ronde van… San Rafael zeker? Bij dit weer, respect hoor! Het is inmiddels weer 42 graden.
De zomersolden zijn hier volop aan de gang en dus kan ik een koopje doen. Twee paar teenslippers voor de prijs van een. Met frisse voetjes naar ‘huis’ dus. De Argentijnen hebben het veel moeilijker dan ons. Aan verschillende etalages hangt een affiche uit waarop ze kunnen aflezen welke kortings- en/of afbetalingsmogelijkheden de banken aanbieden.

large_fullsizeoutput_1fb2.jpeg

19/2/19
Bij dit warme weer hebben we vooral dorst, grote dorst. De bidons water vliegen erdoor. We rijden langs een heleboel bekende en minder bekende bodega’s en olijfgaarden terug de stad in. Theo is dringend toe aan een grote onderhoudsbeurt ;-) Kapsel en baard worden grondig opgefrist.

large_fullsizeoutput_1f9c.jpeg

Na een heerlijk kopje koffie met media lunas (de Argentijnse versie van een croissant) overvallen we een grote supermarkt. We hoopten hier ook nog wat autospullen te kunnen kopen maar zonder succes. We worden doorverwezen naar een andere zaak en die sluit natuurlijk net als we toekomen. Dan maar een terrasje doen in afwachting. Marvin en Ladina, jonge Zwitsers die voor een jaar door Zuid-Amerika trekken, komen erbij zitten. Hapje, drankje en reisverhalen uitwisselen. Voor we het weten is de siësta voorbij en nemen we afscheid. Iedereen heeft last van de hitte en het ene kind vangt dit al wat creatiever op dan het andere. Zo is er in en rond de stad een zeer goed irrigatiesysteem. Kinderen maken daar gretig gebruik van. Met een stuk piepschuim dat als surfboard dient, laten ze zich door het stromende water naar het andere eind van de straat meevoeren. Ze schateren en hebben de grootste pret.

large_fullsizeoutput_1fa0.jpeg

Posted by happy glocals 12:09 Archived in Argentina Comments (4)

Orange is the new black

sunny 25 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

11/2/19
Een hete thee en een uitgebreid ontbijt maken dat we opgekikkerd en reisklaar zijn. We volgen de raad van Federico en trekken verder naar volgens hem een van de mooiste watervallen in de provincie Neuquén. De hele rit luisteren we geboeid naar de Interne keuken van Koen en Sven en zo vliegen de uren voorbij.

large_P1090378.JPGlarge_fullsizeoutput_1e6b.jpeg

De wegen lijken weer eindeloos lang maar een paar kilometer voorbij Loncopue stuiten we op een speciaal landschap met rotsformaties die op rechtopstaande kolommen of pilaren lijken. Riscos Bayos zegt het paneel langs de weg. Het is een van de drie plaatsen in de wereld waar de natuur vreemde vormen heeft gemaakt van de uitstoot van vulkaanuitbarstingen.

large_P1090684.JPG

Caviahue ligt op 1600 meter boven de zeespiegel ten zuiden van de Copahue vulkaan, omringd door het meer met dezelfde naam. In de Argentijnse winter (tussen half juni en half september) is Caviahue een skioord en in de zomer (december tot maart) komen mensen voornamelijk naar hier om te genieten van de warmwaterbronnen in Copahue of zoals wij om te hiken in de schilderachtige omgeving. Onze verwachtingen staan hoog gespannen want Federico was er lovend over. We rijden recht op het meer en dat ziet er alvast veelbelovend uit. Het skidorpje ziet er daarentegen spookachtig verlaten uit. “Your destination is on the right”, zegt onze gps. We hebben een hosteria geboekt voor vannacht en hopen wat te kunnen opwarmen. We checken in en krijgen een kamer. Net als we ons geïnstalleerd hebben, komt de dame van de receptie naar boven gesneld. Er blijkt helemaal geen boeking op onze naam te zijn. We hebben stomweg niet op de naam van de hosteria gelet. Want ‘on our right side’ blijkt nog een tweede hosteria te zijn. De ontvangst daar is op zijn zachts gezegd alles behalve hartelijk. Een norse man brengt ons naar een kamertje zonder een woord te zeggen. Een beetje uit schaamte en omdat er verder niks te vinden is, gaan we ’s avonds in de andere hosteria eten. Zo maken we onze kemel toch een beetje goed.

12-14/2/19
De grijze wolken zijn verdwenen. Het is nog koud maar de lucht kleurt knalblauw en de zon schijnt. We rijden via een prachtige weg naar de Salto de Agrio.

large_P1090413.JPG

We worden beloond met een imposante waterval van ongeveer 60 meter die omringd wordt door een brede canyon gevormd door opeenvolgende lavastromen. Maar het is vooral het prachtige kleurenpallet dat ons betovert. We hadden de oranje stenen aan de rand van het Caviahue meer al wel opgemerkt maar hier staan we echt van te kijken. De waterval vormt een lagune, omringd door hoge muren van basalt, het product van de uitkragende lavastromen. Op verschillende plaatsen zijn ze bedekt met frisgroen mos en de randen en aangrenzende rotsen kleuren oranje door de werking van het zuur water. We zijn echt onder de indruk, zo mooi is het. De meeste mensen die we hier zien beperken zich tot een of twee selfies vanaf het uitkijkpunt en dat is echt zonde. Of net goed voor ons want nu hebben we het rijk voor ons alleen. Verderop liggen immers nog heel wat onbetreden paden en kleinere lagunes.

large_P1090476.JPGlarge_fullsizeoutput_1e62.jpeglarge_P1090432.JPGlarge_fullsizeoutput_1e65.jpeglarge_P1090435.JPGlarge_P1090428.JPG

Na een heerlijke dag stappen, botsen we toevallig op een kleine tapas bar in Caviahue die open is! ‘Trois’ is een geweldige vondst. Daniel weet in een handomdraai de lekkerste bruschetta’s op tafel te zetten. Leuk terrasje, lekkere hapjes, glaasje wijn en de zon die opwarmt… Perfecte afsluiter van deze dag.

Caviahue baadt in de zon, de wind is verdwenen. Geen rimpeltje op het meer. Niet ver van het dorpje bevindt zich de Circuito Cascadas Del Río Agrio. We klimmen temidden van een duizend jaar oud araucaria bos langs 4 watervallen. De hoogste kijkt uit op de Copahue vulkaan. Geen opvallend kleurenpallet deze keer maar grijze modderige lagunes en antracietgrijze Riscos Bayos. Vergelijkbaar met reuzegrote houtskool sticks. Een ding staat vast, de geweldige Salto de Agrio kunnen ze niet overtreffen.
Gefascineerd door tientallen hagedisjes die in de dode bomen leven, verliezen we de tijd uit het oog.

large_P1090531.JPGlarge_P1090532.JPGlarge_P1090539.JPGlarge_P1090582.JPG

Eerder uit benieuwdheid, want ik ben geen fan van warmwaterbronnen, rijden we de hoogte in naar het thermisch paradijs Copahue. De warmwaterbronnen van Copahue zijn de enige in de wereld die op een plek een ontelbare hoeveelheid natuurlijke minerale bronnen verzamelen, zoals water, modder, dampen en algen. Ik houd angstvallig een zakdoek in de buurt van mijn neus maar er hangt gelukkig geen penetrante zwavelgeur. Het thermencomplex ziet er voorhistorisch uit. Omdat de hoogtezon hardnekkig is, houden de meeste mensen hun hoofddeksel op en vooral in het modderbad zorgt dat soms voor hilarische taferelen… Hoe gezond of heilzaam het ook mag zijn, wij gaan liever stappen, dat is ook gezond.

large_P1090595.JPGlarge_fullsizeoutput_1e43.jpeg

Aan de andere kant van het dorp ligt de Cascada Escondida. Via een educatief wandelpad lopen we door een bos van lengas, ñires en araucarias maar wat zijn we diep teleurgesteld als we aan het einde van de rit een klein straaltje smeltwater naar beneden zien lopen.
Ontgoocheld druipen we af naar ons tapas barretje.
De beste plaatsen of tips vind je meestal niet in de gidsen maar krijg je van lokale mensen. Zo rijden we vandaag via een bijna verborgen kasseiweg naar hoge valleien. Langs de weg staan minuscule huisjes. Hier wonen Mapuche-gemeenschappen die hun dieren na de winter naar de groene weiden brengen. Lammetjes, geiten en schapen grazen naar hartelust op de berghellingen.

large_P1090659.JPGlarge_P1090631.JPGlarge_fullsizeoutput_1e5f.jpeg

En dan wordt de weg smaller en vinniger met scherpe keien. Hugo is in zijn nopjes en in lage gearing gidst hij ons veilig naar beneden. Daar wacht ons een prachtige lagune. De lucht is zuiver en onbesmet. Het wateroppervlak is zo glad dat het de randen van de berg en het enige huisje weerspiegelt.
De stilte van de plek wordt alleen onderbroken door het gemekker van de dieren of het gefluit van vogels. Terwijl we genieten van dit paradijs op aarde komt helemaal uit het niets een hond aangehuppeld die duidelijk behoefte aan genegenheid heeft. Hij wil per se mee op de zitzak en overdondert ons met pootjes en likjes en wil vooral spelen en gestreeld worden. De zoveelste hond die ik moet overwinnen maar het lukt me ;-) Dankbaar dat onze nieuwsgierigheid ons naar deze afgelegen plek bracht. We kunnen ons geen mooier Valentijnsgeschenk wensen!

large_fullsizeoutput_1e4e.jpeglarge_fullsizeoutput_1e56.jpeglarge_fullsizeoutput_1e57.jpeg

Posted by happy glocals 06:52 Archived in Argentina Comments (4)

(Entries 21 - 25 of 44) « Page 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 »