A Travellerspoint blog

Argentina

Zo wijs al dat ijs

semi-overcast 6 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

23/11/19 — Nationaal Park ‘Los Glaciares’ — Het is blauw en het kraakt

In El Chaltén - het uiterste noorden van het park - deden we het duurzame kledingmerk ‘Patagonia’ alle eer aan. We volgden er de wandelpaden en werden beloond met adembenemende zichten op de majestueuze Fitz Roy, de iconische berg in het logo van het kledingmerk. Iedereen in het bergstadje komt met dezelfde intentie. De grillige piek van de berg en de omringende meren bewonderen. Al vroeg in de ochtend volgden we de menigte naar de start van de wandeling ‘Laguna de Los Tres’. We wilden ten volle genieten van de zonnige dag. Gelukkig viel de ‘stoet’ al snel uit elkaar omdat iedereen aan een verschillend tempo wandelt.
In dit toeristische bergstadje komt de hele wereld bij elkaar. Tot hiertoe hoorden we nog nooit zoveel talen spreken en waren de prijzen in restaurants of bars nog nooit zo hoog.

large_P1120061.jpeglarge_P1120051.jpeglarge_IMG_2656.jpeglarge_IMG_2688.jpeg

In El Calafate - het zuidelijk deel van het park - zorgde de imposante Perito Moreno voor natuurlijk spektakel. De Perito Moreno is zestig meter hoog, vijf kilometer breed, dertig kilometer lang en één van de weinige gletsjers in de wereld die nog groeit. Of, in ieder geval niet terug trekt.
Zelfde scenario als in El Chaltén, heel veel volk. Een shuttle busje brengt de bezoekers vanaf de parking naar de verschillende wandelpaden met uitzicht op de gletsjermuur. Telkens als de gletsjer rommelde of kraakte, schoten de mensen tot dicht tegen de rand van het balkon in de hoop getuige te zijn van hoe een brok ijs in het water zou storten. Soms leek het wel of de Mexican Wave werd ingezet.
Het was berekoud door de ijzige wind die geregeld opstak maar we hebben geen enkel uitzichtpunt gemist. Uren brachten we er door want ook wij hoopten op het losbarsten van ijs. En in die tijd was het weer even grillig als het ijs. Wolken, regen, zon, mist… En de kleuren van de gletsjer veranderden navenant.

large_P1120126.jpeglarge_P1120171.jpeglarge_P1120137.jpeg

Via de onverharde RP15 bekeken we het gletsjerlandschap vanuit een heel ander perspectief. Aan het einde van de weg net voor Estancia Nibepo Aike klommen we de Cerro Cristal op. De wandeling was technisch niet uitdagend maar wel lang en heel steil. We hadden een geweldig uitzicht op Lago Roca en Lago Argentino en op de Perito Moreno-gletsjer en de bergketen. Ondanks de uitputtende wandeling trokken we daarna nog naar de oever van het meer. Alleen wij, de wind en het uitzicht… heerlijk. Een vallei met rood steppegras zorgde voor een prachtig kleurenpallet. Het had iets feeërieks. Soms is het moeilijk te geloven hoe mooi en rustig deze wereld zou kunnen zijn.

large_P1120203.jpeglarge_P1120242.jpeglarge_IMG_2763.jpeglarge_867169c0-183e-11ea-a607-97fb12edaa13.jpeglarge_P1120252.jpeglarge_IMG_2787.jpeg

Langs de RP60 mochten we genieten van een unieke plek op aarde. Aan een huisje langs de weg werden we verwelkomd door een varkentje en een hond die naar onze auto kwamen toegelopen. Het bleek een restaurantje met een subliem uitzicht… in the middle of nowhere. Gaucho Paul - met Schotse roots - was net bezig met het avondeten en we mochten aanschuiven. In deze unieke setting zou een stuk brood met een glas water hemels gesmaakt hebben! Maar Paul toverde een perfect gegrilde steak met sla en tomaatjes op tafel. Groot was onze verbazing toen hij met enkele restjes naar de schouw trok en ons aanmaande om even te komen kijken. Verscholen in een hoekje van de haard zat een baby vosje dat hij tijdens zijn wandeling gevonden had. Tot laat in de avond hebben we nog gekletst over de dingen des levens. Een topdag om nooit te vergeten.

large_P1120265.jpeglarge_IMG_2803.jpeglarge_P1120270.jpeglarge_P1120248.jpeglarge_IMG_2809.jpeglarge_IMG_8569.jpeg

28/11 — Veintiocho de noviembre — Toeval bestaat niet

Toeval of niet maar op 28 november hielden we nog een korte stop in ’28 de noviembre’ een mijnwerkersstadje net voor de grens met Chili en tevens woongebied van de Andescondor. De stad vormt, naast de stad Río Turbio (ongeveer 15 km verder), "Het steenkoolbekken” en is de belangrijkste bron van energie en werk.
We hadden het weer niet mee en daarom leek het stadje des te troostelozer. Het dorpsfeest ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de stad moest doorgaan in de gietende regen. We bezochten het Musea Minera waar we een uitgebreide rondleiding kregen in een mijn en waar we niet anders konden dan respect op te brengen voor zij die onder de grond (moeten) werken. Het toeristenbureautje bood ons een gratis natuurgids aan en dus klommen we met Jonathan naar de Mirador Condor Andino. We waren bevroren maar weer een beetje slimmer. Wist je dat condors via de anus kadavers leeg eten en dat hun jongen uiteindelijk getrakteerd worden op de hersenen?

large_IMG_8582.jpeglarge_78724869_1363568400469903_1059229047902437376_N.jpeglarge_IMG_8600.jpeglarge_79106974_437182990565833_3253835371972132864_N.jpeglarge_P1120289.jpeglarge_IMG_8616.jpeg

Posted by happy glocals 13:10 Archived in Argentina Comments (2)

De Patagonische steppe door

storm 12 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

20/11/19 — Sarmiento — De kracht van de natuur

Bijna 150 km ten westen van Comodoro Rivadavia ligt in een groene en waterrijke vallei het dorpje, Sarmiento. Een dorpje met twee geasfalteerde straten. We reden hier naartoe om de saaie kustweg vanaf Puerto Madryn te vermijden en uiteraard voor de best bewaarde versteende bossen ter wereld: Bosque Petrificado Sarmiento. 
Bomen kunnen in de loop van miljoenen jaren door de krachten van de natuur veranderen in steen. Daardoor zien ze er nu nog zo uit als in de tijd dat dinosaurussen de aarde bevolkten. We trotseerden het woestijnstof en de wind in het prachtige en kleurrijke maanlandschap. Volgens de parkwachter was het de dag tevoren zelfs onmogelijk geweest om het park te bezoeken.
De Patagonische winden kenden die dag geen genade en we moesten overnachten in een chalet omdat we de tent niet konden opzetten. Dat kwam perfect uit. We konden er even uitrusten na de voorbije slapeloze nachten. Het seizoen is immers begonnen en in de weekends zijn de luidruchtige Argentijnen en hun soundblasters heer en meester.
En net nu werd er eentje (Astrid) ook goed ziek, en dan is een badkamer meer dan welkom ;-)

large_P1110724.jpeglarge_P1110757.jpeglarge_P1110747.jpeglarge_P1110753.jpeglarge_P1110746.jpeg

22/11/19 — Cueva de las Manos Pintados — Kunst verzegeld

Dat de winden hier ongekend sterk zijn, wisten we. Maar het ging deze keer zo hard dat op een bepaald moment onze daktent omhoog vloog tijdens het rijden. Gelukkig hadden we geen schade maar het was wel een klus om de tent terug in de cabine te heisen.
Omringd door kuddes guanaco’s en die onverbiddelijke wind reden we naar de Cueva de las Manos (de grot van de geschilderde handen), een van de beste voorbeelden van rotsschilderingen in Zuid-Amerika en vermeld als UNESCO-werelderfgoed. De weg ernaartoe was bijzonder mooi en voerde ons door de indrukwekkende Cañón de Río Pinturas. Een gids leidde ons en helaas ook een groep uitbundige Argentijnse senioren langs de tekeningen. Wij dachten dat we in een grot - in de echte zin van het woord - zouden kruipen maar eigenlijk waren het natuurlijke uitsnijdingen aan de voet van een torenhoge rotswand. Op de wanden staan collages van zwarte, witte, rode en okerkleurige handafdrukken, gemengd met contouren van guanaco’s, puma’s en andere geometrische figuren. Gelukkig kregen we de dag voorheen al een gedetailleerde uitleg in het archeologisch museum in Perito Moreno en konden we door het getater van de oudjes door toch nog alles goed begrijpen ;-).

large_P1110797.jpeglarge_P1110776.jpeglarge_P1110775.jpeglarge_P1110807.jpeglarge_P1110804.jpeg

23/11/19 — Tres Lagos — Tot wat een hongertje kan leiden

Op weg naar onze volgende bestemming hielden we een stop in Tres Lagos want Theo had … een hongertje. Het dorpje is een zakdoek groot en hield uitgerekend dat weekend een Festival De Jineteada, de traditionele paardensport activiteit van de gaucho’s. En daar hoort uiteraard een gegrild schaap bij. Het is altijd plezant om als enige buitenlander op een lokaal feest te zijn. We hadden veel bekijks maar zodra we een woordje Spaans spraken, werden we met open armen ontvangen. Een oude snoeper had alvast bijzonder veel sympathie voor ons.

large_P1110849.jpeglarge_P1110823.jpeglarge_P1110833.jpeglarge_P1110837.jpeglarge_P1110844.jpeglarge_P1110848.jpeg

Posted by happy glocals 19:55 Archived in Argentina Comments (3)

Plan B

semi-overcast 18 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

9/11/2019 — Argentinië — Tradities

Tradities zijn er om in ere te houden. Een bezoek aan Argentinië zou niet volledig geweest zijn zonder een bezoek te brengen aan Elvira en Eduardo. Zij overtuigden ons om niet onze geplande route richting Bolivië te volgen omwille van de onstabiele en onvoorspelbare politieke- en veiligheidssituatie. Ook het economische klimaat in Chili, Ecuador en Colombia zorgen voor oproer. En de gezondheidssituatie van Theo - waarover we bewust niets schreven in onze vorige blog om geen ongerustheid te creëren - maakt dat we geen onnodige risico's moeten nemen.
Zodoende schakelden we over op plan B.

San Antonio de Areco, nationale hoofdstad van de traditie, ten noordwesten van Buenos Aires is de mooiste stad in de pampa’s zo beweren de gidsen. Wij erheen en we hadden geluk. We waren net op tijd voor het Fiesta de la Tradición. We lieten ons onderdompelen in de gaucho- en criollo-tradities. Overal in de stad waren tentoonstellingen van ambachten en traditionele kledij. In het Criollo park werden kilo’s vlees gegrild op reuzegrote fongo’s (vuren), liters wijn en bier gingen er over de toog. De meeste gaucho’s en gaucha's waren netjes uitgedost met een baret en kleurrijk sjaaltje. Ook de bombacha’s (wijde broeken) en alpargatas (espadrilles) ontbraken niet. Hoe ze die laatste ooit terug proper gaan krijgen is ons een vraagteken. Het had immers de hele nacht gegoten en het park was een grote modderpoel.

large_IMAGE1.jpeglarge_P1110149.jpeglarge_P1110140.jpeglarge_P1110146.jpeglarge_P1110143.jpeglarge_P1110130.jpeglarge_P1110141.jpeg

10/11/2019 — ’t Zeetje of Mar Chiquita

Mar Chiquita is de thuisbasis van Albúfera Mar Chiquita, een 35 km lange lagune. Ze wordt gevoed door kreken uit de Sierras de Tandil en beschut door een keten van zandduinen. De lagune loopt afwisselend af in de oceaan of absorbeert zeewater, afhankelijk van de getijden. Dit creëert een uniek biodivers ecosysteem en werd door Unesco uitgeroepen tot World Biosphere Reserve.
Mar Chiquita is een gemoedelijk dorpje met laagbouw. Het hoogseizoen start hier rond 20 december en het lag er dus nog heel verlaten bij.
Die rust zorgde ervoor dat wij twee uilennesten konden spotten en dat duizenden krabbetjes ongestoord langs de rand van de lagune konden trippelen. De wind was onverbiddelijk en de enige reden waarom enkele kitesurf-fanaten hun kunstjes oefenden. Wj kropen tussen de rotsen en bewonderden lekker beschut hun acrobatische toeren.

large_P1110151.jpeglarge_P1110160.jpeg

16/11/2019 — Península Valdés — Een droom komt uit

Vanaf de kust bogen we landinwaarts af langs de Sierra de la Ventana om daarna via de Atlantische kust verder naar het zuiden te trekken. We kwamen in de late middag toe in het Nationaal Park Península Valdés en het weer was ronduit top. De dag was grauw en regenachtig begonnen dus dat was al een eerste meevaller. Zon aan de blauwe hemel, geen zuchtje wind en bijgevolg geen rimpel op het water. We konden nog net aansluiten bij een kleine groep mensen voor de ‘sunset’ tocht met een bescheiden motorboot. In de Golfo Nuevo waren tientallen walvissen, al dan niet met kalfjes, aan het eten. Ze waren nieuwsgierig en sommigen kwamen zelfs rond de boot cirkelen. Anderen doken neer om voedsel te zoeken en schoten erna weer omhoog. We genoten met volle teugen van het schouwspel. De dag kon niet mooier eindigen.
De volgende dagen nam de wind toe en maakten wolken de hemel grauw. Zeeleeuwen, pinguïns, guanaco’s, gordeldiertjes, alleen de Orca ontbrak… op het moment dat wij op de uitkijk stonden.

large_IMG_0502.jpeglarge_DSC_0311.jpeglarge_DSC_0331.jpeglarge_DSC_0391.jpeglarge_DSC_0400.jpeglarge_DSC_0439.jpeglarge_5608c050-0fdb-11ea-ac17-1d78c184d773.jpeglarge_P1110705.jpeglarge_P1110709.jpeg

Posted by happy glocals 17:25 Archived in Argentina Comments (2)

De Pantanal van Argentinië

38 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

9/3/19
De volgende dag is het gelukkig een pak frisser. We hebben een stevige rijdag van ongeveer 6 uur voor de boeg. De RN14 is groen en vlak en loopt evenwijdig met de grens van Uruguay. Na de eerste honderd kilometer komen we in citrusgebied. Overal zien we oranje bolletjes hangen, het zijn mandarijnen en sinaasappels. Ze zijn voornamelijk bestemd voor export maar langs de weg staan talrijke stalletjes met kisten of netten. Voor 5 kilo sinaasappels betalen we 1,5 euro.
De weg is niet alleen bezaaid met fruitstalletjes maar ook reclameborden voor 'Productos regionales La Alemana'.

large_fullsizeoutput_206e.jpeg

Je kan er niet naast kijken. En de supermarkt is een ware belevenis. Dennie Christian vrolijkt ons op met zijn Rosamunde en zelfs de Argentijnen fluiten de Duitse schlagers mee. Je vindt hier alles wat je je maar kan bedenken en een link heeft met Duitsland. Kaas, worst, zuurkool, bier, Lederhosen, klokken… de lijst is oneindig. We slaan alvast een biertje in voor Matthias die we later nog gaan bezoeken. Na dit grappige intermezzo rijden we verder richting nationaal park Esteros del Iberá, een van de grootste moerassen (20.000 km²) ter wereld en een van de belangrijkste zoetwaterreservoirs van Zuid-Amerika. Het heeft de vorige dagen erg veel geregend in Corrientes en we hopen dat de zandweg naar het park er niet te modderig bijligt. Van de 120 kilometer zijn er ondertussen 40 geasfalteerd dus het valt mee, hoewel… Het nadeel van geasfalteerde weg is dat er natuurlijk snel kan gereden worden. We zien verschillende ‘lijken’ op de weg liggen. Vooral de carpinchos moeten eraan geloven :-(
Op de zandweg gaat het een stuk trager en niet alleen omwille van de slechte staat van de weg maar ook omdat we geregeld wildlife spotten. Portal Laguna Iberá ligt in Colonia Carlos Pellegrini, een klein dorpje gelegen aan de oevers van de lagune en is het mekka van natuurliefhebbers. We installeren ons temidden van het groen en ik ga het gevecht aan met honderden venijnige muggen.

large_fullsizeoutput_1f53.jpeglarge_P1100524.JPGlarge_P1100531.JPG

10-13/3
We herademen in de pracht en de stilte van de natuur die alleen onderbroken wordt door getjilp van vogels. Tientallen mooie en extravagante vogelsoorten, vlinders, brulapen, carpinchos, herten, kaaimannen, … ze zijn allemaal de revue gepasseerd. Liters hebben we ervoor gezweet en veel insecten getolereerd maar het was weer waw!

large_fullsizeoutput_1fb6.jpeglarge_P1100876.JPGlarge_P1100681.JPGlarge_P1100551.JPGlarge_P1100596.JPGlarge_P1100631.JPGlarge_P1100830.JPGlarge_P1100666.JPGlarge_P1100605.JPGlarge_P1100917.JPG

Zo mooi zelfs dat we de tip van onze vriend en trouwe blogvolger Burkhard aannemen en het park ook via Portal San Nicolás gaan bezoeken. We hebben er zelfs 5 uren rijden voor over maar die worden dubbel en dik gecompenseerd door de ongelooflijke gastvrijheid van twee lieve mensen. We worden als koningen ontvangen en mogen in hun tuin overnachten.

14-15/3
We slaan eerst proviand in, in het stadje San Miguel. En omdat ik de vorige dagen weer helemaal volgeprikt ben, halen we een grote spuitbus OFF, een lokaal insectenwerend middel. Hopelijk kunnen we die hardnekkige beesten hiermee wel op een afstand houden. De weg naar Portal San Nicolás is een zware beproeving en we moeten ons 200% concentreren. Het eerste deel van de weg loopt dwars door dennenbossen. De pijnbomen worden gebruikt voor de productie van hars/rubber. De V-vormige inkepingen in de bomen openen de harskanalen en zo kan het goedje in zakken druppen. Die worden manueel leeggemaakt in tonnen die op hun beurt door vrachtwagens worden opgehaald. En het zijn die vrachtwagens die enorm diepe sporen maken in het zand.

large_fullsizeoutput_20b1.jpeg

Het zweet staat in Theo zijn handen. Ik kan maar best mijn mond houden en niet teveel over plantages en rubber uitweiden. Maar als hij voelt dat hij de auto onder controle heeft, wordt Theo terug rustiger. Schouderklopje heren, want ook Hugo heeft het weer flink gedaan! Gelukkig gaan de laatste 10 kilometer verder op gewone zandweg en blokkeren alleen koeien en paarden de doorgang. We beleven opnieuw dezelfde wondermooie natuur alleen zijn hier nog veel meer insecten. Op onze wandelingen komen we uiteraard weer tientallen carpinchos tegen maar deze keer ook krokodillen, slangen, ijs- en nog veel meer vogels, en voor dag en dauw zelfs everzwijntjes.

large_fullsizeoutput_1fbd.jpeglarge_P1110021.JPGlarge_fullsizeoutput_1fc2.jpeglarge_P1100989.JPGlarge_P1100937.JPGlarge_P1100975.JPG

Maar ondanks alle anti-insectenmiddelen blijf ik niet gespaard. Elk onbespoten stukje vlees is er aan. Tussen mijn vingers, op het randje van mijn oren, mijn tenen, zelfs mijn wenkbrauw!! Ik word stilaan doodmoe want de jeuk houdt me uit mijn slaap. We keren dan ook moe maar heel voldaan terug naar de stad in de hoop daar een rustige nacht tegemoet te gaan. Yeah right! Dat was buiten de openluchtdiscotheek gerekend. Achteraf bekeken hadden we misschien beter gaan dansen :-)

Posted by happy glocals 07:07 Archived in Argentina Comments (4)

¡Un aplauso para el asador!

sunny 37 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

2-6/3/19
Elvira en Eduardo hebben een verlengd weekend want het is carnaval in Argentinië. Zoals gewoonlijk staat zaterdag voornamelijk in het teken van de familie (waar we ondertussen toch een klein beetje deel van uitmaken) aperitieven en …. asado. Elvira en Eduardo zijn er weer in geslaagd om ons heerlijk te verwennen en het weekend moet nog maar beginnen! Maxi, Mailén en kleine Martín komen langs en het is een fijn weerzien na 5 maanden reizen.

large_fullsizeoutput_204a.jpeg

Gepakt en gezakt en voorzien van eten en drinken voor een heel regiment vertrekken we de volgende ochtend naar het Parque Nacional Pre-Delta in Diamante. Het park ligt in het zuidwesten van de provincie Entre Rios aan de oevers van de rivier de Paraná. Elisa en Hector, vrienden van onze hosts, zijn toevallig in de buurt en we spreken af aan de ingang van het park.
Ik val in herhaling maar ook hier is het subtropisch heet en vochtig. Iedereen zoekt naar beschutting tegen de zon. We kunnen nog net een picknicktafel bemachtigen en verplaatsen ze onder een grote boom waar we de lunch gezellig lang laten duren. Zodra de hitte iets draaglijker wordt, wagen we ons aan een wandeling door de dichte vegetatie van het park dat over 2.458 hectare verspreid ligt.

large_fullsizeoutput_20b3.jpeg

We snakken naar water, om onze dorst te lessen maar ook om het park vanaf de rivier te verkennen. Onze gids is een echte babbelkous. Hij zwijgt geen minuut en dat is niet echt bevorderlijk als je uit bent op fauna ;-) Een diversiteit aan watervogels dat wel, maar wanneer we met ons bootje in de buurt komen en de gids zijn snater niet houdt, vliegen of zwemmen ze natuurlijk weg; eenden, meerkoeten, futen, ooievaars, zilverreigers, ijsvogels en otters.

large_fullsizeoutput_1f1c.jpeglarge_fullsizeoutput_1f16.jpeglarge_fullsizeoutput_1f09.jpeg

Voor de avond heeft Elvira een hotel gevonden in het warme en rustige stadje Libertador San Martín. Deze stad is vooral bekend door de Adventistische universiteit. De Adventkerk pleit voor een gezonde levensstijl en bijgevolg is de campus alcohol- en tabaksvrij. Universiteitsstudenten zitten in groepjes op de stoep in de hoofdstraat of in het park van de universiteit. Niet met een pintje maar met een mate beker in de hand en een thermos onder de arm ;-)
’s Nachts gaan alle hemelsluizen open en de volgende ochtend blijft de tropische regenval aanhouden. Om nostalgische redenen hebben we Elvira en Eduardo een Uno kaartspel cadeau gedaan en dat komt nu goed van pas. Team Elvira-Theo wint, tijd dus om te stoppen en Diamante te verkennen. We mogen ’s middags aansluiten in een van de weinige restaurants dat open is en waar een familiefeest aan de gang is. De sfeer is hartverwarmend. Van heinde en verre zijn broers, zussen, kinderen, kleinkinderen en dichte vrienden naar Diamante gekomen om de 75ste verjaardag te vieren van Ignacio. Na zijn emotionele speech pinken we mee een traantje weg en is het onze beurt om van een feestmaal te genieten. En de porties... die zijn zoals gewoonlijk weer buiten proportie!!

large_fullsizeoutput_20bd.jpeglarge_fullsizeoutput_207b.jpeg

We blijven in subtropisch gebied en bezoeken op onze terugweg de stad Paraná aan de oostelijke oever van de rivier. De Paraná is de op één na langste rivier van Zuid-Amerika, na de Amazone. Voorzien van een flinke laag anti-muggenmiddel trotseren we de hitte en slenteren langs de paden door het uitgestrekte Urquiza park. Ook hier heeft de regen lelijk huisgehouden, verschillende delen zijn ondergelopen.

large_fullsizeoutput_1f6d.jpeglarge_fullsizeoutput_1f65.jpeg

We eindigen de dag in Santa Fe en nemen hiervoor de langste ondergrondse tunnel van het land. De constructie dateert uit 1969 en wij hebben heel even een déjà-vugevoel. De gelijkenis met de ’konijnenpijp’ (Waaslandtunnel) is immers treffend.

large_2016-08-05NID_238159O_4.jpeg

De ravage in de binnenstad is enorm. De storm heeft heel wat schade veroorzaakt. Bomen zijn omgewaaid of afgeknakt en versperren de weg. Na heel wat omwegen komen we toe bij de beste patissier van Santa Fe. Want je gaat niet weg uit Santa Fe zonder enkele dozen Alfajores Santafecinos te kopen! We sluiten het verlengd weekend af op zijn Argentijns bij Elisa en Hector. Een gezellige avond met … een heerlijke asado natuurlijk. Ook Hector ontpopt zich tot een maestro asador!

7/3/19
We nemen nog een keertje afscheid van Elvira en Eduardo. We zullen mekaar pas terugzien in november. Op onze weg naar het Parque Nacional El Palmar stoppen we aan het Palacio San José, een ‘must see’ volgens de bediende van het tankstation. Bij 37 graden en een luchtvochtigheid van 84% is een pauze altijd welkom. Het paleis was de residentie van de eerste constitutionele president van Argentinië en gouverneur van de provincie Entre Ríos, generaal Justo José de Urquiza en zijn echtgenote Dolores Costa en hun kinderen. Het doet ons een beetje aan het kasteel van Versailles denken. Met een heel groot park, tuinen, vijvers, fruitbomen… Weelderige architectuur en meer dan 30 kamers. Het was het allereerste gebouw in het land met leidingwater en licht. Als we helemaal rond zijn, hangen donkere donderwolken in de lucht.

large_fullsizeoutput_205b.jpeglarge_fullsizeoutput_205e.jpeglarge_fullsizeoutput_2061.jpeg

We maken dat we weg zijn maar een zespotig sterk behaard insect doet Theo op de rempedaal duwen. Een vogelspin steekt de weg over. “Wees voorzichtig”, lief en met enige aandrang word ik aangemoedigd om een foto te nemen….voor de blog ;-) Kippenvel.

large_fullsizeoutput_2063.jpeg

Het begint al hevig te waaien als we toekomen in het park. Op de weg die naar de camping leidt, liggen zwarte hopen? We zetten onze verstralers op om beter te kunnen zien. Oeps, die zwarte hopen blijken carpinchos (capibara’s) te zijn en ze hebben duidelijk geen zin om uit de weg te gaan. Door dit onverwachte hindernissenparcours verliezen we kostbare tijd en het is pikdonker als we ons eindelijk kunnen installeren aan de Uruguay rivier. Net op tijd want de hemelsluizen gaan weer open en een storm woedt door het park.

8/3/10
El Palmar werd in 1966 gecreëerd om de laatste Yatay palmbomen op aarde te behouden. De palmbomen in dit park zijn ontelbaar. En nog nooit zagen we zoveel carpinchos of waterzwijnen bij enneuh…. op elkaar. Welk pad we ook inslaan, altijd duikt er wel een gezinnetje op, badend in een modderbadje of knabbelend aan het gras. We worden beloond met ontzettend veel flora en fauna. Zelfs de vizcacha (wolmuis) en de dwergvos poseren voor onze camera.

large_fullsizeoutput_1f55.jpeglarge_P1100495.JPGlarge_fullsizeoutput_1f5c.jpeglarge_fullsizeoutput_1f59.jpeglarge_P1100516.JPGlarge_P1100505.JPG

Posted by happy glocals 07:24 Archived in Argentina Comments (2)

(Entries 6 - 10 of 23) Previous « Page 1 [2] 3 4 5 » Next