A Travellerspoint blog

Argentina

In de ban van het hantavirus

all seasons in one day 25 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Zomer??

Boven in de bergen heeft het vannacht gesneeuwd maar de wind is gelukkig gaan liggen. En zeggen dat het hier zomer is. Weer of geen weer, wij doen vandaag de Cerro Piltriquitrón en we zijn niet alleen met dat idee. Het is nog maar eens duidelijk dat het toeristisch seizoen begonnen is. We klimmen via een steil grindpad naar boven en het begint opnieuw te sneeuwen. Enkele mensen die naar beneden komen, verwittigen dat het koud en glad is aan de top. De familie voor ons, iets te optimistisch gekleed in korte shorts, draait meteen om. Na wat klauteren en schuiven komen we aan het Bosque Tallado, of het openluchtmuseum. Het is het bewijs van de artistieke geest van El Bolsón. In 1978 werd dit deel van de bergen geteisterd door een bosbrand die zwartgeblakerde stompen achterliet. Nadat dit gebeurde, lanceerde een groep lokale kunstenaars een project om het bos te doen herleven door middel van beeldhouwkunst. Ze trokken kunstenaars uit het hele land aan om gravures te maken van de verkoolde overblijfselen van de bomen. Binnen de kortste keren ligt er een dik laagje sneeuw op de kunstwerken die de geest van het bos vertegenwoordigen. Voor het fantastisch uitzicht op El Bolsón en de Andes zullen we nog eens moeten terugkeren want die zitten nu verstopt achter een dik pak wolken.

large_fullsizeoutput_1c38.jpeglarge_P1080478.JPGlarge_fullsizeoutput_1c29.jpeglarge_fullsizeoutput_1be0.jpeg

In de vooravond komt het zonnetje er toch nog door. Gauw even naar het stadje om op een terrasje te genieten van een lekker… ijsje, om in de sfeer te blijven ;-)

10/1/2019
We houden het vandaag rustig, slaan nog wat proviand in, kuieren langs de markt en genieten van enkele bandjes die met live muziek de boel opvrolijken. Het wordt met de minuut warmer en zonniger en nog warmer en nog zonniger! Moet er nog meer zijn? Het nationaal park Lago Puelo ligt op een half uurtje rijden en biedt naast verschillende wandelpaden, hoe kan het ook anders… een meer.

large_P1080509.JPG

Er is ongelooflijk veel volk. Het belooft een drukke avond te worden. Argentijnen sjouwen hun koelboxen, stoelen en versterkers naar dat ideale plekje in de schaduw aan de oevers van het meer.

Het Hantavirus achterna

11-14/1/2019
We volgen de RN 40 richting Bariloche, de chocolade hoofdstad van Argentinië. De weg is overwegend groen met naaldbomen in de hoofdrol. De sneeuw is grotendeels verdwenen maar de hoogste toppen zijn nog wit. De Ruta 40 loopt door het Nationaal Park Nahuel Huapi. Een overvloed aan paden, meren en watervallen én chocolade moet ons de volgende dagen bekoren. We vinden een plek in het kleine en dik beboste dorpje Colonia Suiza waar we de auto veilig kunnen stallen in een camping. We worden op het hart gedrukt om heel voorzichtig te zijn want de regio heeft een slechte reputatie wat diefstal betreft. Zowel in de stad Bariloche als in het park zelf. De eigenares van de camping verklapt ons alle trucjes die de criminele bendes gebruiken.
Het grootste deel van het park valt binnen de waterscheiding van het immense Lago Nahuel Huapi, een indrukwekkend meer van gletsjeroorsprong.
We stappen de benen van onder ons lijf, in de bossen, in het dorpje op de wekelijkse ambachtelijke markt en in Bariloche zelf. We worden nu wel heel erg geconfronteerd met Argentijnse verlofgangers. Overal, behalve in de bossen, kan je op de koppen lopen. We hiken naar het Lago Negro en ademen de sterke dennengeur van de naaldbossen in. Na een fikse wandeling gaan de bergschoenen en sokken uit en dompelen we onze voeten onder in het ijssssskoude water. Wat een fijne beloning! Na een verfrissende pauze zijn we er helemaal terug klaar voor.

large_fullsizeoutput_1c97.jpeglarge_fullsizeoutput_1c94.jpeg

We nemen de goede raad van de campingeigenares ter harte en nemen de bus naar Bariloche. Ze zit afgeladen vol, zo vol zelfs dat je nauwelijks kan vallen bij de scherpe bochten. We zitten toch allemaal als sardienen in een blik. Het alom bekende ijssalon Rapa Nui werkt met 3 kassa’s om de stormloop voor ijsjes op te vangen. Voor de aankoop van chocolade en ander lekkers moet je in de winkel ernaast zijn. Kilo’s chocolade vliegen de deur uit. Wij gaan voor een ijsje want er gaat natuurlijk niets boven Belgische chocolade!! Waarom zouden we hier vreemd gaan. Ondertussen lijkt onze camping wel een vluchtelingenkamp. Tenten en auto’s staan op enkele centimeters van elkaar. Het gonst van de geruchten over het Hantavirus dat zich verspreidt in de provincie Chubut. De hantavirusinfectie wordt verspreid door kleine ratjes die het virus uitscheiden in hun uitwerpselen, urine en speeksel. Mensen worden besmet door het inademen van deeltjes vloeibare of vaste stof die in de lucht zweven en afkomstig zijn van de geïnfecteerde knaagdieren. De haard van het virus is ontstaan tijdens een verjaardagsfeestje in Epuyén. Er zijn tot hiertoe al 11 mensen overleden en een 100-tal mensen zijn in quarantaine geplaatst. Overal horen we hanta, hanta, hanta… en nu begrijpen we ook waarom sommige mensen een mondmasker dragen. Wij dachten dat ze van de tandarts kwamen. Desondanks laten de vakantiegangers het niet aan hun hart komen. Muziek klinkt tot laat in de nacht.
We eindigen ons verblijf met weinig nachtrust in Bariloche met de Circuito Chico, een bochtige en prachtige route. Vandaag is een mooie dag dus ideaal om te genieten van een spectaculair uitzicht, beeldschone vergezichten, magnifieke bergen en serene bossen. Mijn voorraad aan fantastische adjectieven dreigt op te geraken ;-) Zoals alle andere toeristen stoppen we ook aan het Punto Panorámico met uitzicht op het Llao Llao-schiereiland en het beroemdste hotel van Argentinië. Lees: een hotel enkel voor de rich and famous :-)

large_fullsizeoutput_1c09.jpeglarge_P1080531.JPG

Hierna rijden we terug richting zuiden omdat het van daaruit gemakkelijker zal zijn om naar de oostkust te rijden.

15-17/1/2019
We verblijven in Trevelin omdat het een goede uitvalsbasis is en omdat we houden van het gemoedelijke karakter van het stadje. Er is genoeg variatie in de onmiddellijke omgeving. Langs de Ruta 259 ligt het Reserva de Nant y Fall (watervallen). Het water uit het Rosario meer verderop vormt op zijn weg naar de Futaleufú rivier - waarlangs we al kampeerden aan de Chileense zijde - vier watervallen. Het weer is kwikkel kwakkel maar het parcours dat naar de verschillende gezichtspunten leidt is niet te lang. Als we het pad helemaal gestapt hebben, keren we bijgevolg terug. Toch altijd mooier met een zonnestraal. De 100 meter diepe kloof waarin de watervallen terecht komen, is meteen indrukwekkender.

large_P1080540.JPGlarge_P1080557.JPGlarge_fullsizeoutput_1c0b.jpeglarge_fullsizeoutput_1bda.jpeg

Aan de ingang van het park hangt ondertussen een lekkere geur. Twee gemotiveerde mensen baten een eetstalletje uit. Vlees, groentjes en eigengemaakt brood liggen op de grill. Wij hebben nog een halve bio kip in onze ijskast… zouden we het durven vragen…? Schatten zijn het. We bestellen extra veel groenten en brood en onze kip mag mee op de BBQ. Maar zelfs zonder het brood en de groenten hadden ze het met veel plezier gedaan. Met een rond buikje rijden we verder tot het Nant Fach Museum op dezelfde weg naar Chili. Als we toekomen staat een groepje toeristen al klaar bij de gids. We zijn de enige buitenlanders. “Ze kunnen Spaans”, roept het meisje aan de ingang. Dat is iets te optimistisch vinden we om de hele historiek te begrijpen die de enthousiaste gids uit de doeken doet. Uit de rondleiding onthouden we dat het privé-museum, eigendom van de familie Evans, een replica is van de oude familie- en semi-industriële molens. In 1949 verklaarde een nationale wet dat Trevelin geen gebied was voor het kweken van tarwe en dit betekende het einde van de molens. Vanaf dan werd veeteelt de belangrijkste bron van inkomsten voor de nazaten van de Welsh. Naast de typische landbouwwerktuigen voor het maken van meel, staat ook een replica van de “Chubut Cooperative Company”, de allereerste coöperatie in Zuid-Amerika opgericht in 1885 door de eerste Welshe kolonisten. In die winkel kon je echt alles kopen; voeding, zeep, schoenen, textiel, ijzerwaren, zadels, kortom alles wat je je maar kan bedenken. Aan de grens met Chili keren we om, er zit veel te veel proviand in de auto en we laten ons geen tweede keer pluimen. En tenslotte hebben we Futaleufú toch al gezien.

large_P1080538.JPGlarge_P1080582.JPGlarge_P1080570.JPGlarge_P1080576.JPGlarge_P1080572.JPG

Trevelin heeft zoals vele steden in Argentinië ook een wandelroute langs de rivier met publieke fitnesstoestellen. Een goeie opwarming voor onze wandeltocht naar het nabijgelegen meer…tenminste als we de weg vinden.

large_fullsizeoutput_1c92.jpeglarge_fullsizeoutput_1c91.jpeg

Na een uurtje lopen vragen we de weg aan een oude man die net zijn huis uit komt. Zien we dat goed? In de voortuin staan 4 old-timers ‘uitgestald’. Twee Fiatjes 500 en twee VW kevertjes. We mogen ze fotograferen. Maar dan komt dochter Gladys en zoontje Tisiano kijken wie er op het erf komt. Gerustgesteld geeft ze uitgebreid uitleg over de wagens. En daar blijft het niet bij. Ze neemt ons mee naar de schuur waar een Ford V8 pick-up staat. En dan troont ze ons naar binnen waar overal foto’s van old-timers staan te pronken. Eigenlijk is de hele familie in de ban van old-timers. Ze blijft maar vertellen en haar zoontje assisteert als ze even de naam van een merk of het model kwijt is.

large_fullsizeoutput_1c0d.jpeglarge_fullsizeoutput_1c0c.jpeg

De tijd vliegt voorbij en na meer dan een uur ‘mogen’ we terug in de tuin. Daar staat een grote opvangtank want ze pompen water uit de grond dat helder en drinkbaar is. Voor we vertrekken krijgen we allebei nog een groot glas water aangeboden en krijgen we waarvoor eigenlijk gestopt waren… de juiste instructies naar het heerlijke desolate meer.

Via onverharde weg rijden we tot Lago Rosario, een klein dorpje iets buiten Trevelin waar een gemeenschap van ongeveer 60 Tehuelche gezinnen woont. In La casa de Artesana maken vrouwen van verschillende leeftijden met weefgetouwen poncho’s, tassen en wandtapijten of ze breien er mutsen, kousen, wanten en nog veel meer van dat wolligs.

large_P1080583.JPG

Wij spreken af met Daniel in het nabijgelegen dorp Sierra Colorada om samen met hem een paardentocht te maken. Ik krijg Malena, een koppig dier dat steeds haar eigen ding doet - of ben ik te braaf en wil ze gewoon niet luisteren - en Theo de rustige Tornado die op zijn dooie gemakje mee geniet van de mooie natuur. We trekken een halve dag door Patagonische heuvels met adembenemende zichten op de Cordillera terwijl gaucho Daniel ons onderhoudt met boeiende verhalen over zijn voorouders, de Tehuelche gemeenschap en de impact van de slechte economische situatie op hun dagelijkse leven.

large_fullsizeoutput_1c1b.jpeglarge_fullsizeoutput_1c10.jpeglarge_P1080592.JPG

Tegen de avond voelt onze bips wat stijfjes en we belonen onszelf met een heerlijk diner in een Italiaans restaurant. We krijgen nog een stevige tip voor het vervolg van onze reis van een zeer bezorgde Luigi. Ga niet naar Brazilië, no, no, no!!!! Hij heeft 25 jaar als agent in moordzaken gewerkt en raadt ons sterk af om het land door te reizen. De politie is er corrupt. Er zijn meer dan 30.000 doden per jaar maar die verhalen komen niet in de pers. No, no, no! We zijn er stil van en zijn woorden blijven nazinderen.

18/1/19
We zetten onze reis voort richting oosten. We beginnen de dag al bij 25 graden en een blakende zon. Via de RN40 rijden we over Tecka en gaan via een desolate onverharde weg op zoek naar Laguna Aleusco. We genieten opnieuw van dat adembenemend en wijds uitzicht. Onze GPS slaat een beetje tilt maar we slaan een smal pad in dat ons naar het meer loodst. De lagune die we zoeken, zou de broedplaats zijn van zuidelijke flamingo's en andere watervogels maar we zien alleen een grote witte vlakte, een zoutmeer dus. Het is broeierig heet. Het pad is afgeboord met prikkers. Hier kunnen we onmogelijk de auto draaien en we willen het risico niet lopen om hier een lekke band te moeten vervangen.

large_fullsizeoutput_1c15.jpeg======Your subheading here...======large_P1080604.JPG

In de verte een hek met een hangslot, een paneel met “Estancia Aleusco” erop, wat paarden in de wei en een klein huisje. Met een klein hartje hopen we dat er toch iemand langskomt wanneer we bescheiden even op de claxon duwen en nog een tweede keer wanneer het zweet echt uitbreekt. Een gaucho in vol ornaat komt rustig aanwandelen. Theo legt de situatie uit en slaat ondertussen wild om zich heen. Het reservaat beslaat in totaal 1200 hectare Patagonische steppe en is privé-domein legt gaucho Mendoza uit. Met wat gemopper maakt hij het hek dan toch open. Wij trekken ondertussen - ondanks de hitte - extra lagen aan en proberen zo goed mogelijk te beschermen tegen hardnekkige dazen. Terwijl ik wat foto’s neem zijn er toch een paar ‘die hards’ die me blijven achtervolgen en ik heb natuurlijk weeral prijs. Auw!
Tot onze verbazing komt Mendoza toch een praatje slaan en hij neemt ons zelfs mee naar zijn schuur waar hij guanaco’s, schapen en vossen slacht om hun huiden te verkopen in Esquel. Bloed op de grond, poten aan de wand, en dazen die in het rond vliegen en Mendoza blijft maar vertellen. De sukkelaar leeft hier helemaal alleen en is blij met wat vrouwelijk gezelschap, zelfs in bourka :-)

large_P1080645.JPGlarge_P1080622.JPGlarge_P1080623.JPGlarge_P1080625.JPGlarge_P1080621.JPGlarge_P1080637.JPG

We pikken terug aan op de Ruta 25 richting oostkust. We rijden door de Valle de los Altares, een rotsformatie die lijkt op gigantische altaren. Het dal is door corrosie en erosie van water en wind uitgesleten waardoor de zandsteenformaties uit meerdere oranje lagen lijken te bestaan. Hun fysionomie lijkt alsof ze door de mens zijn uitgesneden zo onwerkelijk echt ziet het eruit.
Dit gebied is een perfecte plek om de nacht door te brengen. De natuurlijke kliffen zijn ideaal om onze auto in te ‘verbergen’. Enige nadeel: muggen!!! Gelukkig kunnen we ze op afstand houden door een vuurtje te branden met onze palo santo. Hoe later op de avond, hoe dikker en pijnlijker mijn hand en enkel worden. Ik vrees dat ik allergisch reageer op de steken aan het zoutmeer bij onze vriend Mendoza.

large_P1080663.JPGlarge_P1080673.JPGlarge_P1080675.JPG

Posted by happy glocals 20:01 Archived in Argentina Comments (4)

Part of the family

all seasons in one day 13 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Chili deelt het General Carrera meer met Argentinië. We laten de koude en de regen achter ons (hopen we) en gaan terug naar Argentinië. We zijn nog niet goed vertrokken of er staat een huemul op de weg. Een huemul is een Patagonisch hertje dat met uitsterven bedreigd is. Rosita vertelde ons dat je dat nauwelijks ziet maar dat Pedro er wel al verschillende had kunnen spotten. “Maar hij heeft altijd geluk”, zei ze nog. Wij blij natuurlijk al is het diertje ver op de weg maar we willen vooral niet dat het gaat lopen.

large_P1080237.JPG

Er staat een stevige wind en de weg naar het grensstadje Chile Chico is op zijn zachts gezegd adembenemend en avontuurlijk. Op het spannende af soms. Het middenstuk is heel smal en nauwelijks beschermd tegen de afgrond of tegen stenen die uit de rotswand vallen. We slagen er in om ze telkens op tijd te ontwijken. Niet echt prettig als de afgrond naast je gaapt! Over de 100 km langs het meer doen we dan ook meer dan 3 uur.

large_P1080250.JPGlarge_P1080252.JPG

Iets voor het grensstadje Chile Chico ligt het Laguna Verde. Het Canadese bedrijf, Mandalay Resources Corp, kocht de Cerro Bayo mijn voor het winnen van goud en zilver. De verwijdering van mijnafval vormt deze mooie maar vervuilde turquoise-groene lagune.

large_P1080268.JPGlarge_P1080270.JPG

We vullen onze tank een laatste maal in Chile Chico en steken de grens over naar Argentinië. Vanaf hier heet het General Carrera meer het Buenos Aires meer. De grensovergang gaat als vanzelf. De douaniers hebben kleine oogjes op deze nieuwjaarsdag en ze maken het ons heel gemakkelijk. Even in de paspoorten kijken, nieuw document opmaken voor de auto en klaar is queso. Geen controle, nada. Ik had nog wat eten ‘verstopt’ maar dat was dus niet nodig. De wind blijft hardnekkig blazen en we vinden geen plaats met degelijke beschutting. In Perito Moreno, niet te verwarren met de gelijknamige gletsjer, is gelukkig een hotelletje dat plaats heeft en we kunnen de auto veilig op de parking zetten.

large_fullsizeoutput_1b63.jpeg

2/1/2019
W.I.J.D.S. en winderig !!!! dat is de route die we vandaag volgen. We rijden ongeveer 550 kilometer noordelijk via de Ruta 40. Volgens de gidsen zou dit een oersaai stuk zijn. Wij denken er alvast anders over. Ten eerste is het zalig rijden op verharde asfaltweg van prima kwaliteit, ten tweede genieten we van het vlakke en wijdse landschap en ten derde worden we getrakteerd op emoes, flamingo’s, guanaco’s, gordeldiertjes en wind, extreem veel wind. Dat laatste is iets minder.

large_fullsizeoutput_1b5f.jpeglarge_P1080295.JPGlarge_fullsizeoutput_1aed.jpeglarge_fullsizeoutput_1bea.jpeglarge_fullsizeoutput_1afc.jpeglarge_fullsizeoutput_1c03.jpeglarge_fullsizeoutput_1b53.jpeg

Aan dit gedeelte van de RN40 liggen een paar slaperige dorpjes, waar het leven zich, onzichtbaar voor ons, achter de gehaakte gordijntjes afspeelt. Rio Mayo is er zo eentje. Een groot uithangbord kondigt het jaarlijkse Festival Nacional de la Esquila of schapenscheerdersfeest aan dat helaas pas eind januari plaats heeft. Het dorpje is een zakdoek groot maar het stadion en de tribunes doen vermoeden dat er veel volk naar dit evenement komt. Ondertussen blijft de wind maar door onze zandladders razen, de spatlappen zwiepen op en neer en een bizar flapperend geluid vult de cabine van de auto. Ineens schiet het dak omhoog en staat onze tent te klapperen in de wind. OMG! Een van de bevestigingen is door de enorme druk van de wind los geschoten. We komen er met de schrik van af. Ook in Gobernador Costa vallen we weer naast de party boot. De afgelopen drie dagen was er een evenement met gaucho’s en folklore.

large_fullsizeoutput_1b66.jpeglarge_fullsizeoutput_1b46.jpeglarge_fullsizeoutput_1bfa.jpeglarge_fullsizeoutput_1b47.jpeglarge_fullsizeoutput_1b3e.jpeglarge_fullsizeoutput_1b41.jpeg

We slapen vanavond in Esquel op de chacra van Graziela en Ignacio. Ze zijn vrienden van Tino en Mercedes die we eerder ontmoetten in Chaitén. De hele familie woont kort bij elkaar. Welke vraag we ook stellen er is altijd wel een nicht, neef, tante, oom of ander familielid die ons kan helpen. De chacra ligt wat hoger op een heuvel en buiten de stad. We plannen om dit plekje even als thuisbasis te nemen en wat worden we hier gepamperd! Graziela heeft iedere dag wel iets om ons te verrassen. Zelfgemaakte confituur recht uit de kookpot en dus nog lekker warm, een mand kersen, een zak kwarteleitjes, om nog maar te zwijgen over alle tips. Ik denk stiekem dat ze ons wel graag heeft ;-)

Home is… waar we tijdelijk stationeren

3-7/1/2019
We leggen de reisgidsen naast ons neer en volgen de tips van Graziela die regelmatig een praatje komt slaan.
Zo ontdekken we op 4 kilometer van het stadje het stedelijk natuurreservaat Laguna La Zeta. 700 hectare mooie natuur en onbekend bij toeristen. Enige minpuntje, om toch maar iets te zeggen, zijn de struikjes met hun hardnekkige prikkers die in onze broeken, sokken en schoenen blijven steken. Voor de rest gewoon heerlijk genieten van fauna en flora want Esquel zelf is eerder dor en omsloten door stoffige donkere bergen.

large_fullsizeoutput_1b3b.jpeglarge_fullsizeoutput_1b32.jpeglarge_fullsizeoutput_1b34.jpeglarge_fullsizeoutput_1b38.jpeglarge_4be36b60-1eb5-11e9-9307-5f7b9db59cf7.jpeglarge_fullsizeoutput_1b37.jpeg

Parque Nacional Los Alerces is wel toeristisch en dat merken we meteen als we de rij auto’s aanvullen bij de ingang van het park. Op onze weg naar Lago Verde steekt een gelijkaardige Toyota Landcruiser ons voorbij en stopt. Sven en Katja Brinks uit Nederland. Ze vertellen ons dat onze auto’s samen gereisd hebben op de Grande Argentina en dat ze onze auto dus al eens eerder gezien hadden in de haven van Antwerpen en in die van Montevideo. We delen onze ervaringen in verband met de constructie van de opbouw maar een horde steekvliegen bemoeilijkt een relaxte conversatie. Op de wandelpaden in de bossen en langs de meren merken we gelukkig niets van de drukte. Aan de oevers van de meren echter heerst een drukte van jewelste en er wordt uitgebreid gepicknickt.

large_fullsizeoutput_1c04.jpeglarge_fullsizeoutput_1b2a.jpeglarge_fullsizeoutput_1ba2.jpeglarge_fullsizeoutput_1b28.jpeg

Is er toevallig ook een kapper in de familie?

5/1/2019
Mercedes, de dochter van … inderdaad, Graziela, is kapster in bijberoep en neemt Theo’s haar onder handen. We mogen niets betalen omdat Theo ervoor gezorgd heeft dat ze Internet kunnen gebruiken. Gelukkig hebben we nog een onaangeroerd pakje chocolade in de ijskast om haar cadeau te doen. Mercedes is er blij mee en ik heb een nieuwe man.
Het zonnetje schijnt en er staat een strakke wind. Ideaal weer voor een wasdag!

6/1/2019
Hugo is weer eens toe aan een wasbeurt want de ripio wegen hebben de laatste weken weer voor een dikke laag stof gezorgd. Graziela hoorde net op de radio dat er in de Nahuel Pan vallei een feest is dat nog tot vanavond duurt. Er komen 5000 bezoekers. We zijn altijd blij met haar tips. Als Hugo weer staat te blinken, gaan we op zoek naar de vallei. 5000 bezoekers, dus een kleine 1000 auto’s rekenen we, die plaats moet gemakkelijk te traceren zijn. In de vallei valt niet veel drukte te bespeuren. We zien een klein stenen huisje met enkele geparkeerde pick-ups en een onopvallend paneeltje met “Entrada 100 pesos”. Een meisje wuift ons toe en knikt instemmend als we haar vragend aankijken. Achter het stenen huisje ligt de Nahuel Pan heuvel en het is hier waar ieder jaar ‘Sabor Mapuche’ plaats heeft. We zijn bij de eerste bezoekers. De geur van houtskool en kruidig vlees hangt in de lucht en doet Theo spontaan een hongertje krijgen. Druppelsgewijs komen de bezoekers, voornamelijk van indiaanse origine, toe. De schaduwtenten houden nauwelijks stand door de harde wind, witte assen vliegen in het rond. Een varken en een schaap zijn op een spit gerijgd en worden nauwkeurig bewaakt door de maestro asador. Schapenvellen hangen te drogen. Na een half uurtje wachten is het zover, voor de vleesliefhebbers is het inderdaad een feest hoewel…Theo vindt dat de ribbetjes nog wat langer hadden mogen grillen. De gure wind is een spelbreker en maakt dat velen na het eten opstappen of het marktje met artesania bezoeken. Wij volgen hetzelfde scenario en wachten niet op de muzikale show die pas vanavond doorgaat.

large_fullsizeoutput_1b20.jpeglarge_fullsizeoutput_1b1c.jpeglarge_fullsizeoutput_1b1f.jpeg

In de plaats gaan we naar Trevelin. Trevelin werd gesticht door kolonisten uit Wales in de late jaren 1800. Rondom het centrale plein staan verschillende standjes waar allerlei ambachtelijke spulletjes verkocht worden. Een bestelwagen komt aangereden. Circo Abaddon met haar gillende clowns doet iedereen verbaasd opkijken. Ze rebelleren tegen de ontginning van mijnen in de regio. Ook Esquel brengt dit thema op vele affiches met teksten als NO A LA MINA en EL AGUA VALE + QUE EL ORO onder de aandacht. Op het centrale plein bezorgt Lucy Guillard iedereen kippenvel met haar prachtige stem. We sluiten de dag af in het theehuis Casa de Te ‘Nain Maggie’. Margarita Nain Maggie, was lid van een Welshe familie die zich vestigde in de vallei. Ze bracht haar ervaringen en gebruiken mee en stierf toen ze 103 was. Haar kleindochter, Lucia Underwood, wijdde zich met de hulp van haar familie aan het maken van cakes, brood, scones en zelfgemaakte zoetigheden, volgens de recepten en adviezen van haar geliefde Nain. En zo ontstond het eerste Welshe theehuis "Nain Maggie”. En dat het een succes is, mag gezegd worden. Iedereen wil er zijn en na een gevarieerde afternoon tea begrijpen we waarom.

large_fullsizeoutput_1c05.jpeglarge_fullsizeoutput_1c2b.jpeg

8/1/2019
We nemen afscheid van Graziela en Ignacio. Linda (het hondje) voelt dat we gaan vertrekken en springt zotjes tegen onze benen aan. Graziela legt ons nog maar eens in de watten en doet een potje vers gemaakte frambozen confituur cadeau. Schatten zijn het. Net of we van bij de bobonne en den bompa komen ;-) Het heeft vannacht gesneeuwd in de bergen en we halen niet meer dan 6 graden. We vervolgen onze reis richting noorden. De Ruta 40 is gelukkig geasfalteerd hoewel niet in de beste staat. Het is uitkijken voor flinke gaten in de weg. Op de koop toe begint het te hagelen en omdat we in open vlakte rijden, krijgen we er nog wat hevige windstoten bij. En toch is de route weer ‘scenic’ te noemen. We rijden om via Cholila, een dorpje aan de voet van de Andes in een prachtige vallei aan het Lago Mosquito. Oeps daar zullen we maar snel voorbij rijden.

large_P1080468.JPGlarge_P1080467.JPG

El Bolsón is het thuisland voor de artistieke gemeenschap van Argentinië. Bijna een halve eeuw geleden verhuisde een groep hippies naar deze stad voor de productie van een musical. Ze bouwden een gemeenschap op die nog steeds floreert. We herkennen het niet meer. De straten zijn geasfalteerd, twee grote supermarktketens hebben er een vestiging. En toch zijn we superblij want de man die we zochten, Martín Carbajal, heeft nog steeds zijn kraam met schuimpoppen. Theo is in zijn nopjes! We vieren het met een Brusselse wafel zonder de Argentijnse twist, ttz enkel met slagroom. De Argentijnen zijn natuurlijk weer verzot op hun versie: alle hokjes opgevuld met dulce de leche en daarbovenop nog eens alle hokjes gevuld met slagroom. Onze tanden doen pijn bij de gedachte alleen. Er is ook een gezouten versie met ham, kaas en een spiegelei!!!!

large_fullsizeoutput_1c2f.jpeglarge_fullsizeoutput_1c31.jpeg

Ondanks alle veranderingen ademt het stadje nog steeds een creatieve geest uit. Veel houtsnijwerk, muurschilderingen, muziekoptredens en grijs geworden hippies met mega lange dreadlocks. Op 1 augustus 2017 verdween de tattoo artiest Santiago Maldonado, nadat hij betrokken was geweest bij een protestactie voor de rechten van de Mapuche bevolking nabij El Bolsón. Velen beweren dat hij ontvoerd en vermoord werd door de Gendarmería. Hij is verdronken teruggevonden in de Chubut rivier. De zaak werd in november 2018 gesloten als zijnde geen gedwongen verdwijning. In El Bolsón en ver daarbuiten denkt men daar helemaal anders over. De hele nacht valt de regen met bakken uit de hemel.

large_fullsizeoutput_1c35.jpeglarge_fullsizeoutput_1c3b.jpeglarge_fullsizeoutput_1c28.jpeg

Posted by happy glocals 15:32 Archived in Argentina Comments (2)

No hacer nada

sunny 22 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

2-5 December 2018

.. of zalig niets doen. We verwennen onszelf met een cabaña aan het Moquehue meer waar we behalve uitkijken op het meer en een boek lezen niet veel anders willen doen. Detoxen heet dat in hippe millennial taal. We zijn allebei al een tijdje zo verkouden dat we nauwelijks nog lucht kunnen happen. De ripiowegen doen ook zoveel stof opwaaien dat het niet meer gezond is om in onze ‘stofbak’ verder te rijden. Zelfs in de binnenkanten van de kastjes kunnen we onze naam schrijven.
Behalve dat uitkijken op het meer moeten we dus wel wat tijd inlassen om onze auto een hele grondige poetsbeurt te geven. Geen evidentie als de speelse puppy, Freia, telkens mee in de auto wil of met de vodden gaat lopen.

large_fullsizeoutput_1849.jpeglarge_fullsizeoutput_18e7.jpeg

Helena en Leo, de eigenaars van de cabaña, zijn super lieve mensen. Ze beseffen maar al te goed dat ze in het paradijs wonen. We mogen hun kajakken gebruiken en zo lang en zo veel varen als we maar willen. Omdat het zonnetje weer op het appel is, laten we die kans niet liggen. We nemen ieder een eenpersoonskajak en voor mij, Astrid, is het de eerste keer. Maar na de eerste twijfels voel ik me helemaal Pocahontas en vind het een geweldig rustgevende ervaring. En Freia…? die vaart mee met Pocahondtos. We genieten met volle teugen en zien de omgeving nu ook eens vanaf de andere kant met af en toe wat gesnater van eenden en gekwetter van ander gevleugelte op de achtergrond. Iets minder ontspannend wordt het als een felle wind komt opzetten en het zonnetje achter de wolken verdwijnt.

large_fullsizeoutput_185b.jpeglarge_fullsizeoutput_18e3.jpeg

Als onze armen en schouders moe gepeddeld zijn, trekken we onze wandelschoenen aan om in de paradijselijke bossen rond de vijf meren in het Mapuche-Puel gebied te gaan wandelen.

large_P1070172.JPGlarge_P1070179.JPGlarge_P1070197.JPGlarge_P1070192.JPGlarge_fullsizeoutput_1855.jpeglarge_P1070174.JPG

En alsof dat nog niet genoeg is, worden we iedere avond nog eens in de culinaire watten gelegd door Leo! Dit heet dan vakantie op reis in happy glocals taal.
Nos vemos, ojalá! Helena, Leo, we zien mekaar hopelijk nog eens terug.

Posted by happy glocals 13:51 Archived in Argentina Comments (3)

Aanpikken op de mythische Ruta 40

sunny 15 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

21-24 November 2018
Het is nog steeds heet in Mendoza en dan is een zwembadje, hoe klein ook, meer dan welkom. De posada van Hans zit afgeladen vol met Australiërs, Amerikanen, Canadezen en Engelsen. Het groepje hangt heel nauw aan elkaar want ze spreken natuurlijk allemaal dezelfde taal en vooral geen of bitter weinig Spaans. Behalve Ruth die ondertussen al vier jaar in Buenos Aires woont. Zij hebben allemaal ingeschreven voor een wine tasting tour en dat betekent dat wij in alle rust kunnen genieten van deze groene oase. Het water van het zwembad is ijskoud want tot hiertoe was het weer slecht en kon het nog niet opwarmen. Een plons doet wonderen en geeft terug energie om aan de blog te werken. Behalve de auto opruimen en wat relaxen doen we verder niks vandaag. ’s Avonds eten we samen met de andere gasten in de B&B en er vloeit wijn, heel veel wijn ;-). Elkeen is trots op zijn of haar aankoop en wil dat graag delen met de groep. De ambiance zit er dik in en we kruipen lang voorbij middernacht in onze nest.

fullsizeoutput_1826.jpegfullsizeoutput_17f6.jpeg

De volgende dagen vullen we met eten, fietsen, af en toe een wijntje proeven en bloggen. De kwaliteit van het internet is op zijn minst gezegd erbarmelijk en vraagt veel tijd en vooral mega veel geduld. We pamperen onze Hugo met een grote onderhoudsbeurt in een super professionele Toyota garage met prima internet! Via het raam in de lounge kunnen we zien hoe hij door 4 techniekers drie uur lang wordt gesoigneerd. Of hij ook gewassen mag worden? Wat een vraag! Fris gewassen wordt Hugo de parking opgereden en zie hem glimmen! Helemaal als nieuw. Ondertussen heb ik van de nood een deugd kunnen maken en is de nieuwe blogpost een feit. Tot ieders plezier is de temperatuur inmiddels ook gezakt naar een aangename 21 graden.

fullsizeoutput_182a.jpegfullsizeoutput_1807.jpegP1060679.JPGfullsizeoutput_1825.jpeg

De posada is een groot succes. We eindigen met 6 overlanders waar er eigenlijk maar capaciteit is voor twee… Crowded house dus maar met hele fijne mensen is dat plezant. Connie en Roger uit Zwitserland en de Beierse Heike en Oskar hebben al heel wat reizen achter de rug. Je leert altijd wel iets bij of je wisselt tips uit. Of je hebt zo van die mensen als Roger, die verliefd worden op onze auto en hem de hele dag staan te bewonderen. Tips ter verbetering van je auto worden dus ook gedeeld ;-)

large_fullsizeoutput_1840.jpeg

25 November 2018
De zon is terug van de partij en we voelen al vroeg in de ochtend dat het kwik weer de hoogte zal ingaan. Het plan om nu al naar Chili te trekken, schuiven we nog even vooruit. Het is zondag en we hebben een donkerbruin vermoeden dat het druk zal zijn aan de grensovergang en we hebben geen zin om op deze warme dag te gaan aanschuiven. Alle droevige verhalen van diefstallen in en rond Santiago die we de afgelopen dagen hoorden, maken het ook niet echt aantrekkelijk om nu al die kant uit te gaan.
Bij Mendoza volgen we de Ruta 40 parallel met de Andes naar het zuiden. De RN40 is de beroemdste weg van Argentinië en heeft vanwege zijn legendarische status dezelfde cult als de Route 66 in de USA. Maar het is ook één van de langste, genummerde wegen in de wereld: 5.224 kilometer lang. De weg voert door een vlakke steppe, wat verder van de bergen vandaan en de rit start vlot langs geasfalteerde weg. Helaas komt hier weer snel verandering in en stof en stenen vliegen in het rond. Desondanks de ripioweg genieten we van het mooie landschap en maken gebruik van zijn desolaatheid om wat dronebeelden te schieten. We kunnen doen wat we willen, er is toch geen kat op de weg. Wat zeg ik? In onze ooghoek zien we een gordeldier razendsnel over de weg rennen. Het dacht waarschijnlijk net als wij. Met zijn korte gespierde pootjes baant hij zich een weg door de venijnige prikkers langs de weg maar we hebben hem nog net op foto kunnen vastleggen.

DJI_0002.JPGDJI_0010.JPGfullsizeoutput_1804.jpegP1060703.JPGlarge_P1060704.JPG

Het zuidelijke deel van onze rit gaat terug door berggebied en in de verte zien we hoe felle bliksemschichten de cordillera verlichten. Bij de laatste kilometers van de ripioweg is duidelijk dat er pittige buien zijn gevallen. De RN40 is volledig ondergelopen. Ideaal terrein voor onze Hugo! Onder de modder komen we toe in Malargüe, waar alle Argentijnse vlaggetjes ophangen. Het is bijzonder druk in de straten. Vandaag wordt de Día Internacional de la Eliminación de la Violencia contra la Mujer gevierd maar zou dat de reden zijn? Een beetje verderop staat een podium. Zaterdagnacht was hier de Maratón Nocturna en daar zijn kennelijk veel - jonge - mensen op afgekomen. Wij hebben ook het gevoel dat we een marathon achter de rug hebben. De afstand tussen Maïpu en Malargüe is maar 340 kilometer maar heeft ons toch weer een volledige dag (ripio)rijden gekost.

R.I.P. dji

26 November 2018
We vervolgen de RN40 over slechte niet geasfalteerde weg door schitterende berglandschappen tegen een hemelsblauwe lucht en spierwitte wolken. De natuur blijft overweldigend. En dan, onverwacht, verschijnt er altijd wel weer iets anders. Een ezel, een schaap of een paard alleen of in kleine groepjes. We steken de Rio Grande over op een smal stuk en lassen een fotostop in. Theo haalt de drone nog eens boven en waagt een vluchtje onder de brug door. En dan gaat het mis…. Om een nog onduidelijke reden vliegt het ding toch tegen iets aan en …. connection lost….. stilte, een vloek, paniek. Houston we have a problem…

P1060721.JPGfullsizeoutput_180a.jpegfullsizeoutput_1809.jpegP1060729.JPG

Theo duikt de struiken in met een verrekijker op zoek naar het luchtvaartuigje. Nu ben ik in paniek. Straks stort hij zelf ook de afgrond in!!! We bekijken de beelden om te zien waar hij zou kunnen gecrasht zijn maar ongetwijfeld is hij meegesleurd met het water en dobbert hij al een heel eind verder. Dat was het dan. Eigen schuld dikke bult. Buiten het geknetter van de losse stenen waarop we rijden is het stilletjes in de auto. We rouwen om onze gevleugelde Chinees. Maar er zijn ergere dingen in het leven.
We concentreren ons terug op de slingerende weg omringd door een fraai kleurenpallet van herfsttinten, beige, roestrood, groen, bruin en zwart. De laatste kilometers zijn terug geasfalteerd. Wat een genot want na 170 kilometer onverharde weg zijn we dooreengeschud. Alleen laat Hugo het een beetje afweten. Het lijkt of hij vermogen verliest. Net nu we terug snelheid zouden kunnen maken. We cruisen dan maar beheerst door het grimmige, woestijnachtige landschap om tenslotte in het kleine maar gezellige stadje Chos Malal aan te komen.

P1060712.JPGP1060747.JPGP1060749.JPGP1060715.JPG
large_P1060744.JPG

Chos Malal ligt bij de samenloop van Río Neuquén en Río Curi Leuvú en heeft twee hoofdpleinen met de namen van de twee superhelden van Argentinië, San Martín en Sarmiento. Net voorbij dat laatste plein, in de vallei, ligt een camping waar we ons installeren. Een glimp onder de motorkap en meteen is duidelijk dat de turboinlaat is losgekomen. Het ontbreekt ons aan fut na de uitputtende rit en omdat het nog licht is, volgen we het voorbeeld van de lokalen en gaan we een eindje stappen op de Paseo Costanera, de wandeldijk naast de rivier. De Chos Malalen hechten veel belang aan gezondheidszorg en zijn druk in de weer om calorieën te verbranden. Te voet, met de fiets, op roller skates, al lopend of op de publieke fitnesstoestellen op het Plaza de la Salud. Het stadje ademt een ongedwongen sfeer uit, iedereen is vrolijk. We schuiven aan voor een ijsje bij de befaamde Hostería Don Costa en vragen naar een garagist in de buurt. Het kan niet gemakkelijker, net om de hoek heeft Erick Álvarez een kleine workshop. We spreken af om morgenvroeg even langs te komen.

27 November 2018
Erick Álvarez is er nog niet op het afgesproken uur. We halen wat media luna’s bij het bakkertje en ontbijten in het nabijgelegen park. Een uur later komt Erick aangewandeld, hij was opgehouden bij de bank. Hij bevestigt ons probleem en het euvel is snel verholpen. Een nieuwe klem er op en klaar is kees. Hij wil er zelfs geen geld voor. Zijn collega die druk in de weer is met auto’s wassen wil de onze er wel bij nemen. Top, zo kunnen we toch betalen en rijden we terug met een blinkende bolide.
Bij de uitgang van de stad - of de ingang afhankelijk van waar je komt natuurlijk - botsen we op de mooie (mijl)paal van architect Santana die aangeeft dat Chos Malal in de helft van de langste en populairste weg, de RN40, staat die 11 provincies beslaat en 210 steden met elkaar verbindt.

large_P1060751.JPG

We plannen om vandaag tot in Villa Pehuenia te geraken nabij de Chileense grens. We rijden wat verder van het Andesgebergte af over dorre hoogvlakten maar op zalige asfaltweg. We zijn happy en zingen luidkeels mee met John Lennon

Imagine there’s no heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Above us, only sky
Imagine all the people living for todayyyyyyy

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people living in peace

You may say I’m dreamer
But I’m not the only one
I hope some day you will join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people sharing all the world

En als we niet zingen dan zijn er andere gekke dingen om de reistijd te verlichten zoals panfluit spelen op het spiraaltje van een notablok terwijl So Flute van Saint Germain uit de boksen galmt.
Picunches bij Las Lajas is een piepklein dorpje langs de RN40 met een hoofdstraat en laat daar nu toch wel een H&M zijn zeker! Grapje, wat het winkeltje juist verkoopt is ons niet duidelijk en vermits het siësta time is, is de deur gesloten en zullen we het nooit weten.

P1060764.JPGP1060766.JPGP1060767.JPGfullsizeoutput_1821.jpeg

De enige grotere plaats op onze route is Zapala en vanaf hier nemen we de spectaculaire RP13 via Primeros Pinos. En ja de route gaat weer over in ripio maar deze keer hebben we het er graag voor over. De meeste sneeuw is verdwenen, de pas is open. De rit vanaf Zapala is spectaculair met adembenemende vergezichten over de hoge pampa Lonco Luan waar we het topje van vulkaan Lanín kunnen zien en de dubbele pieken van vulkaan Llaima in Chili. Hoe dichter we bij onze bestemming geraken hoe meer Pehuén bomen (Araucaria Araucana’s) ook wel apenbomen of slangendennen genoemd, het landschap bepalen. De slangenden of apenboom is een conifeer en een altijdgroene boom die tot 40 m hoog kan worden en een stamomtrek van 1,5 m kan bereiken. Maar de combinatie van alles, duinen, water, rotsen, vulkanen, mossen, en apenbomen maakt deze omgeving zo adembenemend.

P1060785.JPGP1060783.JPGP1060775.JPGP1060784.JPGP1060780.JPGP1060779.JPG

Onze route eindigt aan het Aluminé meer bij het idyllische dorpje Villa Pehuenia. Een eerste stop levert al meteen een postkaartfoto op. We rijden het meer voorbij en houden halt bij Moquehue. 11 kilometer verder ligt buurland Chili. Moquehue (klinkt als Mokeewee) is een rustig bergdorpje genesteld tussen heuvels en meren met zandstranden en ligt goed verborgen in het Patagonisch bos. Dit is ons ding! (Nog) geen toeristen, onbezoedelde natuur, gematigde temperatuur. Wat wil een mens nog meer.

fullsizeoutput_180b.jpegfullsizeoutput_180d.jpeg

28 November 2018
Vandaag staat Vulkaan Batea Mahuida (2010m) op ons verlanglijstje. De vulkaan bevindt zich op grondgebied dat aan de Mapuche-Puel gemeenschap behoort. De kleine bijdrage die we betalen bij de ingang dient om de kosten van het onderhoud te dekken. In de winter wordt de heuvel immers ook als minuscuul skigebied ingezet. We klimmen tot de top van de vulkaan en het uitzicht is werkelijk subliem! Vanaf hier kunnen we 4 vulkaantoppen zien; Lanín in Argentinië, Villarrica, Llaima en Tolhuac in Chili. Het kratermeer nodigt uit om wat kiekjes te maken en om gewoon simpelweg ‘zen’ te zijn.

fullsizeoutput_1834.jpegP1060809.JPGP1060828.JPGP1060820.JPGP1060831.JPGfullsizeoutput_180f.jpeg

29 November - 1 December 2018
We blijven gefascineerd door de ongerepte natuur en besluiten om hier enkele dagen langer te genieten van de rust en het natuurschoon. Tenslotte hebben we noch een vast plan noch een agenda. Deze ‘vergeten’ meren trekken ons veel meer aan dan het drukbezochte ‘Lake District’ rond Bariloche. We verdelen onze tijd over alle kleinere en grotere meren die verspreid liggen tussen het Aluminé en het Moquehue meer te midden van Mapuche-Puel gebied. En ieder meer(tje) of bos heeft wel iets aparts. Van honderden prachtige blauwe libellen, over fiere ijsvogels, speelse otters, wilde paarden, Zuid-Amerikaanse eendenfamilies, vogels waar we de naam niet eens van kennen en zelfs een kleine zwarte beer! Neen, dat laatste was wishful thinking. We hadden net ons eten boven gehaald toen een zwarte loebas kwam aanwaggelen. Ik dacht dat het een baby beer was en met een klein hartje hield ik mijn camera in de aanslag. Niks te beren dus, die lieve hond zag er als een beertje uit maar was gewoon hongerig en kwam heel lief zijn poot op mijn knie zetten. Even later kwam zijn vriend ook nog langs. We hebben de sloebers elk een halve salami gegeven die wij niet lustten maar zij wel. Iedereen blij.

P1070017.JPGfullsizeoutput_183f.jpegP1070040.JPGP1070048.JPGP1060852.JPGP1060843.JPGP1070072.JPGlarge_fullsizeoutput_1836.jpegfullsizeoutput_1816.jpegP1060851.JPG

Posted by happy glocals 11:49 Archived in Argentina Comments (2)

Hugo on the road

RN40 Argentina

semi-overcast 23 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

Posted by happy glocals 16:01 Archived in Argentina Tagged drive rn40 Comments (1)

(Entries 16 - 20 of 23) Previous « Page 1 2 3 [4] 5 » Next