A Travellerspoint blog

Uruguay

Hola America del Sur

semi-overcast 14 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

5/11/2019 — Uruguay — Acclimatiseren

Na een vermoeiende reis van meer dan 34 uur streken we, samen met onze Hugo, neer in Maldonado aan de zuidkust van Uruguay. Het deed uitermate goed om Hugo na 8 maanden in topvorm terug te zien. Ik zorgde voor een opknapbeurt binnenin - ja er was toch wat stof gevallen - en Theo zorgde voor de technische updates en aansluitingen. Tussendoor maakten we wandelingen op het verlaten strand en in het nabijgelegen natuurreservaat.

Het mondaine Punta del Este enkele kilometers verderop was niet aan ons besteed. Hoge wolkenkrabbers, luxe hotels en dito restaurants wisselen elkaar af langs de costanera. Enkel de vissershaven vonden we een leuke plek om door te kuieren. Wanneer de afval van de vismarkt in het water wordt gekieperd vechten meeuwen en zeehonden om het lekkerste stukje.

In Punta Ballena bezochten we het Museo Taller de Casapueblo, een complex gebouwd door de Uruguayaanse kunstenaar Carlos Páez Vilaró. Aanvankelijk een zomerhuis en atelier, nu onder meer een museum, een kunstgalerij, een cafetaria en een hotel. Een commerciële artiest die Carlos!

large_IMG_8187.jpeglarge_IMG_8213.jpeglarge_IMG_8190.jpeglarge_IMG_0433.jpeglarge_IMG_8236.jpeglarge_IMG_0446.jpeg

Posted by happy glocals 17:04 Archived in Uruguay Comments (0)

Ciao!! hasta pronto

sunny 22 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

16/3/19
In het tankstation van San Miguel kunnen we internetten. Het brengt ons meteen tot de werkelijkheid. In Christchurch heeft een schutter meer dan 50 mensen vermoord. Ten minste acht mensen werden gedood tijdens een schietpartij op een school in São Paulo. Een boot van Grimaldi Lines geladen met 363 containers bovendeks en auto’s, vrachtwagens en campers in het roll-on/roll-off gedeelte is uitgebrand en gezonken! Ook dit nieuws doet ons even slikken. Ongetwijfeld zijn er overlanders die net zoals wij enkele maanden geleden aan de start stonden van een avontuur. Shit happens :-(

large_fullsizeoutput_2040.jpeg

We drinken teveel koffie en rijden richting Mercedes. Het is heerlijk bewolkt vandaag. Nooit gedacht dat ik daar zo zou naar snakken. Een half uurtje buiten de stad bevindt zich het zalig rustige Mariano I. Loza. Juan en Beti en hun vier kinderen ontvangen ons op hun terrein en we genieten weer van de ongewoon fijne gastvrijheid. ’s Namiddags breekt een hevig onweer los maar dat kan ons nu eens echt NIET schelen. We hebben wat slaap in te halen dus perfecte timing.

large_fullsizeoutput_2041.jpeglarge_fullsizeoutput_20b2.jpeg

17/3
’s Ochtends komt Juan ons begroeten. Hij wil ons graag zijn land en dieren tonen. Maar omdat het zo fel geregend heeft, ligt het veld er behoorlijk drassig bij en gaan we met de auto. Clara en Alejo, twee van de vier kids, klimmen mee in de terreinwagen. Juan heeft Libanese roots (zoals veel Argentijnen en Chilenen trouwens) en vertelt uitgebreid over de historiek van zijn familie. Een hand aan het stuur, in de andere …. een mate beker natuurlijk. Veeteelt is een van de belangrijkste economieën in Corrientes. De bodem is te gesteend voor agricultuur. Op het terrein, waarvan we het einde nauwelijks kunnen zien, grazen 380 koeien gedurende 4 jaar. Pas dan worden ze geslacht. Hierdoor kan Juan kwaliteitsvol vlees leveren in Europa aan onder andere hotelketen Gilton :-). Ik weet niet meer hoe we bij het onderwerp kwamen maar volgens hem komt ’s werelds beste marihuana uit Paraguay. Gedurende het presidentschap van Kirchner werden in Corrientes langs de grens met Paraguay heel wat landingsbanen gecreëerd. Je zag er vliegtuigjes landen en heel snel weer opstijgen. Iedereen wist wat er gaande was. De huidige president, Mauricio Macri, laat strenge controles uitvoeren en tot nu toe werd dit jaar meer dan 15 ton marihuana in beslag genomen in Corrientes. En uiteraard gaan onze gesprekken ook over de stevige waardedaling van de peso waaronder het land gebukt gaat en de torenhoge inflatie (meer dan 47 procent!). De kinderen zijn zich gelukkig van geen kwaad bewust en ravotten met de honden in de tuin tot ze honger hebben. Na de gebruikelijke warmhartige groepsknuffel en ussie, zetten wij aan richting Uruguay.

large_fullsizeoutput_20fb.jpeg

17-18/3
Langs de RN14 naar Concordia staan onnoemelijk veel reclameborden voor escabeche (in een zuur mengsel gemarineerd voedsel). Geen enkel dier ontbreekt op het escabeche menu van ‘Regionales María’. Krokodil, konijn, capibara, fazant, patrijs, nandú…je kan het zo gek niet bedenken of je kan het beestje in ’t zuur krijgen. Het gedacht alleen al geeft me oprispingen.
Bij Concordia zetten we ons schrap voor de grensovergang. Het is helemaal niet duidelijk in welke volgorde we waar verwacht worden met onze documenten. Een vrouwelijke beambte, sorry maar ze gedraagt zich als een echte b*tch, heeft het kennelijk niet zo met Europeanen. Ze zucht en draait haar ogen naar boven en stuurt ons opzettelijk twee keer de verkeerde kant uit. Binnen in het kantoor is het al niet veel beter. Voor ons is het het heel belangrijk dat de TIP (Temporary Import Permit) voor onze auto perfect is ingevuld. Met dit document kan onze auto een jaar in Uruguay blijven. De beambte tikt met twee vingers alle gegevens netjes in en dan crasht het systeem natuurlijk en moet hij helemaal opnieuw beginnen. We blijven er rustig bij. Pas als we alles gedubbelcheckt hebben, rijden we met een gerust hart verder. De auto wordt niet eens gecontroleerd. Welkom in Uruguay :-). In Termas del Daymán houden we het bekeken voor vandaag. Het begint te regenen en het houdt niet meer op tot de volgende ochtend.

18/3
We stoppen in het centrum van Salto. Zelfde scenario als voorheen. Geld afhalen, gsm opladen, boodschappen doen. Omdat de Movistar shop ’s middags sluit, overbruggen we de tijd met een lunch.

large_fullsizeoutput_203f.jpeg

Het valt ons op dat redelijk wat behoeftige mensen door de straten dwalen. Zo ook een oude man met versleten schoenen waarvan de zool helemaal is losgekomen. We proberen hem na het eten terug op te sporen omdat we hem kunnen helpen met een paar wandelschoenen van Theo. De ober met wie we eerder gesproken hadden, kent de man en verzekert ons dat hij hem de schoenen zal geven. Ondertussen is ook weer helemaal terug opgeklaard en aangenaam warm. Via de RN3 rijden we nu verder naar het zuiden. De weg loopt evenwijdig met het nationaal park El Palmar in Argentinië. Aan de westkant niets dan palmbomen dus. We rijden twee grote zonnepanelenparken voorbij, iets wat we in Argentinië (nog) niet gezien hadden terwijl het land zoveel zon heeft. We vinden een heerlijk rustige plaats om de nacht door te brengen in Andresito aan de rand van het gelijknamige meer. Apéro aan het meer, mooie zonsondergang, en GEEN muggen. TOP!!

large_fullsizeoutput_2105.jpeglarge_fullsizeoutput_203a.jpeg

19/3
We lassen een tussenstop in, in Colonia del Sacramento, de bakermat van het koloniaal verleden in Uruguay. Ik heb gezeurd voor wat koelte maar van 43 naar 20 graden is toch wel even wennen ;-) Een strakke wind blaast door de oudste stad van Uruguay. Aan de andere kant van het water ligt Buenos Aires van waaruit heel wat toeristen een daguitstap maken. We lopen door de smalle straatjes van de historische wijk die trouwens aangewezen is als een UNESCO World Heritage Site. De beste steak van Zuid-Amerika is eigenlijk de hoofdreden dat we dit ommetje maken. 7 jaar geleden at Theo hier een lapje vlees waar hij nog steeds van droomt. Jammer genoeg is het restaurant verdwenen of kunnen we het niet meer terugvinden. Maar dat zou heel eigenaardig zijn want als er nu iemand is die zich, gelijk waar ter wereld, de weg naar een restaurant kan herinneren… juist ja, dan is het Theo :-)
Dan maar meteen naar Jaureguiberry aan de Atlantische kust waar we ongeveer 5 maanden geleden onze reis begonnen.

20/3
De hele nacht ging de auto over en weer, de tent flapperde er op los. Veel slapen zat er niet in. Wat kan reizen toch vermoeiend zijn. We hebben allebei nog wat administratief werk op punt te zetten en lassen voor de rest een dagje ‘niksen’ in. De zomer is hier voorbij en bijgevolg zijn de stranden weer leeg, de meeste restaurants en barretjes gesloten. Zalig die rust!

large_fullsizeoutput_2036.jpeg

21/3
In Belgie begint vandaag de lente en hopelijk ook het goede weer. Hier in Uruguay laat de herfst zich stilaan voelen. Hoewel… vandaag ziet de dag er weer helemaal anders uit. We nemen een koffie in Piriápolis bij de gelijkgezinde Julieta en rijden dan door het binnenland over de mooie Ruta 8 (Ruta panorámica) richting Brazilië.
Glooiende landschappen glijden aan ons voorbij en het is lekker relaxed rijden op prima geasfalteerde weg. De laatste honderd kilometer echter steken de wegwerkzaamheden weer een stokje tussen de wielen en na zes uur rijden komen we eindelijk op onze bestemming:
Lago Merín. Lago Merín is een klein dorpje aan de grens met Brazilië en een ideale kitesurf locatie. We worden er met open armen ontvangen door Melanie en Mathias. 7 jaar hebben we elkaar niet meer gezien. De dag dat we Antonio - onze eerste gehuurde camper - terugbrachten. Maar ze zien er nog altijd even sportief uit :-) Ondertussen maakt de schattige Paula sinds 3,5 jaar deel uit van het gezin. Even is ze verlegen maar het ijs is heel gauw gebroken en we worden dikke vriendjes. Mathias is de maestro asador van dienst, Melanie zorgt voor heerlijke slaatjes, wij voor de drank en vriendin Solange springt binnen met zelfgemaakte Quinchin dessertjes. The party can begin!

large_PHOTO-2019-03-22-17-55-05.jpg
large_ab7d3430-5dd4-11e9-85b3-5f07523e25b9.jpg

22/3
We hebben een zwaar feestje gehad en iedereen is nog moe behalve de energieke Paula. Er zijn zoveel prikkels dat ze niet naar school wil. Ze schreeuwt moord en brand en wil met mij (Astrid) spelen. Maar wij liggen nog lekker te rusten in onze tent. Ik wil het meisje echter niet te lang in spanning laten en hijs me uit de auto. Maar vooraleer we ons aan de Legoblokjes zetten: ons ochtendritueel. Tandjes poetsen. Normaal een hele opgave voor de ouders maar samen met mij leuk om te doen :-).
In de namiddag doen we allemaal samen een dutje zodat we uitgerust naar het meer kunnen om te spelen en verder bij te babbelen.

large_fullsizeoutput_2031.jpeg
large_PHOTO-2019-03-23-02-13-42.jpglarge_PHOTO-2019-03-22-17-55-06.jpg

23-28/3
We naderen het einde van het eerste deel van onze reis. En dat betekent dat we Hugo voorlopig gaan stallen en hij dus een grondige poetsbeurt nodig heeft. We steken even de grens met Brazilië over om diesel in te slaan. Die is de helft goedkoper dan in Uruguay dus dat was het kleine ommetje (10 km) meer dan waard.

large_PHOTO-2019-03-23-18-53-53.jpg

We hebben een kleine cabaña gehuurd bij Bea en Tom in om heel de auto uit te laden en grondig te poetsen. De eerste twee dagen hebben we dikke pech. Er staat een stevige wind en het regent pijpenstelen. Niet echt de beste timing om een auto leeg te halen maar wel om uit te rusten en voorbereidingen te maken voor de stalling van de auto. De andere dagen hebben we gebruikt om alles te wassen, de auto van binnen en buiten tot in de kleinste hoekjes en spleetjes te kuisen en alles opnieuw te ordenen.

large_fullsizeoutput_2068.jpeg

En we gaan nog niet naar huis ...

Vanaf nu gaat alles in sneltreinvaart. We blijven nog twee dagen in Montevideo en hebben geluk met het weer. We kuieren door de straten, fietsen langs de rambla of doen een terrasje. Meer niet.

large_fullsizeoutput_2095.jpeglarge_fullsizeoutput_2098.jpeglarge_fullsizeoutput_20a7.jpeglarge_fullsizeoutput_20a3.jpeg

Daarna brengt de ferry ons naar Buenos Aires. We hebben er een studio gehuurd in het district Palermo. In de late namiddag gaan we op verkenning in de buurt. Terrasje doen, mensjes kijken. Op weg naar ‘huis’ worden we aangesproken door een beetje een vadsig type halverwege de dertig. Hij vraagt in het Engels de weg naar een plein in de buurt. Of we soms ook Nederlands praten? Hij stinkt uren in de wind, kijkt erg zielig en komt met een raar en onsamenhangend verhaal. Hij zou na een busreis van 38 uur beroofd zijn van rugzak, paspoort en portemonnee. Hij kan zich niets herinneren en heeft drie weken in het ziekenhuis gelegen. Maar daar moest hij vandaag vertrekken. Zijn linkerbeen is gezwollen en er zit een windel rond. Niemand heeft hem tot hiertoe kunnen helpen. Noch de ambassade noch de politie. Hij heeft zijn vader om geld gevraagd maar dat komt blijkbaar niet toe? Af en toe kreunt hij van de pijn. Toch zitten we allebei met een dilemma en voelen medelijden met de man. We stoppen hem geld toe om tenminste in een hostel te kunnen overnachten en te douchen. Met een wrang gevoel stappen we verder maar het verhaal houdt ons bezig.
Later geef ik wat trefwoorden in op het internet en vind het verhaal van een Nederlandse oplichter. ‘Jeroen’ voert zijn toneelstukje inderdaad zo overtuigend op, dat hij er zijn verblijf in Argentinië mee bekostigt. Internetfora wemelen van de verhalen over hem. De Nederlandse ambassade heeft al verschillende waarschuwingen geuit voor de man en toch is het telkens raak. We kunnen alleen maar blij zijn dat we hem geen onderdak hebben gegeven of geld geleend.
Onze week in Buenos Aires stond vooral in het teken van wandelen. We hebben alle districten verkend, meer dan 20.000 stappen per dag gedaan, veel te veel ijsjes gegeten, lekkere koffietjes gedronken, de benen van onder ons lijf gedanst tijdens het nog steeds populaire Bomba del Tiempo, en heel veel bijgeleerd o.a.
Het gemiddelde maandloon van een Argentijn bedraagt op dit moment 500 Euro
De 29ste van de maand = gnocchi dag, 60% van de Argentijnen heeft Italiaanse roots
Diezelfde 60% heeft twee paspoorten, een Europees en een Argentijns
De regering promoot vis: elke 19de van de maand = visdag (een viswinkel vinden is echter een uitdaging)
Het water voor de Yerba mate mag maar 85 graden zijn
De bombilla (het metalen rietje in de mate beker) mag je niet aanraken als je mate aangeboden krijgt
Een Argentijn koopt zijn vlees nooit in de supermarkt want met een beenhouwer heb je een relatie
Argentijnen zijn nooit op tijd
Een Argentijn spreekt Castellano, GEEN Spaans, en ben je van de hoofdstad (la Capital) dan spreek je Castellano Del Río De La Plata
Wijn koop je in een Chinese supermarkt want die zijn altijd de goedkoopste

large_fullsizeoutput_213f.jpeglarge_fullsizeoutput_20dc.jpeglarge_fullsizeoutput_211c.jpeglarge_fullsizeoutput_2141.jpeglarge_fullsizeoutput_20d9.jpeglarge_fullsizeoutput_20d7.jpeglarge_fullsizeoutput_20d3.jpeglarge_fullsizeoutput_2148.jpeglarge_fullsizeoutput_20d1.jpeglarge_fullsizeoutput_2147.jpeglarge_fullsizeoutput_211a.jpeglarge_fullsizeoutput_2142.jpeg

Posted by happy glocals 03:37 Archived in Uruguay Comments (2)

Testing 4 take off

En nu zijn we echt weg

sunny 25 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

All set

28 oktober 2018
Vandaag testen we alles uit. Voldoende water? Check. Loopt er water uit de kraan? Check. Wordt het water warm? Check. Werken de gaspitten? Check. Voldoende diesel? Check. Oliepijl OK? Check. Voldoende eten en drank bij? Check. Alle devices opgeladen? Check. All set dus.
De rest van de dag vullen we met e-mails ophalen en blog bijhouden. We hebben hier een goede internetverbinding, dus HET uitgelezen moment voor digitale communicatie!
Nog maar eens een frisse neus halen aan het strand, douche pakken, en dineren met onze eerste lekkere pastaschotel in het bijzijn van de schattige buurman, Hernando Hagedis.
Beetje Netflixen en dan bed in.

large_fullsizeoutput_16fb.jpeg

29 oktober 2019
Via een glooiend groen landschap rijden we verder richting noorden langs de oostkust. De regio rond en voorbij Punta del Este ziet er heel welvarend uit. Chique Bodega’s en designer strandoptrekjes aan maagdelijke stranden en duinen - althans op dit moment van het jaar - wisselen elkaar af. We houden een korte stop aan het prachtige Playa José Ignacio waar de woeste golven doen vermoeden dat het hier een ideale surfspot is.

fullsizeoutput_1703.jpegfullsizeoutput_1684.jpeg

De Ruta 9 glijdt door de mooie Laguna Garzón via een cirkelvormige brug vrijwel uniek in de wereld. De gids in het toeristenbureau vertelt ons dat heel de regio rond dit prachtige meer nieuw is en dat er bijgevolg nog weinig signalisatie is. Het is een prima uitvalsbasis voor bird watchers.

fullsizeoutput_16ed.jpegfullsizeoutput_16ee.jpeg
Foto's: Consultatio / Las Garzas

Wij hebben nog een eind te gaan en rijden langs verlaten en onooglijk kleine kustdorpjes via Barra Valizas naar Aguas Dulces.

fullsizeoutput_1687.jpegfullsizeoutput_1704.jpeg

Ook dit kustdorpje ligt er eenzaam bij. Winkels en barretjes zijn potdicht. Voor alle zekerheid informeren we ons in het politiekantoortje over de mogelijkheid om onze auto zomaar ergens te mogen zetten voor de nacht. Hij knikt meteen van ja. We zijn buiten het seizoen dus “No problemo!”.
Een klein toeristenbureautje is wel open. De drie dames die het bevrouwen zeggen me dat hier alles pas midden december tot leven komt. Dan toch maar de dag afsluiten met, opnieuw, een romantische strandwandeling. We zijn echter niet lang alleen of daar komt een grote hond op ons af gegaloppeerd. Voor mij (Astrid) weer even wennen aan dat wilde honden gebeuren. Ik doe mijn best om mijn schrik te verbergen en knijp Theo hard in de arm. De hond blijft ons de hele wandeling (achter)volgen en als we terugkeren via de straatjes weerklinkt hondengeblaf uit diverse tuintjes. Het dorpje is toch niet zo desolaat als we dachten. Gelukkig druipt het dier af en gaan we een rustige nacht tegemoet.

Flower Poweren

30 oktober 2018
We rijden verder de oostkust af richting Punta del Diablo als opeens de weg in een brede landingsbaan verandert. Dubbel gebruik van de weg voor een ‘Pista de Aterizaje de Emergencia’. Enkele Uruguayaanse auto’s knallen ons voorbij. Ze zijn kennelijk heel happy met dit stukje racebaan.
Punta del Diablo ligt er ook verlaten bij. Eens een hippie dorpje met dito barretjes maar nu al redelijk volgebouwd, gelukkig met laagbouw en cabañas. We drinken een koffie bij de enige hostel die open is in het gezelschap van… vier honden maar wel met zicht op zee.

large_fullsizeoutput_1707.jpegfullsizeoutput_168b.jpegfullsizeoutput_1706.jpeg

Via de R14, een niet geasfalteerde weg (hier heet dat ripio), rijden we het groene binnenland in. Aan sappig gras geen tekort. Gezond uitziende koeien grazen dat het een lust is. Jammer voor hen en tot grote spijt van de vegetariërs onder ons zullen ze zonder twijfel op een asado (barbecue) belanden.
Naast blije koetjes en kalfjes, vogels in alle kleuren en formaten. Ze vormen een erehaag langs de weg die we berijden. Zwaluwen maken kunstig
gebouwde nestjes op de toppen van de signalisatieborden.

fullsizeoutput_1708.jpegfullsizeoutput_168e.jpeg

Vanaf Lascano gaat het terug via geasfalteerde weg en krijgen we eindelijk wat snelheid. Hoe meer we landinwaarts trekken, hoe hoger ook de temperatuur. We lezen 26 °C graden af. Bij Treinta y Tres springen we een net buffetrestaurant binnen. Het ziet er best allemaal lekker uit en heel gevarieerd; van pasta over kip, biefstuk tot vis en alle mogelijke bijgerechten. De prijs? Op basis van het gewicht. Dat is trouwens ook zo bij de bakker. Hier worden je broodjes gewogen. Eerlijk toch? Want niet alle pistolets zijn even groot ;-)
40 km ten noordwesten van Treinta y Tres bevindt zich de Quebrada de los Cuervos, een kleine canyon die doorheen het heuvelachtig landschap snijdt. Het wordt hoe langer hoe donkerder en als we eindelijk de 20 km ripio hebben afgelegd, gaan de sluizen open. De regen valt met bakken uit de hemel en het is vochtig warm. Daar zijn de muggen weer. En ik ben al zo volgeprikt :-(. Tijdens de korte pipi-stop van vorige nacht zijn ze er in geslaagd om ook mijn bips aan te vallen. De venijnigaards!
We parkeren de auto aan de ingang van het park en als het even stopt met regenen, gaan we nog een deel van het pad verkennen voor het helemaal donker is. We zijn helemaal alleen, dus dat wordt een rustige nacht. Dat hadden we gedacht ja. Een hevig onweer barst los en de regen kletst zo hard op het dak dat we mekaar nog nauwelijks verstaan.

large_fullsizeoutput_1709.jpeg

31 oktober 2018
We staan heel vroeg op want we willen graag nog in de friste de Quebrada de los Cuervos-trail stappen. De bewegwijzering is niet zo duidelijk en blijkbaar zijn we al 2 km aan het stappen op privéterrein. Een gaucho heeft ons in de mot en stuurt zijn vrouw om het ons te vertellen. 2 kilometer terug dus. We proberen een andere route uit en ja hoor, weer na 2 kilometer stappen, vinden we een parkeerplaats en een signalisatiebord met de uitgestippelde wandelroute. Omdat het zo geregend heeft, ligt het pad er glad bij maar daar waar de signalisatie te wensen overlaat, is wel werk gestoken in het aanbrengen van touwen om het afdalen en klimmen haalbaar te maken. Het is vochtig warm en bijgevolg puffen geblazen. Twee - momenteel overtollige - lagen gaan in de rugzak. De druppels die van takken en struiken vallen zijn een welkome verfrissing. Op onze route veel vogels, grote teju hagedissen die zich tussen de rotsen verschuilen en knalgele vlinders. Twee prachtige atlasvlinders komen uit hun cocon. Ze hebben een perfecte schutkleur maar Theo had ze toch gespot. Na 5 uur dalen en klimmen hebben we onze sport vandaag wel gehad. Tijd om verder te trekken.

fullsizeoutput_1696.jpegfullsizeoutput_1692.jpegfullsizeoutput_1712.jpegfullsizeoutput_16a4.jpegfullsizeoutput_170b.jpegfullsizeoutput_169f.jpegfullsizeoutput_16ab.jpegfullsizeoutput_16a8.jpeg

Via slechte weg gaat het naar San Gregorio de Polanco via kleine dorpjes waar men het paard uitlaat in plaats van de hond. Reparatie van de gaten in de asfaltwegen gebeurt op een wel heel onorthodoxe manier: arbeiders kappen wat pek in de gaten en rekenen er op dat auto’s ze wel zullen dichtrijden. Alleen…. auto’s? Behalve enkele gaucho’s te paard hebben we nog geen enkele tegenligger gezien en we zijn al meer dan drie uur aan het rijden. San Gregorio de Polanco is een schiereiland en bereikbaar per ferry, zo zegt onze gps. Inderdaad, maar we zijn net te laat. Een sleepbootje is net bezig het vlot van de kant te trekken. De kapitein ziet ons gelukkig nog juist aankomen en vaart terug naar de kant. We mogen er bij. Sympathiek weeral van die Uruguayanen en een gratis service nog wel! Maximum 10 minuutjes duurt de overvaart. In San Gregorio valt nu niet veel te beleven. Het is een kalm en klein kuuroord aan de oevers van de Rio Negro. We zoeken een plekje om te slapen en mogen gelijk waar op de plaatselijke camping staan omdat hij toch gesloten is. Aperitiefje met zicht op het water, avondwandeling langs de Rio en warme risotto van het huis. Wat kan het leven soms toch gemakkelijk zijn.

fullsizeoutput_16af.jpegfullsizeoutput_1713.jpegfullsizeoutput_16f8.jpegfullsizeoutput_1716.jpeglarge_fullsizeoutput_16f9.jpeg

Keuken van de wereld

1 November 2018
We worden gewekt door werklui die al vroeg bezig zijn om de camping zomerklaar te maken. Wij maken ons klaar om richting zuidwesten te gaan. Doel is om vandaag tot aan de grens met Argentinië te geraken. We zijn uitgenodigd op het doopfeest van Martín bij onze vrienden Elvira en Eduardo. Het binnenland van Uruguay is eindeloos uitgestrekt en een aaneenschakeling van estancias, enorm grote boerderijen en landerijen van eenvoudig tot luxueus. De beelden die bij ons binnenkomen zijn heel mooi maar vrij monotoon; prachtige groene natuur, koeien, schapen, paarden en nandoes (grote loopvogels en familie van de struisvogel) en eindeloos lange ripio weg.

fullsizeoutput_16b2.jpegfullsizeoutput_16b3.jpeg

En als we dan eindelijk op een asfaltweg komen dan is die ofwel heel erg beschadigd ofwel in herstelling. Na een rit van vijf uur bereiken we Fray Bentos. Een onopvallende stad die uitgroeide tot het centrum van de vleesverwerkende industrie. In de negentiende eeuw bouwde het bedrijf Liebig er een fabriek voor de productie van vleesextract en later werd er ook corned beef geproduceerd. De productie van deze fabriek werd tot ver in de twintigste eeuw massaal naar Europa uitgevoerd. De voormalige Liebig-fabriek is nu een museum, het Museo de la Revolución Industrial, dat in 2015 werd opgenomen op de Werelderfgoedlijst. De site toont het volledige proces van vleesverwerking: oogsten, verwerken, verpakken en verspreiden. Er staan gebouwen en materiaal van de Liebig Extract of Meat Company. We zijn vooral gecharmeerd door de kantoren op de bovenste verdieping waar alles zich nog in zijn oorspronkelijke staat bevindt. Onder een van de bureaus lopen twee groeven in het parket. Ooit werkte hier een bediende met een bloedcirculatieprobleem. Hij schoof gedurig zijn voeten over en weer en na verloop van tijd had dit dus serieuze consequenties. We lunchen in het aanpalende restaurant “Wolves”. Vintage pur sang, de stoelen zouden geld waard zijn in de Antwerpse Kloosterstraat! Rondom de oude fabriek ligt een groot park waar mensen in de schaduw genieten van wat frisse wind die vanaf de Uruguay rivier waait. Ondanks de aanwezigheid van vuilbakken ligt het er spijtig genoeg smerig bij.

fullsizeoutput_171a.jpegfullsizeoutput_1721.jpegfullsizeoutput_1720.jpegfullsizeoutput_171e.jpegfullsizeoutput_16bc.jpegfullsizeoutput_16bf.jpegfullsizeoutput_16c0.jpegfullsizeoutput_16be.jpeg

We leggen het idee om hier te blijven slapen naast ons neer en besluiten de nacht door te brengen in Las Cañas dat we op de weg tegenkwamen. Er is een grote campingzone die er heel netjes bijligt. Of we morgen willen registreren want er is nu niemand aan de receptie? Waarom zouden we daar een probleem van maken. We zoeken ons een gezellig plekje niet te ver van de douches en toiletten die trouwens kraakproper zijn. Blij met onze keuze en genietend van het flauwe zonnetje en de rust, gaan we aan de slag met het verder voorbereiden van de route. Wanneer de zon onder gaat, maakt de temperatuur een steile val.

large_fullsizeoutput_1723.jpeg

Voor dag en dauw naar Argentinië

2 November 2018
Om vijf uur ’s ochtends schieten we wakker van hels lawaai. Ik denk dat ik aan het dromen ben en ergens midden op een marktplein sta. Want zo klinkt het. Heel dicht bij ons schallen stemmen luid en dwars door elkaar. Gelach, gegil, geklop, getimmer… “que hermoso”, “extranjeros”… , geroep van jongelui. Grrr dit is echt niet leuk, we zijn nog moe en willen eigenlijk nog minstens een uur of twee slapen. Voorzichtig ritsen we onze daktent open om even naar buiten te gluren en we kunnen onze ogen niet geloven. We zijn helemaal omsingeld door tenten en jonge mensen en beslissen om maar zo snel mogelijk in te pakken voor we helemaal ingesloten zitten. We stellen ons even voor en vragen hen uit. Een duizendtal studenten uit Montevideo houden hun een jaarlijkse driedaagse in… Las Cañas! Het ziet er echt reuzegezellig uit maar op korte tijd zijn de toiletten en douches al helemaal begaaid. We verlaten Fray Bentos en dus ook Uruguay langs de ruta panorámica via de Puente Internacional Gral. San Martín.

fullsizeoutput_16c6.jpegfullsizeoutput_16c7.jpegfullsizeoutput_16c9.jpegfullsizeoutput_1725.jpeglarge_fullsizeoutput_16ca.jpeg

De grensovergang verloopt tamelijk vlot gezien het vroege uur. De douanebeambte doet een hele uitleg waar we niets van begrijpen maar onze stempels en documenten zijn in orde en dat is het belangrijkste. We doen er een uurtje over en er is verder geen controle op voeding in de auto. We hebben de indruk dat dit een gemakkelijk kantoor is. Vrachtwagenchauffeurs passeren zelfs niet langs de beambte. Ze stempelen zelf hun documenten af en “chau chau” weg zijn ze.

We stoppen bij het eerste stadje “Gualeguaychú”, een naam die we maar niet uitgesproken krijgen.
We regelen meteen een lokale sim-kaart om bereikbaar te kunnen zijn maar aan het einde van de rit blijkt dat we alleen contant kunnen betalen. Oops, daar hadden we niet op gerekend. De bediende van Movistar stuurt ons naar een papierwinkeltje verderop waar mensen terecht kunnen voor betalingen of om kleine sommen op te nemen. Een beetje zoals De Post maar dan in het mini en geïntegreerd in een winkeltje. Theo knoopt een gesprek aan over voetbal en het ijs is weeral gebroken. De drie jonge gasten die het winkeltje draaiende houden zijn enthousiast als ze horen dat we van België zijn. Ze kennen bijna alle spelers bij naam wat trouwens niet zo evident is met een naam als Debroeïene :-) Er rest ons nog een ding om in orde te zijn voor dit land: de verplichte reflecterende “110” sticker. Vermits we via de provincie Entre Rios Argentinië binnenrijden, willen we dit zo snel mogelijk in orde hebben. Entre Rios staat immers bekend als de provincie met de meest corrupte politie en toeristen zijn gegeerde slachtoffers. We tanken vol bij het eerste tankstation en vinden er ook de sticker. Ziezo, hier kunnen ze ons al niet op aanspreken.
We zijn in contact met Elvira en Eduardo die onze rit nauwkeurig volgen. De korte nacht maakt dat we tegen de middag nood hebben aan een korte rustpauze. Die vinden we in Victoria, stad van de zeven heuvels, aan de imposante Delta del Paraná. We zetten ons in de schaduw aan de beboste waterkant. We zijn nog geen twee minuten geïnstalleerd of er komt al meteen een gehavende straathond op ons af. We hebben medelijden met het dier en hoewel ik er geen gewoonte van wil maken, werp ik hem, ver genoeg, een paar sneden Mortadella toe die hij naar binnen slokt.
Sinds de inhuldiging van de Nuestra Señora del Rosario-brug (verbinding tussen Rosario en Victoria) trekken meer en meer mensen tijdens weekends en vakanties weg uit het drukke Santa Fé naar Victoria en dat laat zich duidelijk zien. Flatgebouwen, een casino, en chique villa’s sieren de oevers van de Paraná. Het Rosario-Victoria viaduct is een kleine 60 kilometer lang en telt 12 kleine bruggen en een lange kabelbrug. Wat een prachtig gebied! 14.000 km2 kustmoerassen tussen de steden Santa Fé en Rosario, waar de rivier zich in verschillende armen splitst en een netwerk van eilanden en wetlands creëert. Jammer dat het zo bewolkt is. Er is veel en haastig verkeer op de weg dus niet het moment om te ‘slenteren’. Geregeld verschijnt een WhatsApp berichtje op de gsm. Waar we al zitten? Estimated Time of Arrival?… Nog een half uurtje stressen door het chaotisch drukke verkeer. We komen ogen tekort want Rosarino’s nemen het niet zo nauw met verkeersregels, baanvakken en veiligheid. Van sommige wrakken begrijpen we niet dat ze nog kunnen rijden, fietsers en brommers navigeren kriskras over de weg, en ondertussen volgen wij de instructies van Google Maps. We rijden een straat in en kunnen niet missen… de Argentijnse en Belgische vlag wapperen broederlijk naast elkaar en Eduardo staat ons op te wachten, camera in de hand. Het is een blij weerzien en als Elvira thuis komt, brengen we alles in gereedheid om naar Ibarlucea te rijden 30 kilometer verderop. Hier gaan we de doop van de kleine Martín vieren, een groot familiefeest. De volgende dagen verlopen dan ook super hectisch.

fullsizeoutput_1726.jpegfullsizeoutput_1729.jpeg

Posted by happy glocals 12:35 Archived in Uruguay Comments (0)

Uruguay here we come

Citytrippen in Montevideo

semi-overcast 17 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Het vertrek

21 oktober 2018
Na enkele hectische weken en een hele korte nacht rijden we richting Antwerpen. Gelukkig is het zondag en is er voor de verandering eens geen file op de weg. We kunnen rustig onze tickets ophalen in het Centraal Station en treinen naar Schiphol. Hoewel goed op tijd wandelen we toch maar goed door, want je weet maar nooit hoe vlot of hoe tergend traag de douane verloopt.
Het inchecken gaat als vanzelf maar dan…Een uiterst strikte douanecontrole. Mijn douanebeambte is niet van de poes. Ik haal laptop, Kindle en gsm netjes uit mijn rugzak maar er worden verschillende ‘dubieuze’ spullen gescand. Rugzak open maken. Camera uit de cameratas, extra lens uit de hoes, oplader, … praktisch de hele inhoud van mijn rugzak wordt nog eens afzonderlijk gescand en … onverdacht bevonden! Dat was even spannend. Of ik in de toekomst alles wat maar elektrisch is afzonderlijk in het bakje wil leggen? Pfff. Maar nu... alles terug netjes ingepakt krijgen. Theo nam een andere rij en ging zo door de controle. Zo zie je maar.
Iets na 21.00 uur stijgen we op. Ondanks de kou - de airco staat veel te hoog - dommelen we na het avondeten toch in. Als we de luchthaven van Buenos Aires bereiken, zijn we - samen met nog vele andere reizigers - onderkoeld.
Dat wordt een minpuntje op het evaluatieformulier.

Snel, sneller, snelst

22 oktober 2018
Na een vlucht van 14 uur nemen we een taxi naar de terminal van de Buquebus ferries en hopen de rechtstreekse ferry naar Montevideo van 07.30 uur nog te kunnen halen.
Wow! even wennen aan de Zuid-Amerikaanse rijstijl. Onze chauffeur baant zich een weg door de drukke ochtendspits en houdt hierbij vooral geen rekening met het gebruik van baanvakken. Hij zwiept nonchalant van links naar rechts terwijl hij een betoog afsteekt over de slechte economische situatie in Argentinië.
Het is 07.20 uur als we toekomen en snellen naar het loket. Eerst wat gemopper maar dan beslist iemand dat we toch nog mee kunnen als we heel snel zijn. In een mum van tijd regelt de loketbediende onze tickets, en onze bagage verdwijnt op de loopband. We rennen de roltrap op, lopen onder begeleiding langs de douane voor de noodzakelijke inreisstempels, en dan de gangen door.
"Adelante, adelante!” weerklinkt het langs alle kanten. Willen ze ons nog wat meer stressen of wat!? Een andere bediende duwt nog snel een wit doekje in onze handen en de bemanning staat ons op te wachten. Mission accomplished! We zitten er op. Het witte doekje blijkt een paar wegwerp overschoenen te zijn. Nieuwe tapijten misschien? We zullen het nooit weten. In labo outfit ploffen we neer.

large_fullsizeoutput_164f.jpeg

Dit scheelt een hele dag. De volgende rechtstreekse ferry was immers pas om 16.00 uur.
Er staat een frisse wind in Montevideo en dat maakt onze wandeling met pak en zak naar het hotel even iets aangenamer. En we mogen ook meteen in de kamer. Alles zit mee vandaag.
Veel fut hebben we echter niet meer en we duiken ons bed in om te bekomen van de lange reis.
Onze magen knorren. Een douche doet wonderen. We besluiten de stad in te gaan en een late lunch te nemen. We slenteren door de smalle straatjes van het oude centrum met hun koloniale gebouwen. La Fonda is een heerlijk Almuerzo café met lekkere organische gerechten. Weer een voltreffer.
We wandelen nog even langs de rambla waar kinderen op hun fietsjes rijden, mensen aan het joggen zijn en verliefde koppeltjes hun maté delen. Yerba maté is een kruidige thee, die de hele dag, door Uruguayanen wordt gedronken. Overal op straat zie je wel iemand met een thermoskan onder de arm en een kopje in de hand. Mensen nemen plaats op de zitbanken langs de rambla en wachten tot de zon langzaam wegzakt in de Rio de la Plata. Wij houden het vandaag voor bekeken, keren terug en zakken langzaam weg in een diepe slaap.

fullsizeoutput_1663.jpeg fullsizeoutput_1655.jpeglarge_fullsizeoutput_1644.jpeg

Paperassen

23 oktober 2018
Na een heerlijk lange nacht voelen we ons uitgeslapen en fit genoeg om met alle administratieve rompslomp te starten om onze auto later in de week te kunnen oppikken.
Eerste stop is het kantoor 'Dirección National de Migración' dat onze Certificado de Llegada moet bezorgen. We zijn aangenaam verrast over hoe vriendelijk en behulpzaam de Uruguayanen zijn. Het is even geleden dat we ons Spaans nog moesten boven halen dus het is even wennen om iedereen goed te begrijpen en gepast te antwoorden. Maar tot hiertoe worden we overal met de glimlach onthaald en bediend.
De Certificado de Llegada is in minder dan een half uur geregeld.
Volgende halte is het kantoor van KMA, de agent van Grimaldi. Hun kantoor bevindt zich in een majestueus koloniaal gebouw, de Imperial Building, op de 9de verdieping. Pracht en praal maar ook hier weer een vriendelijk ontvangst en alle formaliteiten worden in een half uurtje geregeld. Nog een halte te gaan vandaag: het kantoor van Eduardo Kessler, de lokale agent aanbevolen door Seabridge die de inklaring van onze auto in de haven mee zal afhandelen. Het kantoortje dat zich ook in een mooi koloniaal gebouw bevindt, dateert echter nog uit de jaren stillekens. Ik verbaas me er zelfs over dat ze al een computer hebben. Eduardo is er niet maar zijn bediende - de Uruguayaanse versie van Sean Connery - laat verstaan dat hij op de hoogte issh van onze komssht. Ik wil niet in herhaling vallen maar ook hier worden we weer hartelijk ontvangen en onmiddellijk geholpen met de rest van de paperassen.
Het is half een ’s middags als we met de hele administratie rond zijn. Het is nu wachten op het cruciale telefoontje van Eduardo Kessler dat de Grande Argentina is toegekomen. Aankomst van het schip is voorzien voor overmorgen.

large_fullsizeoutput_164a.jpeg

Tijd om te city trippen dus. We hebben geen zin om alles uit te pakken en nemen enkel een gsm mee om wat snap shots te maken. We starten aan de Plaza Independencia. Het levendige plein ligt in het oude stadsdeel ‘Ciudad Vieja’. Dit onafhankelijkheidsplein is het belangrijkste plein van de stad. Midden op het plein staat een monument voor José Gervasio Artigas, een groot strijder voor de onafhankelijkheid van Uruguay. Van hieruit gaan we langs de populaire hoofdstraat 18 de Julio. De straat is genoemd naar de dag dat de grondwet van Uruguay is geschreven. Het is er een drukte van jewelste. Gelukkig zijn de omliggende straten enkele richting zodat we telkens maar een kant in het oog moeten houden bij het oversteken. Imposante gebouwen, het ene in een al wat betere staat dan het andere, afwisselende architectuur, pleintjes, fonteinen en veel verkeer dus. Opvallend zijn de in Belle Epoque- en Art-deco stijl opgetrokken gebouwen en kunstige graffiti op muren of vervallen huizen. Het zonnetje schijnt af en toe maar er staat een gure wind wat maakt dat we het ene moment puffen en het andere bevriezen. We houden vol tot aan het Palacio Legislativo en merken dat we al een paar uur op stap zijn. We keren terug via het Centraal Station General Artigas dat we niet kunnen bezichtigen. Het is in vervallen staat en helemaal omheind. We keren terug langs de zijstraten en door een wijk waar je kennelijk alles vindt in verband met auto’s; van de concessiehouders over werkplaatsen tot distributeurs van auto-onderdelen. Wat ons meteen opvalt is de vertegenwoordiging van Chinese automerken waaronder BYD, Geely en Chery. Vanochtend nog zagen we ook al een delegatie Chinese hoogwaardigheidsbekleders op een event in het MUMI Museo de las Migraciones. Ja hoor, China is druk bezig de wereld te veroveren.

Vanavond eten we in Parilla La Otra in de wijk Pocitos. Ik had het adresje toevallig ergens gevonden op het internet met de vermelding dat hier alleen Uruguayanen komen eten. Hoewel veel van de gebouwen modern zijn, blijkt Pocitos eigenlijk een van de oudste buurten van Montevideo te zijn. Het is ons meteen duidelijk dat dit de betere - of liever de chiquere - buurt is. Poepchique winkels, duur uitziende fitnesscentra, stijlvol geklede mensen. Het restaurant is gelukkig gemoedelijk, heel betaalbaar en er zitten inderdaad alleen maar locals. Onze maaltijd valt echter tegen. Jammer, want Theo keek zo uit naar dat eerste malse stukje gebarbecuede vlees.

fullsizeoutput_1645.jpegfullsizeoutput_1642.jpeglarge_fullsizeoutput_164d.jpeg

Zie ginds komt de cargoboot uit Antwerpen aan

24 oktober 2018
De boot is nog niet in zicht dus gaan we er nog een extra dagje city trippen. Deze keer verkennen we het oostelijk deel van de stad en gaan gewoon alles op ons laten afkomen. Via de Rambla gaat het richting Parque Rodó een van de beste wijken van de stad lezen we later op het Internet. Hier liggen ook enkele faculteiten waaronder die van architectuur, design en urbanisme. Het toeval wil dat er een tentoonstelling loopt van de eindwerken rond urbanisme in de stad en we gaan even een kijkje nemen. Deze wijk kent voornamelijk laagbouw. Prachtige Art-deco gevels waarbij die van de Mercado Pablo Ferrando in het oog springt. Als we dichterbij komen, merken we dat het een overdekte food market is. Deze oude meubelfabriek met meer dan 2000 m² erfgoed dateert uit het eerste decennium van de vorige eeuw en werd volledig gerestaureerd. Nu biedt het plaats aan een 15-tal lokale leveranciers. Honger en dorst zijn het beste excuus om hier neer te strijken en we zijn blij met deze vondst.

fullsizeoutput_1641.jpegfullsizeoutput_163e.jpeg

We struinen door de straten en bezoeken het Espacio de Arte Contemporáneo. Vooral het zeester vormige gebouw trekt onze aandacht. De muren en hallen in de vleugel van de voormalige Miguelete-gevangenis, die gevangenen tussen 1888 en 1986 huisvestte, is omgevormd tot een ruimte voor de tentoonstelling van avant-garde creaties door Uruguayaanse en buitenlandse kunstenaars. We moeten de ‘cellenblokken’ helaas delen met een bus mega luidruchtige schoolkinderen. Pas als ze vertrokken zijn, kunnen we de kunstwerken in ons opnemen maar echt onder de indruk zijn we niet.

fullsizeoutput_163f.jpegfullsizeoutput_1640.jpeg

Op onze terugweg stappen we nog het Teatro Solis binnen, het belangrijkste theater in de stad en een van de grootste in Zuid-Amerika. We zijn te laat voor een rondleiding maar kunnen nog wel de fotogalerij doorlopen. We gaan nog gauw een lokaal sim-kaartje kopen en kunnen meteen de update van onze boot volgen. Hij is er bijna…. We steken nog gauw een empanada achter de kiezen en wandelen richting hostel een laatste blik op het water werpend. Nog geen Grande Argentina in zicht. Maar 's avonds krijgen we bericht van Marine Traffic “Grande Argentina arrived at Port Montevideo at 2018-10-24 19:59 local time”. Yes, hij is er. En nu maar hopen dat onzen Hugo erbij is.

Bankstress

25 oktober 2018
Onze ochtend verloopt stressvol. Om een of andere reden kunnen we geen cash geld ophalen. We hebben de afgelopen dagen zowat alle ATM’s afgelopen maar zonder succes. We konden al wel altijd met een kaart betalen in winkels of restaurants dus we begrijpen echt niet waar het probleem zit. We chatten ook bijna de hele voormiddag met de support afdeling van N26 die beloven de settings van de debetkaart te resetten en we hopen dat de zaak hiermee geklaard is. Niets is minder waard. We proberen in alle banken op alle mogelijke manieren en met alle kaarten die we bij ons hebben. Nada!! We zetten het probleem even opzij en wandelen richting haven in de hoop een glimp te kunnen opvangen van de Grande Argentina. En ja hoor, daar ligt hij! We leggen de man aan de gate uit dat de boot met onze auto gearriveerd is en vragen of we even binnen mogen om een dichterbij een foto te kunnen nemen. Hij moet er eens om glimlachen maar begrijpt ons enthousiasme en laat ons door de tourniquet en groot is onze vreugde als we in de verte ook het dak van onze auto herkennen. Hij is er! Nu zijn we echt zeker. We gaan hem gauw even knuffelen. De bumper is helaas beschadigd maar op het eerste gezicht lijkt de binnenkant ongeschonden en zit alles nog precies op de juiste plaats.

fullsizeoutput_165b.jpegfullsizeoutput_1660.jpeg

Pff een zorg valt van ons af. Eerst een koffietje. In The Lab komen we aan onze trekken, ze schenken er heerlijke cappuccino. Er is free wifi dus blijven we de support afdeling van N26 achtervolgen want we hebben morgen cash nodig om de auto te laten inklaren. We passeren het kantoor van Eduard Kessler om hem ons probleem uit te leggen. Eduard Kessler ontvangt ons in hoogst eigen persoon en benadrukt dat we ons zeker geen zorgen moeten maken omtrent de betaling van zijn diensten. “Todo estará bien”, dixit Eduardo. Hij raadt ons aan om de Banco Republica te proberen, net bij hen om de hoek. Ook hier weer geen succes dus trekken we een nummertje en wachten onze beurt af in de hoop dat een loketbeambte ons kan verder helpen. Die beweert dat het probleem te wijten is aan de chip op onze kaarten. Bizarre uitleg maar we wisselen voor alle zekerheid de nodige Euro’s in voor Amerikaanse dollars. Probleem van de baan, althans voorlopig. Het is ondertussen al ver in de namiddag als we eindelijk kunnen relaxen. Op onze weg komen we een nieuwe bank tegen; de Banco Itaú. Zouden we toch niet? Ik probeer als eerste en bingo! De briefjes rollen uit de automaat als ik een bedrag net onder de maximum limiet probeer af te halen. Theo doet hetzelfde en ook bij hem rollen ze uit de machine. Geen cash probleem meer voor het vervolg van de reis. We stappen richting de oude communicatietoren van Montevideo voor een panoramisch overzicht van de stad vanop 80 meter hoogte. Door heel het bankgebeuren zijn we de tijd uit het oog verloren en zijn we te laat voor de rondleiding. Dan maar een tangoles bewonderen op het plein voor het gebouw omringd door een penetrant wietluchtje. Want dat Uruguay het wietwalhalla is, dat mochten we al verschillende keren ondervinden. We laten ons verder meevoeren door wat ons opvalt in en rond de straten van Cordón.

fullsizeoutput_165d.jpegfullsizeoutput_1672.jpegfullsizeoutput_1673.jpegfullsizeoutput_1669.jpeg

De avenida Soriano is een opeenvolging van zowat alle types onderwijs; van kleuterscholen tot colleges. Ze liggen allemaal op dezelfde baan en naast elkaar. Op het moment dat we er langs lopen zijn de scholen net uit. De meeste kinderen dragen een schort over hun kledij, de ene al wat gekker dan de andere. De meest courante lijken op witte labojassen maar hebben bovenaan een hele grote blauwe strik. Meisjes en jongens dragen dezelfde witte schort met een grote blauwe, satijnen strik. Ze lijken wel mini professortjes.
We blijven versteld staan van de mooie architectuur, jammer dat de gebouwen zo vuil en verloederd zijn. We vragen ons af hoe dit in nabije toekomst zal evolueren en hopen dat ze niet zullen moeten wijken voor de talrijke nieuwbouwprojecten die op stapel staan.
We nemen een extreem late lunch, of noem het een vroeg diner, in bar Álvarez in de oude stad en bereiden ons in gedachten voor op de ontvangst van onze auto en nieuwe avonturen.

El chiquitito

26 oktober 2018
We moeten vandaag om twee uur bij Eduardo zijn voor de inklaring van onze auto. We checken alvast uit en samen met nog enkele andere gasten van de hostel trekken we de stad in met Arturo, gids van dienst, die ons eerst naar de Mirador Panorámico brengt voor een 360º overzicht van de stad. Vanop 80 meter hoogte hebben we een prachtig uitzicht over de stad en we zijn onder de indruk van hoeveel we gezien en gewandeld hebben. Daarna springen we nog gauw het Subte Exhibition Centre binnen, het centrum voor hedendaagse kunst waar een fototentoonstelling loopt.

large_fullsizeoutput_1666.jpeg
fullsizeoutput_166e.jpegfullsizeoutput_166f.jpeg

Onze zenuwen staan echter hoog gespannen en we maken dat we op tijd op het kantoor van Eduardo zijn. Stipt twee uur bellen we aan, Ellen en Ulf en hun twee kindjes vervoegen ons, zij hopen ook hun auto op te kunnen halen. Eduardo komt gespannen het kantoor binnen. Hij mist nog een klant die hij maar niet kan bereiken. Een half uur later zijn Klaus en Kristine opgespoord, we pikken hen op aan de haven. Iedereen is enthousiast. Alle 3 de auto’s zien er, op wat krassen na, intact uit.

large_fullsizeoutput_1679.jpeg

We krijgen de sleutels en kunnen nu ook de inboedel checken. Alles ziet er nog altijd spic en span uit, en op het eerste gezicht is er niks gestolen. Eduardo is onze held. Hij begeleidt ons naar het douanekantoortje waar twee beambten het nodige doen om alle drie de auto’s in te klaren. YES, het is gelukt. Daar gaan we; wij met onze kleine, Ulf met zijn mobilhome en Klaus met de vrachtwagen.

Wij rijden meteen naar de hostel om onze bagage op te pikken want we willen voor het donker in Paraiso Suisso geraken waar we ons kunnen installeren. Maar het is al donker als we in Jaureguiberry arriveren. We zijn doodmoe maar moeten ons hele huishouden nog in orde krijgen. We hebben een deel van ons bed achter de cabine getimmerd voor de overtocht, dus … inderdaad zonder bed wordt het moeiljk slapen vannacht.

fullsizeoutput_167a.jpeg

Matrassen, lakens, dekens (en nog veel meer) die voor de overtocht netjes inpakt moesten zijn, moeten nu - ook liefst netjes :-) - uitgepakt en doe dat maar eens op 2 m2!
We slapen als een roos.

Nutsvoorzieningen

27 oktober 2018
We worden vroeg gewekt door een fluitconcert en (re)organiseren ons huisje op wielen nog een laatste keer. Wanneer alles zijn definitieve plek heeft, vullen we de watertank en rijden richting Piriápolis om de gasfles te laten vullen. Om de wachttijd te doden, slaan we boodschappen in en gaan we lunchen in een gezellig eethuisje en halen een frisse neus op het strand.
We zijn er bijna klaar voor.

fullsizeoutput_1675.jpeg

Posted by happy glocals 15:32 Archived in Uruguay Comments (0)

(Entries 1 - 4 of 4) Page [1]