A Travellerspoint blog

Argentina

Crazy happy glocals

sunny 23 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Posted by happy glocals 06:00 Archived in Argentina Comments (3)

Córdoba en de Sierras Chicas

sunny 40 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Nos vemos

15 Novenber 2018
We nemen afscheid van Elvira en Eduardo en beloven ons best te doen om nog even langs te gaan voor we terug naar België gaan.
Onze eerste stop is de supermarkt Carrefour. Om extreme bankkosten te vermijden hopen we hier aan de kassa Argentijnse pesos te kunnen afhalen bij het afrekenen van onze aankopen. Boven iedere kassa hangt immers een reclamebord dat je tot 5000 pesos extra kan afhalen. Nada. Met een internationale credit card lukt het niet.
We rijden langs de Ruta 9 richting Córdoba. Een eentonige weg tussen ondergelopen weilanden. Hier heeft de regen dus ook goed zijn best gedaan. Het is zweten en puffen bij een gemiddelde van 36 graden. We zoeken wat verkoeling in het YPF station. Het is er een drukte van jewelste maar tot onze verbazing is het sanitair smetteloos! De buitenrand van Córdoba ziet er heel armoedig uit. Mensen leven er naast de snelweg in erbarmelijke omstandigheden. Het is trouwens een heel gedoe om de stad voorbij te rijden. De ring rond Córdoba wordt volledig heraangelegd en uitgebreid. Er staan 24 bruggen en 3 viaducten ingepland! In de verte zien we de silhouetten al van de sierras. We kijken er naar uit om terug in de natuur te zijn.
De omleiding stuurt ons door stoffige straten en het is al late namiddag als we toekomen in het stadje Villa Carlos Paz, het vakantieoord in de Punilla valei waar de Cordobensen verkoeling zoeken aan de oevers van het San Roque meer in de zomer. Juist, in de zomer dus. Nu ligt het er verlaten bij, de meeste zaken en campings zijn gesloten.

16 November 2018
Vandaag staat Córdoba op de planning. Met de Fono Bus rijden we in een uur tot aan de busterminal in het centrum van de stad. Het is zaterdag en ondanks de moeilijke economische situatie in het land is zaterdag ook hier een dag om te shoppen. We slenteren wat rond en op goed gevoel af komen we terecht in de Boheemse wijk, Güemes. Weer foute timing. De barretjes en winkels gaan pas open om vijf uur, zo ook de Paseo de las Artes (de kunstmarkt) En telkens als we een gezellig steegje willen inslaan, komt er wel iemand toegesneld om te zeggen dat ze ‘cerrado’ zijn. Dan maar gauw een sandwich tussen de kiezen en naar het middelpunt van de oude stad met onder andere de drukke Plaza San Martín en de neobarokke kathedraal van Córdoba. We willen niet chauvinistisch overkomen en al zeker niet als het op kathedralen aankomt maar sorry hoor aan de kathedraal van Antwerpen kan tot hiertoe niet getipt worden.

fullsizeoutput_17a6.jpegfullsizeoutput_17a3.jpeg

Op het eerste gezicht, en na amper een dagje rondlopen, lijkt Córdoba een bruisende, moderne metropool maar mist ze de stijl en dynamiek van Rosario, haar rivaal voor de titel van de tweede stad van Argentinië. Maar wie weet, misschien moeten we hier nog eens terugkomen om het tegendeel te bewijzen? We hebben nog een heel eind te stappen naar de busterminal en kunnen nog net mee op de bus. Het weekend voorspelt zonnig te worden en dan leggen de Cordobensen duidelijk de link met Carlos Paz. Zo’n beetje zoals de Belgen die massaal naar de kust trekken bij de eerste lentezon. We vernemen vandaag ook dat de vermiste Argentijnse onderzeeër en zijn bemanning na een jaar is teruggevonden maar dat het land helaas niet de middelen heeft om het wrak boven te halen. President Macri kondigt drie dagen van nationale rouw aan.

17 November 2018
We starten onze dag in de Disco (neen geen discotheek maar een supermarkt) om proviand in te slaan. Ook hier weer geen geld te krijgen aan de kassa omwille van dezelfde reden; een internationale debet of credit card.
Via de RP-34 of ook wel de Ruta Altas Cumbres slingeren we door de Pampa de Achala, een desolaat landschap met hier en daar wat watervalletjes. In de eerste 15 kilometer zijn verschillende uitkijkpunten langs de weg met uitzicht over de valleien Icho Cruz en Malambo. Daarna gaat het langs de hoogste pieken van de Sierras naar de heidevelden van de Pampa de Achala.

P1060517.JPGfullsizeoutput_17ca.jpegfullsizeoutput_17c9.jpegP1060522.JPG

We stoppen even voor een snelle hap met prachtig uitzicht. Van een laatste bezoek aan een restaurant in Carlos Paz hielden we nog een doggy bag over en dit kan je heel letterlijk nemen. Theo geeft de doos aan de eigenaar van het barretje en krijgt prompt drie huisgemaakte koeken in ruil. De eigenaar gelukkig, de honden gelukkig en wij des te meer. We zetten onze weg verder maar er volgen geen aanwijzingen meer naar het Parque Nacional Quebrada del Condorito. Vreemd. Hebben we dat nu allebei gemist? Aan de kapel van La Posta, een tiental kilometer verder maken we rechtsomkeer. En ja hoor, het paneel staat enkel aan een zijde van de weg en konden we dus echt niet gezien hebben.
We registreren ons bij het informatiecentrum 1,5 kilometer voorbij de ingang van het park en maken een praatje met de ranger van dienst. Hij geeft ons nuttige informatie over het park, de weersomstandigheden en hoe te reageren als een poema of slang onze weg zou kruisen. Just in case. We mogen het sanitair van het informatiecentrum gebruiken tussen 8 en 20.00 uur. Perfect. We zoeken een plekje waar Hugo zich het meest op zijn gemak voelt en niet teveel wind in zijn tent vangt. Kwestie dat wij ook een rustige nacht tegemoet gaan. Het park is een uitgestrekt gebied van rotsachtige graslanden bekend om zijn Andes condors. Het park ontleent zijn naam aan de Quebrada de los Condoritos, een mistige canyon uitgehold in de bergen die, op zijn beurt, dan weer zijn naam dankt aan de baby condors die in de diepe ravijnen worden gebroed. Doorgaans zijn woorden die eindigen op -ito of -ita een verkleinvorm vandaar dus condorito. Dit geheel terzijde :-)

P1060526.JPGP1060524.JPGfullsizeoutput_17cb.jpegP1060530.jpglarge_180_0e0d1190-ee97-11e8-be0d-a9146f27ba25.jpg

Omdat het al late namiddag is, stelt de ranger voor dat we een korte trekking inplannen om voor het donker terug te zijn. Zo gezegd zo gedaan. Geen slangen of poema’s op onze weg maar wel een Cuis Grande of Zuid-Amerikaanse cavia en verschillende vogels.

P1060546.JPGP1060531.JPGP1060536.JPGP1060538.JPGP1060527.JPGP1060529.JPG

We duiken vroeg ons bed in want we zijn allebei doodmoe. Het leven in Rosario was heftig wat slaaptekort betreft. Wat wil je. We aten iedere avond niet vroeger dan 22.00 uur en gingen slapen met een volle maag. Of beter, gingen tegen of na middernacht naar bed met een volle maag en stonden op rond 06.30 uur om alweer uitgebreid te ontbijten. Vermoeiend hoor!
Maar deze nacht was ronduit zaaaalig. Alleen met de natuur, lekker fris en dan gewekt worden door het gezang van vogeltjes.

18 November 2018
We staan op met de zon en vertrekken goedgeluimd naar het Balcon Norte op zoek naar de condors.​ Uitgerust en blij om weg te zijn uit de drukke(nde) en vuile steden. De wandelroute is gemarkeerd met genummerde palen en brengt ons uiteindelijk via steile paden naar de bodem van de kloof. Birdlife ja, maar geen condors te bespeuren. Hoe we ook pieren de uiteindelijke sterren van de kloof, de grootste roofvogels op aarde, zijn niet te vinden tenzij in onze fantasie. Want als we lang genoeg inzoomen en turen op een holte dan is Theo ervan overtuigd de witte kraag van de gier te spotten. Als we later de foto’s uitvergroten blijkt er juist niets te zien behalve een witte vlek, vermoedelijk vogelpoep. Ondertussen schijnt de zon volop maar een frisse wind maakt het klimmen draaglijk. De weg terug is vermoeiend. Buenas, buenas tardes, hola, hola que tal, formele en informele begroetingen het houdt niet op. Een horde eendagstoeristen uit nabijgelegen steden stroomt toe. Gedaan met de rust. Ook al omdat Argentijnen nu echt eens geen minuut kunnen zwijgen. Dat is ons al een tijdje opgevallen. Waar er Argentijnen zijn, heerst er altijd een gekwetter van jewelste. Als ze niet met elkaar praten dan zijn ze steevast WhatsApp berichtjes aan het inspreken. De parking staat afgeladen vol. We melden ons af bij een sympathieke parkwachter die maar al te graag zijn Engels met ons oefent.

large_P1060566.JPGP1060567.JPGP1060569.JPG

Langs de Ruta 34 aan de start van de Camino del Peregrino ligt Parador Luigi Cesare, een barretje op peilers op een benijdenswaardige locatie met zicht op de Traslasierra vallei. De parkwachter had ons deze getipt. Jammer dat er zo’n ijskoude wind staat. Ondanks de volle (hoogte)zon is het maar 15 graden. Het terrasje heeft een subliem uitzicht. De eigenaar is een Italiaan en we laten ons verwennen met een pizzetta (klein formaatje pizza) en sluiten af met heerlijke koffie en een Alfajor, mijn niet te versmaden, met voor de verandering witte chocolade, bedekte sandwich koekje gevuld met dulce de leche.

fullsizeoutput_17d0.jpeg
fullsizeoutput_17e8.jpegfullsizeoutput_17cd.jpegfullsizeoutput_17fc.jpegfullsizeoutput_17fd.jpeglarge_fullsizeoutput_17e6.jpeg

We vervolgen onze weg door de vallei richting Mina Clavero. Langs de weg staan verschillende stalletjes met artesania, salami, kaas, honing en dierenvellen. Theo mist een extra kussen om ’s avonds comfortabeler te kunnen zitten en zo’n schapenvelletje zou wel eens een oplossing kunnen bieden. Het is betaalbaar en uiterst comfi en de verkoper is bovendien nog super aardig ook. Tegenover zijn kraam profiteert een groep klimmers van de koelte om enkele rotsen te temmen.

P1060599.JPGfullsizeoutput_17cf.jpegP1060603.JPGP1060601.JPG

Theo volgt ondertussen de match Zwitserland-België op de voet en wanneer die op 5-2 eindigt, explodeert hij. Doodongelukkig is hij als we aankomen in Nono in de zuidelijke vallei van Traslasierra waar we graag het Rocsen museum willen bezoeken. Het is bijna sluitingstijd, Monsieur Bouchon jr. lui même zit aan de kassa en raadt ons aan om morgen terug te komen. De parking van het museum wordt afgesloten en we mogen er de nacht doorbrengen.
Wij slapen onder het toeziend oog van 49 handgemaakte beelden van onder andere Leonardo Da Vinci, Descartes, Johannes Gutenberg en Mahatma Ghandi.

fullsizeoutput_17e4.jpegP1060613.JPG

19 November 2018
In 1959 kwam Juan Santiago Bouchon vanuit Frankrijk naar Nono met een visie en een passie voor verzamelen. Tien jaar later opende hij een veelzijdig museum gewijd aan de mensheid en haar werken. Hij begon met een klein display in een oud pand geërfd van zijn familie, maar nu heeft hij zijn collectie uitgebreid met bijna 23.000 stuks. J.S. Bouchon werd in 1928 in Nice geboren en hij beweert sinds zijn jeugd een enthousiaste verzamelaar te zijn. Nu, op 90-jarige leeftijd, bezit hij de grootste en meest interessante privécollectie van archeologische en antropologische stukken in Argentinië, die alles omvat, van minerale monsters en dierlijke skeletten, tot stukken van inheemse kunst, allerlei antiek, mannelijke en vrouwelijke kleding van alle leeftijden, bestek, kunst, speelgoed, kristallen, wapens, muziekinstrumenten en "alle machines die ooit door mannen zijn gemaakt”. Echt, je kan het zo gek niet bedenken of het ligt/hangt er.

P1060634.JPGP1060624.JPGfullsizeoutput_17ed.jpegP1060615.JPGP1060620.JPGP1060632.JPGP1060623.JPGP1060628.JPG

Na ongeveer drie uur rondslenteren, houden we het voor bekeken en zetten aan naar Parque Nacional Sierra de las Quijadas in de provincie San Luis. We laten de Central Sierras links van ons en gaan in rechte lijn op een perfecte asfaltweg naar het park. De temperatuur stijgt naar 36 graden en het is puffen in de auto. Geen levende ziel te bespeuren, hier en daar een kapelletje voor Gauchito Gil, de beschermheilige van de weggebruiker, en dat is het.
Zelfde routine als we toekomen in het Nationaal Park. Registratie bij de parkwachter en wat te doen of vooral niet te doen als we slangen, poema’s of ander wildlife tegenkomen. In deze woestijn geen schaduw te bespeuren en we worden langs alle kanten aangevallen door de muggenbrigade. Tja die zijn waarschijnlijk erg blij met ons bezoek. Dit park met zijn 150 duizend hectare roodachtige kleuren en exotische rotsformaties ligt een beetje off the beaten track zoals wel eens gezegd wordt. Ik begin al te begrijpen waarom ;-)
Tot onze verbazing komt er toch nog een camper aanrijden. De Argentijn begrijpt niet waarom we zo reageren op die kleine beestjes. “Laat die toch gewoon bloed zuigen”, vertelt hij in bloot bovenlijf, “dan heb je achteraf geen jeuk. En dengue muggen zijn hier niet”. Hij en zijn vrouw maken er inderdaad geen probleem van. Maar ik denk niet dat ze zich om gelijk wat zorgen maken. Ze zijn zo erg verbrand dat hun huid helemaal paars kleurt. En zeg nu zelf, als je daar al geen last van hebt wat maken dan een beet of tien nog uit.
De nacht wordt er eentje van muggen en kevers vangen.

P1060649.JPGfullsizeoutput_17f8.jpeg

Hot, hotter, hottest

20 November 2018
We hebben het gaatje gevonden waar de kevers doorheen kunnen en Theo fabriceert een oplossing om het gat te dichten voor we onze tent terug inpakken.
Las Quijadas is een enorm cañongebied dat droog, winderig en zeeeer warm is. De rotsformaties zijn meer dan honderd miljoen jaren oud. We wandelen eerst via de Sendero ‘Miradores’ naar de Potrero de la Aguada waar we een schitterend uitzicht hebben over een groot deel van het gebied. In de verte zien we grote rotsformaties uit allerlei vormen rondom een enorme vallei, waar eens een rivier heeft gestroomd. Alles is bordeauxrood afgewisseld met groene struiken. In onze verbeelding zien we Winnetou en zijn trotse krijgers door het woeste landschap galopperen. Al behoorlijk oververhit besluiten we toch om de Sendero ‘Guanacos’ te bewandelen. Eigenlijk zijn we iets te laat vertrokken en hoewel goed voorzien van, water, snacks, zonnebrandcrème en hoofdbedekking druppelt het zweet van ons voorhoofd. Behalve cactussen en andere woestijnflora geen beest te bespeuren. Maar ze zijn er wel degelijk aan de hoeveelheid shit te zien. Na 10 kilometer zwoegen en zweten, zijn we toch lichtelijk teleurgesteld. We zijn helemaal alleen in het park, de muglievende Argentijnen zijn al vertrokken dus waarom zouden we niet..? Adam en Eva in Las Quijadas. Heerlijk zo’n buitendouche. We voelen ons als herboren, althans voor even want het is 40 graden. We rijden uit het park en komt daar toch wel een nieuwsgierige mara (pampahaas) uit de struiken! Allez, we hebben dan toch een dier gezien :-)

large_fullsizeoutput_17e0.jpegfullsizeoutput_17dd.jpegP1060657.JPGlarge_P1060651.JPGP1060658.JPGP1060655.JPGfullsizeoutput_17f1.jpegP1060654.JPG

We ruilen de provincie San Juan in voor Mendoza. Hugo krijgt een verplichte ontsmettingsbeurt die ons 35 Argentijnse pesos kost.
De weg naar Mendoza is bloedheet en saai. Het landschap is droog en dor. Rechts van ons duinengebied, de sahara van Mendoza, en behalve een verlaten treinspoor is er niets maar dan ook niets te zien. Op de achtergrond weerklinkt “Follow the sun” en dat doen we, kilometers lang. En dan opeens verandert het landschap. Struiken maken plaats voor jonge wijnranken. Wijngaarden volgen elkaar op tot in Maïpu, onze eindbestemming voor vandaag.

P1060663.JPGP1060667.JPG

We zetten onze auto bij Hans Devloo die er Posada Cavieres uitbaat. Een oase voor zowel B&B gasten als overlanders.

Posted by happy glocals 14:06 Archived in Argentina Comments (2)

Life in Rosario

sunny 24 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

2-14 November 2018
Onze vrienden staan er op dat we een tijdje bij hen blijven logeren en van het dagelijkse leven in Rosario, de geboortestad van Che Guevara, proeven. En dat proeven mag je letterlijk en figuurlijk nemen. Eduardo is trouwens een maestro asador zoals dat hier heet, een excellente meester griller dus. De meeste mensen eten hier 4x per dag; ontbijt, lunch en diner zoals wij dat gewend zijn maar rond 5 á 6 uur is er de merienda of afternoon tea. Aangezien de Argentijnen pas dineren tussen 9 en 11 uur ’s avonds is deze late namiddagpauze geen overbodige luxe. De merienda bestaat meestal uit de typische mate (ik zal er nooit aan wennen, voor mij blijft het proeven en ruiken naar een asbak gevuld met heet water) en tostadas (toast), facturas (gebakjes), bizcochitos (crackers) of medialunas (de lokale croissant) met boter, dulce de leche (de klassieke Argentijnse karamel) of mermelada (confituur).
Je zou het niet direct verwachten maar het ijs van Argentinië is een van de beste ter wereld en Rosario is eigenlijk de nationale hoofdstad van ambachtelijk ijs. Op bijna elke hoek van de straat is een heladeria. De populairste smaak is uiteraard dulce de leche. De karamelachtige pasta gemaakt van gecondenseerde melk. Hij wordt verwerkt in praktisch alle zoetigheden zoals koekjes, pannenkoeken, ijsjes, pralines… Aan calorieën geen gebrek hier :-)

large_fullsizeoutput_17a1.jpeg

Eduardo en Elvira zijn echte foodies. We hebben hun liefde voor lekker (en veel) eten en koken samen met hun familie mogen delen. Ik heb o.a. empanadas leren maken met de oma, Theo heeft leren grillen op een Argentijnse asado, en alle ingrediënten kochten we bij authentieke kruideniertjes, poeliers, groenten- en of fruitstalletjes. Wel stonden we met verstomming geslagen toen de plaatselijke poelier ons trots Belgische diepvriesfrietjes van Lutosa toonde als hij hoorde dat we van België waren!

fullsizeoutput_175a.jpegfullsizeoutput_1782.jpegfullsizeoutput_1785.jpegfullsizeoutput_1784.jpegfullsizeoutput_175b.jpegfullsizeoutput_177d.jpegfullsizeoutput_1781.jpegfullsizeoutput_174b.jpeg

Elvira en Eduardo wonen een eind buiten de stad en vermits het verkeer zo chaotisch is, en onzen Hugo achter slot en grendel staat, nemen we geregeld de bus naar het centrum. Een belevenis op zich. Een bushalte herken je meestal wanneer je een aantal mensen netjes in een rij ziet staan. De bordjes van de bushalte zijn onopvallend klein en zijn meestal verscholen tussen takken van bomen. Als je niet van de streek bent een uitdaging om ze te vinden. De meeste bussen hebben geen airco en op warme dagen staan alle ramen en deuren open. Ik grijp meestal niet naar de plakpalen in de bus want al die zweterige handen maken die dingen nog viezer. Maar als je je hier niet aan de handgrepen vasthoudt, lig je binnen de kortste keren tegen de vlakte of uit de bus.
’s Avonds trekken we er meestal samen op uit met de auto en gaan dan wat ‘hop-on hop-offen’. Argentijnen zijn vaderlandslievend dus een bezoekje aan het Monument voor de nationale vlag van Argentinië kon niet uitblijven. Met grote open ruimtes, een enorme vlag en een eeuwige vlam ter nagedachtenis aan de strijdkrachten is het behoorlijk indrukwekkend en patriottisch. Jammer genoeg staat het monument nu in de steigers.
Rosario is de op twee na grootste stad van Argentinië na Buenos Aires en Córdoba en ligt aan de oever van de rivier de Paraná. En de Rosarino’s zijn trots op de ligging van de stad aan de rivier, de op een na langste in Zuid-Amerika na de Amazone. We checken de uurtabel in het Estacion Fluvial maar helaas, het seizoen moet nog beginnen en een boottocht zit er nu niet in. Er staat een onaangename gure wind en persoonlijk vind ik het bruine water er niet echt attractief uit zien. Maar in de zomer is het hier een drukte van jewelste en kan je naar de verschillende eilanden in de delta varen. Wie weet…., als we ooit nog eens terugkomen.

large_fullsizeoutput_174d.jpeg

En dan is er de buurt Puerto Norte-Refinería. Het bevoorrechte uitzicht op de rivier maakt dat dit deel van Rosario een van de meest exclusieve en dure wijken is. Hier rijzen luxueuze torens en hoge flatgebouwen uit de grond. Op de rotonde aan de Avenida de la Costa en Francia springt het beeldhouwwerk “El Barquito de Papel’ (een kleine papieren boot) meteen in het oog. Het kunstwerk draagt ​​de handtekening van twee architecten van Rosario die er de Arnet Open Prize mee wonnen: Gustavo Augsburger en Daniel Kosik (met heel Argentijns klinkende familienamen :-)).
Nog een uitschieter is de vroegere raffinaderij nu omgetoverd tot een design hotel. Chique restaurants en dito bars liggen aan de waterkant. De plaatselijke bon chic bon genre loopt de benen van onder het lijf om er goed uit te zien of… om gezien te worden. Eduardo heeft een tijdje mozaïeklessen gevolgd en als eindwerk mocht hij samen met zijn collega studenten de pilaren in deze hippe buurt ‘aankleden’. In dezelfde wijk maar aan de overkant van de boulevard wonen helaas meer dan 70 gezinnen in precaire huizen, zonder de meest elementaire voorzieningen! Weer een typisch voorbeeld van gentrificatie in een grote stad.

fullsizeoutput_17aa.jpegfullsizeoutput_17a9.jpegfullsizeoutput_17a8.jpegfullsizeoutput_17ac.jpeglarge_fullsizeoutput_1776.jpeg

Wat zagen we nog meer? De Jacaranda’s. Subtropische bomen met paarse bloemetjes. Ze staan nu in bloei (het is hier lente) en sieren drukke straten en parken. En groene parken zijn er genoeg. Parque Independencia is het grootste met een meer, fonteinen en verschillende tuinen.

fullsizeoutput_1793.jpegfullsizeoutput_1790.jpegfullsizeoutput_1791.jpegfullsizeoutput_1787.jpeg

En dan het weer….dat is zeer veranderlijk. De ene dag of moment is het bloedheet en vochtig, de andere dag stormt het. Het afgelopen weekend is de regen hier met bakken uit de hemel gevallen. Vele straten en parken liepen onder water, afgerukte takken en omgevallen bomen liggen op de weg. Maar Rosario mocht van geluk spreken. In Buenos Aires was de toestand veel erger. De superfinale van de Copa Libertadores tussen Boca en River kon niet doorgaan tot grote ontsteltenis van vele supporters. De toestand in de provincie is nog steeds niet onder controle. Meer dan 2200 mensen zijn geëvacueerd.

Vermits Theo’s haar al tot over zijn ogen hing, was een bezoek aan de kapper noodzakelijk. Toeval of niet maar die kapper ‘Adrian Brueyne’ heeft Belgische roots!! Na wat over en weer gepraat blijkt dat zijn Belgische voorouders lang geleden in Rosario terecht kwamen. Omdat de familienaam De Bruyne hier niet uit te spreken valt, is hij na verloop van tijd aangepast en heeft men de “De” laten vallen. Vandaar dus Brueyne.

large_fullsizeoutput_177e.jpeg

Ons verblijf in Rosario was er een om nooit te vergeten. Waarom zullen we later nog wel eens verklappen…

fullsizeoutput_1794.jpegfullsizeoutput_17ab.jpeglarge_fullsizeoutput_178b.jpeg

Posted by happy glocals 19:10 Archived in Argentina Comments (2)

(Entries 21 - 23 of 23) Previous « Page 1 2 3 4 [5]