A Travellerspoint blog

Argentina

Affaire culinaire

sunny 38 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

20/2/19
Bij Toyota Yacopini kreunt iedereen onder de warmte. Ik begrijp niet waarom. Voor ons is het hier heerlijk fris. De airco draait op volle toeren. Theo overloopt alle zaken die moeten gebeuren en een uur of twee later rolt eindelijk de offerte uit de printer. Pas als we deze goedkeuren, wordt de afspraak definitief ingepland. Enkel het vervangen van de voorruit is nog een vraagteken. In de late namiddag installeren we ons op het overlander terrein van Posada Cavieres. Een frisse duik in het zwembad doet wonderen.

Verwenadresje

21-28/2/19
De schaduwplekjes rond de Posada zijn gegeerd. De meesten onder ons hebben al enkele maanden of zefs jaren reizen achter de rug. Zo ook onze buren, Isabelle en John. We praten uitvoerig over onze ervaringen en wisselen weer wat tips uit. Altijd leer je wel iets nieuws bij.

large_5e702f20-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeglarge_fullsizeoutput_1fa4.jpeg

We moeten een bedrijf vinden waar onze voorruit kan vervangen worden. Met wat opzoekwerk op het Internet vinden we een adres in Mendoza. De ideale gelegenheid om tevens de stad te bezoeken. Mendoza werd volledig herbouwd in de late negentiende eeuw na een grote aardbeving. Alle seismische kenmerken werden in aanmerking genomen en bijgevolg zijn de straten, pleinen en lanen nu met opzet breed. Er is veel groen in de stad, en dat komt echt wel van pas tijdens de brandende zomer. In de parken, er zijn er vijf, gaan mensen op zoek naar een streepje schaduw. Wij nestelen ons op een bank en kijken toe. Hoe een opa geconcentreerd een dik boek leest, een jonge moeder haar baby de borst geeft terwijl de zweetdruppels op haar voorhoofd staan, kinderen vrolijk achter duiven aan rennen. Een jonge man verkoopt ‘tortas fritas’ (te vergelijken met onze oliebollen) en wat verderop probeert een meisje haar zelfgemaakte bloemen van de hand te doen. Als de zon achter de wolken verdwijnt, slenteren we door de straten en nemen zoveel mogelijk van het dagelijkse leven in ons op...

large_fullsizeoutput_2002.jpeglarge_a4fe2a50-5010-11e9-9505-cf829f7a24ec.jpeglarge_fullsizeoutput_1fff.jpeglarge_fullsizeoutput_2000.jpeglarge_a4166260-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeg

Om de auto zoveel mogelijk te kunnen leegmaken, boeken we een kamer in de posada. De ouders van Hans zijn op bezoek en alle gasten worden extra verwend. We hebben onze was uitbesteed en tot onze verbazing krijgen we alles netjes gestreken terug! Dat schept precedenten, Bea :-) De eerste keer sinds 4 maanden lopen we kreukvrij rond, het voelt zelfs een beetje vreemd aan. Ook de papa van Hans loopt de benen van onder het lijf want er is altijd wel iets dat moet gebeuren.
Een tussenstop in Maipú staat altijd in het teken van culinair genot en Hugo. Onze bolide krijgt een nieuwe voorruit, een groot onderhoud en een wasbeurt. En wij? Wij genieten van lekker eten, wijnen proeven, olijfolie en olijven degusteren en het aangename gezelschap van alle gasten in Posada Cavieres Wine Farm. Het leven kan hard zijn :-)

large_fullsizeoutput_1ff5.jpeg

Op de posada moeten enkele wijnranken handmatig geplukt worden omdat elektriciteitskabels in de weg staan om machinaal geoogst te kunnen worden. Dit moet je ons geen twee keer zeggen. We stellen ons kandidaat maar de bakken voor de opvang van de trossen worden pas op 15 maart geleverd. Zo lang kunnen we helaas niet wachten omdat we afgesproken hebben met vrienden. Tot onze spijt moeten we deze ervaring aan ons laten voorbij gaan.

Er rest ons nog een volledige dag en we plannen een uitstap over een prachtige pas in de Uspallata vallei naar het monument ‘Christus de Verlosser van de Andes’.

large_P1100112.JPGlarge_P1100116.JPG

Terwijl we wat foto’s nemen van de omgeving houdt een Argentijnse familie uit Santa Fe ook een fotostop. Of we eens willen poseren met hun kinderen? Drie blonde kids, verstijfd door de ijzige koude, proberen een smile op hun gezichtje te toveren. Ik denk dat de mama het leuker vindt. Ze is dolenthousiast en ik krijg meteen haar WhatsApp nummer. Als we in Santa Fe zijn, moeten we haar zeker contacteren!

large_P1100149.JPGlarge_fullsizeoutput_1ecc.jpeglarge_P1100144.JPG

De weg kronkelt naar boven en op sommige plaatsen is nauwelijks ruimte voor een tegenligger. Hier en daar brokkelt wat steengruis naar beneden waardoor ik iets minder nonchalant in mijn stoel ga zitten.
Het monument staat op 3854 meter hoogte op de Argentijns-Chileense grens. Het werd in 1904 opgericht ter nagedachtenis van de vreedzame overwinning van een grensconflict tussen de twee landen. Een conflict dat bijna tot een oorlog had geleid. Het Christusbeeld is bijna zeven meter hoog en bestaat uit beton en staal om aan de sterke winden van de bergketen te weerstaan. Holy Christ! van winden gesproken. We trekken eerst een paar lagen extra aan om het verschil in temperatuur (van 28 naar 8 graden) te overbruggen en gaan dan het gevecht aan. Het uitzicht vanop deze plek is schitterend. Alle kleurtonen zijn te onderscheiden. Wit, oker, bruin, groen, rood en azuurblauw van de hemel.

large_P1100155.JPGlarge_fullsizeoutput_2066.jpeglarge_P1100172.JPG

Op onze terugweg worden we 3 keer gecontroleerd door de politie. Gelukkig blijft het bij ons bij een ‘gezellige’ controle en krijgen we dezelfde vragen als altijd. En als Theo in zijn inmiddels vloeiend Spaans het onderwerp voetbal aansnijdt, is het ijs meteen gebroken. De reisbussen en hun passagiers hebben minder geluk. Elke koffer, elke rugzak wordt grondig gecontroleerd en besnuffeld door drugshonden.

Ondertussen is het ook tijd om de Malbec druiven te oogsten. Hiervoor schakelt Hans de mechanische oogstmachine van Don Victor in. En Hans niet alleen natuurlijk… Verschillende wijnboerderijen doen beroep op Don Victor en dus moet ieder zijn beurt afwachten. Om elf uur ’s ochtends is de beloofde oogstmachine nog steeds niet in aantocht. In afwachting trekken we de stad in, doen nog wat boodschappen en gaan langs bij het wafelhuisje van de Belg Maarten. Weer of geen weer zelfs bij deze hitte smaakt een Brusselse wafel met veeeeel slagroom!

large_fullsizeoutput_2075.jpeg

In de posada zijn de werkzaamheden inmiddels gestart en zien we nog net de oogstmachine in zijn werk. Een perfect afgestelde tractor schudt de druiventrossen los. Die gaan over een roltapijt waar ze ontbladerd en ontsteeld worden om daarna in een vrachtwagen te belanden. In een mum van tijd zijn alle druiven - op twee wijnranken na - geplukt en kan de productie beginnen.

large_P1100204.JPGlarge_P1100255.JPGlarge_P1100233.JPG

Wij nemen uitgebreid afscheid van de hele familie - zelfs Woody komt dag kwispelen - en zetten koers richting Rosario.

large_P1100206.JPG

Het eerste deel van onze route loopt door de provincie San Luis, een groene en verzorgd uitziende provincie. De weg is prima geasfalteerd en rijdt lekker zacht. Heerlijk om bij dit hete weer met met open ramen te kunnen rijden zonder te verstikken in stofwolken. Langs de weg zijn er geregeld rustplaatsen met fleurig geschilderde banken en tafels en af en toe fleurt een kunstwerk het geheel nog wat meer op.

large_P1100304.JPG

Om de klimaatverandering te bestrijden plantte de provincie 200.000 'Kiri' bomen. De Kiri-boom, oorspronkelijk uit China, kan onvruchtbare grond zuiveren en 10 keer meer koolstofdioxide absorberen dan welke andere plant ter wereld. San Luis is met dit initiatief pionier in haar land.
Tegen de avond stranden we in Achiras, een klein dorp aan de gelijknamige rivier. Bij gebrek aan een leuke en veilige plek zoeken we plaats op een lokale camping die uit de jaren stillekes dateert. De eigenaar mist een paar tanden en spreekt met een zware tongval. We verstaan maar de helft van wat hij uitkraamt. Gelukkig begrijpt hij dat we hier maar een nacht willen doorbrengen.

1/3/19
De wind heeft lelijk huisgehouden vannacht. Behalve het lawaai hebben we verder geen last gehad van de rondvliegende takken. Ondanks de woelige nacht begint de dag al heel warm. We zetten onze route verder richting oosten. We vragen ons af of er iets gaande is. In de tegenovergestelde rijrichting staat immers om de 10 kilometer een wegcontrole. We houden een koffiebreak in Rio Cuarto. Golfwinkels, dure boetieks, chique uitziende restaurants… dit lijkt een mondaine stad. Café Martinez is gelukkig een vaste waarde met heerlijke koffie. In de krant lezen we dat dit weekend een grootschalige drugscontrole plaats vindt in en rond Rio Cuarto en zo leggen we meteen de link naar de vele controles op de weg. Opgekikkerd en afgekoeld (lang leve de airco) kunnen we er weer tegenaan en rijden verder door een nog steeds groen landschap waar New Holland, John Deere en Valtra tractoren broederlijk naast elkaar het veld bewerken. Coole gaucho’s ontbreken uiteraard ook niet in dit landelijk gebied. Ze willen zelfs graag voor me poseren :-)

large_P1100314.JPG

Het is al donker als we eindelijk toekomen in Rosario waar we met open armen ontvangen worden door Elvira en Eduardo. En Hugo… die gaat weer achter slot en grendel en mag uitrusten.

Posted by happy glocals 06:14 Archived in Argentina Comments (1)

Het leven zoals het is, laguna El Tromen

sunny 40 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

15/2/19
Door het stevig ripio rijden gisteren is de ster in onze voorruit gaan vertakken. Als het nog erger wordt, zullen we niet anders kunnen dan een nieuwe te laten plaatsen. Hugo heeft grote dorst en is bijna uitgedroogd. We moeten dringend koelvloeistof bijvullen en in Caviahué kan niemand ons hiermee helpen. Er zit niets anders op dan over Loncopué te rijden waardoor onze vooraf geplande route er ineens helemaal anders uitziet. In het stadje vinden we wat we nodig hebben; voldoende proviand en vooral veel water want het is warm en kurkdroog. De temperatuur gaat weer serieus de hoogte in, we meten 43 graden. We houden vol tot in Chos Malal waar we lunchen en het ondertussen gebruikelijke en verfrissende ijsje gaan halen. ’s Namiddags is dit trouwens altijd de enige zaak die geopend blijft. We wijken af van de Ruta 40, nemen een afslag richting vulkaan El Tromen en verheugen ons al op de volgende ontdekking; een beschermd natuurgebied. Een ideale plaats om de nacht door te brengen.

large_P1090702.JPG

Dat natuurgebied beslaat 30.000 hectare en de Tromen vulkaan is de tweede hoogste piek (4114 m) in Patagonië. De onverharde weg slingert door de karakteristieke steppe en achter elke bocht schuilt een andere. Waar blijft die lagune? Waar zijn die watervogels? De weg kronkelt verder en uiteindelijk komen we toe aan wat ooit een oase moet geweest zijn voor watervogels. Een bijna uitgedroogde laguna waar nog enkele flamingo’s in het weinige water flaneren en het delen met paarden, geiten en schapen.

large_fullsizeoutput_1e69.jpeg

Onder een grote boom staat een klein huisje. Twee gezapige honden ontwaken uit hun slaap en komen even snuffelen. Een schapenhoeder, mate beker in de hand, wuift ons toe.

large_P1090788.JPGlarge_P1090741.JPG

Sergio is een ietwat verlegen dertiger en legt zich toe op geiten- en schapenhouderij. Net zoals zijn ouders en grootouders dat deden. Hij leeft er voornamelijk in zijn eentje zonder elektriciteit of gas. Water haalt hij uit de lagune. Hij is bezorgd en terecht. Het klimaat is de laatste jaren erg veranderd. Het heeft al maanden niet meer geregend in dit gebied terwijl het vroeger verschillende moerassen en drasland had. Vele vogelsoorten moeten noodgedwongen op zoek naar andere oorden. Zijn geiten en schapen kunnen nog een maand verder met het geringe water dat er nog is. Daarna …? Hij heeft nog geen oplossing. We trekken onze stapschoenen aan en gaan een eind wandelen in de onmetelijkheid van dit mooie landschap.

large_P1090719.JPGlarge_89f8cc00-476a-11e9-a26e-27c36bdce9c9.JPG

Bij onze terugkomst staat een pick-up truck bij het huis en zijn Sergio en een oom net bezig om de kudde dieren bijeen te drijven. Een gigantische stofwolk laait op. Sergio en zijn oom staan in het midden van de ring. De twee mannen van de pick-up kijken toe hoe de oom een selectie maakt. Hij grijpt verschillende keren een geit bij haar vel en voelt of ze vet genoeg is. Op de achtergrond klinkt luid gemekker “neeeh, neeeh, neeeh…”. Ik heb een slecht voorgevoel. De oom heeft een slachtoffer gevonden, een geitje van vijf maanden oud.

large_P1090740.JPG

De oudste man van de pick-up, de slachter zo blijkt, snijdt de keel over van het dier en hangt het ondersteboven. De honden slurpen gretig het bloed op dat in een pannetje lekt. Het lijkt of een oorverdovende stilte zich meester maakt van El Tromen. In minder dan een kwartier is het dier ontdaan van haar vacht. De ingewanden verdwijnen in een emmer, op enkele kleine stukken na. Die zijn voor de poes die er meteen mee in een boom kruipt. De slachter en zijn zoon betalen en nemen het dier mee naar huis. Hiermee kunnen ze 12 personen te eten geven. Dit is het leven zoals het (hier) is. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik alles via Theo vernam. Het slachtwerk is niet zo aan mij besteed ;-). Het ziet en klinkt allemaal heel beestig maar voor zij die wel van een stukje vlees houden, beter dan hier zal het niet zijn. Hele dagen loopt de kudde vrij rond… Wij houden het vanavond op een eenvoudig boterhammeke maar met een magnifiek uitzicht.

large_P1090732.JPGlarge_P1090744.JPGlarge_P1090748.JPG

16/2/19
De volgende ochtend verschijnt Roberto Raul, een andere oom, ten tonele. Hij heeft zijn paard gebracht om het hier te laten grazen. Hij is heel benieuwd naar onze auto en voor de zoveelste keer volgt een rondleiding in ons ‘huisje op wielen’.

large_P1090769.JPG

Ik laat de mannen alleen en verdwijn met mijn camera in en achter de struiken. Met sierlijke, statige passen lopen enkele flamingo’s door het ondiepe water van de plas. In het gras, tussen de restanten van karkassen, vind ik helaas ook veel platgetrapte blikjes Quilmes. Ik denk dat Sergio zijn eenzaamheid af en toe wel eens wegdrinkt.

large_P1090831.JPGlarge_P1090849.JPGlarge_P1090842.JPG

We nemen afscheid en zetten onze route verder door het vulkanisch gebied. We worden nagewuifd tot we achter de heuvel verdwijnen. Aan de volgende bijna uitgedroogde lagune staat een plaat met een parmante flamingo. Ik vrees dat ze andere oorden zijn gaan opzoeken.

large_P1090886.JPG

We kijken op een zwarte muur tussen 15 en 20m hoog. Het is een kolossale massa van lava die ongeveer 500 jaar geleden uit een van de kraters van de Tromen vulkaan werd uitgestoten. Een driehoekige vorm over een oppervlakte van 36km2 ligt hier verspreid. We volgen de lavastroom over 12 kilometer en dan gaat ons navigatiesysteem weer de mist in. We twijfelen bij wat een vork moet voorstellen en kiezen voor, wat later zal blijken, een spectaculaire route.

large_P1090919.JPGlarge_P1090931.JPG

Het gras staat hoog tussen de keien wat doet vermoeden dat hier al even geen passage is geweest. De weg is zo breed of beter zo smal als onze auto. Diepe groeven, grote en scherpe stenen - laat ons hier aub geen lekke band rijden - putten en hitte. Een beproeving voor onze zenuwen en een uitdagend 4x4 parcours voor Hugo. Geen mens in de buurt en het einde is nog lang niet in zicht. Iedere keer als we denken dat het er precies wat beter gaat uitzien, worden we ontmoedigd door een volgend obstakel. Maar het uitzicht is majestueus. 28 kilometer verder, 1170 meter lager en 2 uur later komen we toe in het desolate Buta Ranquil.

large_P1090933.JPG
large_fullsizeoutput_1e7c.jpeg

We nemen de schade op: 1 afgebroken bout van de bumper en de ster in de voorruit is ongeveer 5 cm verder gescheurd. We hebben nog 250 kilometer slechte grindweg voor de boeg tot aan Malargüe. Een paar kilometer voor de stad staat een gelijkaardige camper met Nederlandse nummerplaat in de schaduw van enkele populieren. We maken kennis met Ella, Harry en hun zwarte Toyla en spreken af in dezelfde camping. Daar staan Black en White broederlijk naast elkaar. We kraken een flesje wijn en kletsen gezellig over de wondere wereld van het reizen.

large_fullsizeoutput_1f48.jpeg
large_fullsizeoutput_1f2c.jpeg

17/2/19
De beloofde cappuccino van Harry is heerlijk en komt als gelegen. De nacht was immers kort en daar hebben onze luidruchtige Argentijnse buren weer voor gezorgd. We nemen afscheid van Ella en Harry, althans voor even. We hebben namelijk allebei binnen enkele dagen een afspraak met de Toyota garage in Mendoza en hebben er dezelfde slaapplaats uitgekozen. Maar vooraleer we naar Mendoza trekken, staan de verleidelijke Cañón del Atuel en Valle Grande op ons programma. Deze ruige bergkloof behoort tot de mooiste van de provincie Mendoza. De enorme ravijnen zijn ontstaan door erosie en droogte en ze vragen om gefotografeerd te worden. Ik sta al te popelen en Theo wordt al slecht gezind bij de gedachte alleen al ;-) Als ik voorzichtig tot aan de rand van de afgrond stap, overvalt me echter toch een lichte vorm van hoogtevrees. De rots is ook zo heet dat ik er bijna met mijn blote billen blijf aan kleven. Als ik veilig en wel terug op de weg sta, neemt Theo me in zijn armen. “Oh wat ben ik blij dat je terug bent!”. Ik word er nog warmer van.

large_P1090970.JPGlarge_P1090989.JPGlarge_P1090986.JPGlarge_P1100033.JPG

Het hoogtepunt van de route ligt tussen het stuwmeer Valle Grande en de stuwdam el Nihuil. Roestbruin en diep okergeel wisselen elkaar af, smalle doorgangen en steile hellingen met scherpe bochten. Regen, wind en droogte hebben in duizenden jaren de rotsformaties geboetseerd in min of meer herkenbare vormen. Toegegeven, je hebt er wel veel fantasie voor nodig. Op deze magnifieke route leidt een grote stuwdam het water van de Rio Atuel onder de grond door naar twee elektriciteitscentrales die de hele omgeving van elektriciteit voorzien. Af en toe lassen we een pauze in om te genieten van de imposante natuur of gewoon om een babbeltje te slaan met een lokale steenkappers familie.

large_P1100045.JPGlarge_fullsizeoutput_1f32.jpeg

Opgezogen door al het moois rondom ons verliezen we de tijd een beetje uit het oog. Het begint al lichtjes te schemeren als we toekomen aan de Embalse del Valle Grande, een kunstmatig meer met een oppervlakte van 508 hectare en 60 meter diep. Het niveau van het water is laag waardoor we, zonder verbeelding, de beroemde onderzeeër kunnen zien.

large_P1100049.JPG

De Argentijnen sluiten hun weekend vroeg af op zondag en bijgevolg houdt de strandbar het ook voor bekeken. We kunnen nog net een drankje scoren en dan gaat de tent dicht.

large_P1100071.JPG

In het dal vinden we een slaapplaats pal naast de rivier. We ploffen neer en hopen dat het water wat verkoeling zal brengen.

large_fullsizeoutput_1f92.jpeg

18/2/19
Niet dus. De nacht heeft geen afkoeling gebracht. ‘Noodgedwongen’ staan we vroeg op maar ook vandaag staat heet weer op het menu. De zon is nog maar net op en we lezen al 27 graden af. Ik heb een goed excuus om naar de stad te gaan om daar wat friste te zoeken. Mijn teenslippers hebben het begeven en laat het nu net echt te warm zijn voor sneakers.
San Rafael heeft een compact centrum ideaal voor een rustige wandeling en daar zijn we vandaag wel voor te vinden. Rust, schaduw, airco en veel water. Oh ja en teenslippers natuurlijk. Bezienswaardigheden zijn er niet echt behalve de wielrenners die zich voorbereiden op de ronde van… San Rafael zeker? Bij dit weer, respect hoor! Het is inmiddels weer 42 graden.
De zomersolden zijn hier volop aan de gang en dus kan ik een koopje doen. Twee paar teenslippers voor de prijs van een. Met frisse voetjes naar ‘huis’ dus. De Argentijnen hebben het veel moeilijker dan ons. Aan verschillende etalages hangt een affiche uit waarop ze kunnen aflezen welke kortings- en/of afbetalingsmogelijkheden de banken aanbieden.

large_fullsizeoutput_1fb2.jpeg

19/2/19
Bij dit warme weer hebben we vooral dorst, grote dorst. De bidons water vliegen erdoor. We rijden langs een heleboel bekende en minder bekende bodega’s en olijfgaarden terug de stad in. Theo is dringend toe aan een grote onderhoudsbeurt ;-) Kapsel en baard worden grondig opgefrist.

large_fullsizeoutput_1f9c.jpeg

Na een heerlijk kopje koffie met media lunas (de Argentijnse versie van een croissant) overvallen we een grote supermarkt. We hoopten hier ook nog wat autospullen te kunnen kopen maar zonder succes. We worden doorverwezen naar een andere zaak en die sluit natuurlijk net als we toekomen. Dan maar een terrasje doen in afwachting. Marvin en Ladina, jonge Zwitsers die voor een jaar door Zuid-Amerika trekken, komen erbij zitten. Hapje, drankje en reisverhalen uitwisselen. Voor we het weten is de siësta voorbij en nemen we afscheid. Iedereen heeft last van de hitte en het ene kind vangt dit al wat creatiever op dan het andere. Zo is er in en rond de stad een zeer goed irrigatiesysteem. Kinderen maken daar gretig gebruik van. Met een stuk piepschuim dat als surfboard dient, laten ze zich door het stromende water naar het andere eind van de straat meevoeren. Ze schateren en hebben de grootste pret.

large_fullsizeoutput_1fa0.jpeg

Posted by happy glocals 12:09 Archived in Argentina Comments (4)

Orange is the new black

sunny 25 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

11/2/19
Een hete thee en een uitgebreid ontbijt maken dat we opgekikkerd en reisklaar zijn. We volgen de raad van Federico en trekken verder naar volgens hem een van de mooiste watervallen in de provincie Neuquén. De hele rit luisteren we geboeid naar de Interne keuken van Koen en Sven en zo vliegen de uren voorbij.

large_P1090378.JPGlarge_fullsizeoutput_1e6b.jpeg

De wegen lijken weer eindeloos lang maar een paar kilometer voorbij Loncopue stuiten we op een speciaal landschap met rotsformaties die op rechtopstaande kolommen of pilaren lijken. Riscos Bayos zegt het paneel langs de weg. Het is een van de drie plaatsen in de wereld waar de natuur vreemde vormen heeft gemaakt van de uitstoot van vulkaanuitbarstingen.

large_P1090684.JPG

Caviahue ligt op 1600 meter boven de zeespiegel ten zuiden van de Copahue vulkaan, omringd door het meer met dezelfde naam. In de Argentijnse winter (tussen half juni en half september) is Caviahue een skioord en in de zomer (december tot maart) komen mensen voornamelijk naar hier om te genieten van de warmwaterbronnen in Copahue of zoals wij om te hiken in de schilderachtige omgeving. Onze verwachtingen staan hoog gespannen want Federico was er lovend over. We rijden recht op het meer en dat ziet er alvast veelbelovend uit. Het skidorpje ziet er daarentegen spookachtig verlaten uit. “Your destination is on the right”, zegt onze gps. We hebben een hosteria geboekt voor vannacht en hopen wat te kunnen opwarmen. We checken in en krijgen een kamer. Net als we ons geïnstalleerd hebben, komt de dame van de receptie naar boven gesneld. Er blijkt helemaal geen boeking op onze naam te zijn. We hebben stomweg niet op de naam van de hosteria gelet. Want ‘on our right side’ blijkt nog een tweede hosteria te zijn. De ontvangst daar is op zijn zachts gezegd alles behalve hartelijk. Een norse man brengt ons naar een kamertje zonder een woord te zeggen. Een beetje uit schaamte en omdat er verder niks te vinden is, gaan we ’s avonds in de andere hosteria eten. Zo maken we onze kemel toch een beetje goed.

12-14/2/19
De grijze wolken zijn verdwenen. Het is nog koud maar de lucht kleurt knalblauw en de zon schijnt. We rijden via een prachtige weg naar de Salto de Agrio.

large_P1090413.JPG

We worden beloond met een imposante waterval van ongeveer 60 meter die omringd wordt door een brede canyon gevormd door opeenvolgende lavastromen. Maar het is vooral het prachtige kleurenpallet dat ons betovert. We hadden de oranje stenen aan de rand van het Caviahue meer al wel opgemerkt maar hier staan we echt van te kijken. De waterval vormt een lagune, omringd door hoge muren van basalt, het product van de uitkragende lavastromen. Op verschillende plaatsen zijn ze bedekt met frisgroen mos en de randen en aangrenzende rotsen kleuren oranje door de werking van het zuur water. We zijn echt onder de indruk, zo mooi is het. De meeste mensen die we hier zien beperken zich tot een of twee selfies vanaf het uitkijkpunt en dat is echt zonde. Of net goed voor ons want nu hebben we het rijk voor ons alleen. Verderop liggen immers nog heel wat onbetreden paden en kleinere lagunes.

large_P1090476.JPGlarge_fullsizeoutput_1e62.jpeglarge_P1090432.JPGlarge_fullsizeoutput_1e65.jpeglarge_P1090435.JPGlarge_P1090428.JPG

Na een heerlijke dag stappen, botsen we toevallig op een kleine tapas bar in Caviahue die open is! ‘Trois’ is een geweldige vondst. Daniel weet in een handomdraai de lekkerste bruschetta’s op tafel te zetten. Leuk terrasje, lekkere hapjes, glaasje wijn en de zon die opwarmt… Perfecte afsluiter van deze dag.

Caviahue baadt in de zon, de wind is verdwenen. Geen rimpeltje op het meer. Niet ver van het dorpje bevindt zich de Circuito Cascadas Del Río Agrio. We klimmen temidden van een duizend jaar oud araucaria bos langs 4 watervallen. De hoogste kijkt uit op de Copahue vulkaan. Geen opvallend kleurenpallet deze keer maar grijze modderige lagunes en antracietgrijze Riscos Bayos. Vergelijkbaar met reuzegrote houtskool sticks. Een ding staat vast, de geweldige Salto de Agrio kunnen ze niet overtreffen.
Gefascineerd door tientallen hagedisjes die in de dode bomen leven, verliezen we de tijd uit het oog.

large_P1090531.JPGlarge_P1090532.JPGlarge_P1090539.JPGlarge_P1090582.JPG

Eerder uit benieuwdheid, want ik ben geen fan van warmwaterbronnen, rijden we de hoogte in naar het thermisch paradijs Copahue. De warmwaterbronnen van Copahue zijn de enige in de wereld die op een plek een ontelbare hoeveelheid natuurlijke minerale bronnen verzamelen, zoals water, modder, dampen en algen. Ik houd angstvallig een zakdoek in de buurt van mijn neus maar er hangt gelukkig geen penetrante zwavelgeur. Het thermencomplex ziet er voorhistorisch uit. Omdat de hoogtezon hardnekkig is, houden de meeste mensen hun hoofddeksel op en vooral in het modderbad zorgt dat soms voor hilarische taferelen… Hoe gezond of heilzaam het ook mag zijn, wij gaan liever stappen, dat is ook gezond.

large_P1090595.JPGlarge_fullsizeoutput_1e43.jpeg

Aan de andere kant van het dorp ligt de Cascada Escondida. Via een educatief wandelpad lopen we door een bos van lengas, ñires en araucarias maar wat zijn we diep teleurgesteld als we aan het einde van de rit een klein straaltje smeltwater naar beneden zien lopen.
Ontgoocheld druipen we af naar ons tapas barretje.
De beste plaatsen of tips vind je meestal niet in de gidsen maar krijg je van lokale mensen. Zo rijden we vandaag via een bijna verborgen kasseiweg naar hoge valleien. Langs de weg staan minuscule huisjes. Hier wonen Mapuche-gemeenschappen die hun dieren na de winter naar de groene weiden brengen. Lammetjes, geiten en schapen grazen naar hartelust op de berghellingen.

large_P1090659.JPGlarge_P1090631.JPGlarge_fullsizeoutput_1e5f.jpeg

En dan wordt de weg smaller en vinniger met scherpe keien. Hugo is in zijn nopjes en in lage gearing gidst hij ons veilig naar beneden. Daar wacht ons een prachtige lagune. De lucht is zuiver en onbesmet. Het wateroppervlak is zo glad dat het de randen van de berg en het enige huisje weerspiegelt.
De stilte van de plek wordt alleen onderbroken door het gemekker van de dieren of het gefluit van vogels. Terwijl we genieten van dit paradijs op aarde komt helemaal uit het niets een hond aangehuppeld die duidelijk behoefte aan genegenheid heeft. Hij wil per se mee op de zitzak en overdondert ons met pootjes en likjes en wil vooral spelen en gestreeld worden. De zoveelste hond die ik moet overwinnen maar het lukt me ;-) Dankbaar dat onze nieuwsgierigheid ons naar deze afgelegen plek bracht. We kunnen ons geen mooier Valentijnsgeschenk wensen!

large_fullsizeoutput_1e4e.jpeglarge_fullsizeoutput_1e56.jpeglarge_fullsizeoutput_1e57.jpeg

Posted by happy glocals 06:52 Archived in Argentina Comments (4)

Het best bewaarde geheim van Patagonië?

sunny 30 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

28/1/19
Slaap ingehaald en terug opgekikkerd, rijden we verder langs de kust naar El Cóndor. Maar ook hier kunnen we onze ogen niet geloven. Volledig tegengesteld aan Las Grutas! Hier heerst complete rust… op het schreeuwen van papegaaien na. Want hier leeft 's werelds grootste kolonie papegaaien. Het is ook hier waar de Patagonische kliffen beginnen. We kijken op een tientallen meters hoge klif die uit zand en sedimenten bestaat die gedurende miljoenen jaren zijn samengeperst. Ideaal materiaal voor de papegaaien om er hun nesten in te graven. Biologen en specialisten van over de hele wereld komen hier samen om ze te observeren en te bestuderen. Gebiologeerd turen wij deze keer niet richting zee maar naar de kliffen waar de papegaaien in en uit hun nesten vliegen.
Als onze nek stijf staat van naar boven te kijken, klimmen we naar boven. Langs de kustweg waar ze in grote getale de elektriciteitskabels bezetten, kunnen we ze nog beter zien.

large_P1080884.JPGlarge_60a4c8f0-3080-11e9-ae8e-31c6783c192b.jpeglarge_50de8be0-3080-11e9-ae8e-31c6783c192b.jpeg

Pas als we hun bontgekleurde vederkleed en gekwetter beu zijn, enkele uren later, rijden we verder naar het eerstvolgende stadje. Viedma ziet er op het eerste gezicht vredig uit en volgens het toeristenbureau is het een veilige stad. Vele Argentijnse families genieten van het mooie weer aan de Rio Negro. De stad doet er alles aan om de omgeving zo groen en zo netjes mogelijk te houden. Er staan voldoende vuilbakken die regelmatig geleegd worden - niet onbelangrijk met al die loslopende honden! Wanneer iedereen terugkeert van de rivier en de stad tot leven komt, kammen we het centrum uit. Supermarkt: check. Warme bakker: check, en ons weer laten verleiden tot veel te veel lekkers. Koffiebarretje met wifi: gevonden! Dat is voor morgenvroeg :-).

29/1/19
Na een heerlijk kopje koffie nemen we het overzetbootje naar Carmen de Patagones of kortweg Patagones, de stad aan de overkant van de Rio Negro. Het is broeierig warm en daarom kuieren we op ons dooie gemakje door de steile straten. Het koloniale centrum ademt zelfs een beetje romantiek uit.

large_fullsizeoutput_1d0c.jpeglarge_fullsizeoutput_1cdd.jpeglarge_fullsizeoutput_1cdf.jpeg

Wat dieper in de stad springt de drukbezochte poelier meteen in het oog van… juist Theo. Hij verkoopt enkel gezonde boerenkippen zo leest het naambord van de winkel. Aan de geur van de gegrilde kippen van ’Campo pollo’ kan je moeilijk voorbij. Het is aanschuiven maar dat hebben we er graag voor over. Even later zitten we op een bankje in het park te smullen. Twee ongelooflijk lieve, respectvolle honden komen bij ons zitten. Ze bedelen niet, blaffen niet, en blijven op een afstandje aan onze voeten liggen. We zijn zo onder de indruk dat we het niet over ons hart krijgen om ze niet te laten meegenieten. Voorbeeldhonden zijn het! Want zelfs tegenover elkaar zijn ze uiterst galant en wachten ieder hun beurt af.

large_fullsizeoutput_1cf1.jpeglarge_fullsizeoutput_1ce9.jpeg

Op de achtergrond horen we ondertussen sirenes loeien. Een brandweerwagen komt voorbij gestoven. Het is warm en droog dus vermoedelijk weer een bosbrand of zo. We belonen onze hondjes met nog meer lekkers als weer een brandweerwagen voorbij komt gereden. In de verte zie ik zwarte rookpluimen de lucht in gaan. Oeps, er is iets gaande en het is heel dichtbij. Toch maar even kijken? In het atelier van het plaatselijke autoschadebedrijf is brand uitgebroken.
Deze lome rivierstad ontwaakt uit haar siësta en in een mum van tijd staat een groepje mensen rond het gebouw. We voelen ons een beetje ramptoerist als we de straat passeren maar staan versteld als op de brandweerwagens het woord “BRANDWEER” staat. Afdankertjes van onze noorderburen.

large_fullsizeoutput_1e10.jpeg

We keren terug met het overzetbootje en lopen de costanera af. Het is Yerba mate-tijd. Argentijnse families delen hun favoriete kruidenthee en halen de picknickbox boven, rijkelijk gevuld met hartige maar vooral zoete snacks. De meeste Argentijnen zijn echte zoetebekken. Dat merk je aan de grote zakken ‘dulces’ (taartjes, koekjes, chocolade..) waarmee ze uit de bakker komen en aan de lange rijen bij de ijssalons en bij velen ook wel aan het maatje meer.

Kilometers en kilometers strand

30-31/1/19
Als we ontwaken, giet het pijpenstelen. Alle excuses zijn goed voor een heerlijk ontbijtje bij koffiebar Martinez in Viedma. Maar na regen komt altijd zonneschijn :-) Ideaal kustweer. Want we plannen om de weinig bekende Ruta 1 of Caminato de la costa te doen. Het is een van de best bewaarde geheimen van de Argentijnse zomer in Patagonië. Maar ongetwijfeld zit de slechte weg hier wel voor iets tussen. We trotseren met plezier iets meer dan 100 kilometer stof, grind- en wasbordweg om de immense en verlaten stranden te bewonderen.
We beginnen bij Playa El Espigón. Na een steile afdaling tussen metershoge kliffen botsen we op een leuke strandcabine die dienst doet als surfschool. Ze ligt er verlaten bij.

large_fullsizeoutput_1e4c.jpeglarge_P1080987.JPG

Het strand dankt haar naam aan de natuurlijke golfbreker (El Espigón) die ontstaan is door erosie van de klif. Het is laag tij dus kunnen we gemakkelijk rondom de stekelige rots wandelen. Maar strandjutter Theo heeft geen oog voor golfbrekers, hij is op zoek naar fossiele weekdieren en verdwijnt een paar uur. Op een paneel stond immers dat het strand gekenmerkt wordt door fossiele overblijfselen van een tropische zee. Helaas geen vondsten maar wel een paar serieus geschaafde benen.

large_fullsizeoutput_1d33.jpeglarge_fullsizeoutput_1d38.jpeglarge_P1080978.JPGlarge_P1080984.JPG

Drie kilometer verder houden we halt bij Playa Bonita. Het strand dankt haar naam aan… inderdaad :-) Een prachtig eindeloos strand met een redder in rode outfit. Die is blij dat er iemand op ‘zijn’ strand komt. Hij komt ons meteen tegemoet en we praten honderduit over zijn land en de schoonheid en uitgebreidheid van de Patagonische kust. Hij is trots en apprecieert onze liefde voor de natuur. “Ga zeker helemaal tot het einde, daar wacht jullie een verrassing. Jullie hebben nog genoeg tijd voor het water tot aan de klif reikt”. Zo gezegd, zo gedaan. We tarten de felle wind en genieten van de zee. Enkele kilometers verder valt mijn oog op een “witte pijp” die tussen de rotsen ligt. Van een vondst gesproken. Restanten van het skelet van een walvis liggen diep verspreid onder het zand of de rotsen. Het water komt alsmaar dichter dus wordt het hoog tijd om terug te keren. “En?”, vraagt de redder, “gevonden?”. Maar als hij onze brede glimlach ziet, weet hij al voldoende.

large_fullsizeoutput_1cdb.jpeglarge_P1080999.JPGlarge_fullsizeoutput_1e38.jpeglarge_P1090004.JPGlarge_P1090007.JPGlarge_fullsizeoutput_1e4a.jpeg

Next stop, La Loberia, een piepklein, eenvoudig ‘dorpje’ met een restaurant, een camping en enkele vakantiehuisjes. Het is een uitvalsbasis om La Reserva Provincial Punta Bermeja te bezoeken die de grootste kolonie pelsrobben (tussen 4000 en 7500) in Zuid-Amerika herbergt. Via de aangelegde paden in de duinen kunnen we ze vanaf verschillende observatieplatformen zien. Het blijft wel bij pelsrobben, geen dolfijnen in zicht.
We zijn vandaag heel de dag zoet geweest met wandelen langs de branding. Wat verderop vinden we een zalige stek op de rand van een klif met zicht op zee en een prachtige zonsondergang. Life can be beautiful. Onder een magische sterrenhemel vallen we uiteindelijk in een diepe slaap.

large_P1090031.JPGlarge_P1090032.JPGlarge_fullsizeoutput_1e35.jpeg

We blijven de desolate Ruta 1 volgen. La Lobería was piepklein maar Bahia Creek is nog eenvoudiger en waarschijnlijk het kleinste dorpje aan de Argentijnse kust. Het bestaat uit een handvol vakantiehuisjes en een hostel en ligt aan de rand van een uitgestrekt duinlandschap. Een kleine Sahara in het midden van Patagonië! Hier ligt de weg bijna helemaal bedolven onder het zand. Je kan er alleen met een 4x4 door. Ik belet nog net dat de enige kruidenier zijn mini mini mini winkeltje sluit en vind er nog een brood en lekkers voor erbij. We installeren ons in de schaduw van de enige grote struik op het strand. Du pain, du vin, een boek, een muziekje …Meer moet dat niet zijn. En zodra de zon wat minder hevig is, lopen we de benen uit ons lijf langs het oneindig lange strand. De avond verloopt volgens hetzelfde scenario als voorheen met een wondermooie zonsondergang en onder een betoverende sterrenhemel.

large_fullsizeoutput_1cd8.jpeglarge_fullsizeoutput_1cd0.jpeglarge_fullsizeoutput_1e3c.jpeg

Posted by happy glocals 18:04 Archived in Argentina Comments (1)

Door eenzame vlakten naar de Oostkust

sunny 35 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

19/1
Mijn hand is zo gezwollen dat ik nauwelijks mijn vingers nog kan bewegen, mijn voet krijg ik nog juist in mijn sneaker geperst. Geen twijfel mogelijk, het zijn de dazensteken van gisteren geweest. Het is nog vroeg in de ochtend maar heel zwoel. Na een uitgebreid ontbijt met zicht op de Altares vallei gaat het verder oostwaarts langs de nog steeds desolate RN25. Desolaat betekent ook: geen internet, nergens!

large_fullsizeoutput_1c76.jpeglarge_P1080662.JPGlarge_P1080665.JPG

We zoeken wat verkoeling in het stadje Gaiman, ooit bewoond door Welshe kolonisten. Het stadje stelt niet veel voor maar we willen graag het Parque el Desafio bezoeken. Bijna twee decennia lang maakte Joaquin Alonso meesterlijke kunstwerken uit het afval van anderen. Het amusementspark voor zijn kleinkinderen kende zoveel succes bij andere kinderen, liefhebbers van het magische en reizigers dat het een museum werd. Enkele maanden na de dood van Joaquin heeft de familie de deuren gesloten omdat het niet rendabel was. Zo jammer. Verder is er nog het beroemde Ty Te Caerdydd (theehuis ) waar wijlen Lady Di te gast was, maar laat dat nu echt niet our cup of tea zijn. Trelew, enkele kilometers verder, zit in hetzelfde rijtje van Welshe steden. Inmiddels is het al 44 graden en de zon brandt op onze hoofden. De stad ligt er doods bij, iedereen schuilt voor de hitte. We nemen een snelle lunch in een restaurant met airco en stappen daarna het MEF (Museo Paleontológico Egidio Feruglio) binnen. Het MEF is een natuurhistorisch museum dat de belangrijkste fossielen van Patagonië bezit. We beginnen de rondleiding met een video van de meest opwindende vondst van de mogelijk grootste dinosaurus die ooit op aarde heeft geleefd. In 2013 ontdekte de schaapherder Aurelio Hernández een groot bot op de boerderij van de broers Alba en Oscar Mayo. De overblijfselen van het skelet zijn vermoedelijk 90 tot 100 miljoen jaar oud en ze werden gevonden dicht bij de plaats waar wij gisteren overnachtten! De botten werden naar het MEF overgebracht voor analyse en onderzoek. Op basis van de grootte van de botten, denken de experts dat het een dier is met een gewicht van ongeveer 76 ton, het equivalent van 14 volwassen olifanten!! De lengte van de dinosaurus, van het hoofd tot de staart, zou 42meter zijn en de hoogte moet 20 meter zijn geweest, zoiets als een gebouw met zeven verdiepingen. Het skelet zou tegen 2020 klaar moeten zijn en te bezichtigen in een nieuw - groot genoeg - gebouw.

large_fullsizeoutput_1d7d.jpeglarge_fullsizeoutput_1d80.jpeglarge_fullsizeoutput_1d7f.jpeg

Aan de rand van de stad staat een model van de dino op ware grootte. Het is dan pas dat we beseffen hoe imposant groot dat dier was.

large_IMG_6712.JPG

De Ruta Nacional 3 die langs de oostkust van het land loopt is in erbarmelijke staat. Diepe groeven in de lengterichting van het wegdek en opvliegend zand maken van de laatste kilometers tot Puerto Madryn een beproeving. Bij momenten zien we geen hand voor onze ogen. Auto’s met dunne banden zwalpen van links naar rechts over de “snelweg”.
Het is vreselijk druk in Puerto Madryn. We herkennen het dorpje dat we 7 jaar geleden bezochten niet meer. Het is geëxplodeerd tot een volwaardige kuststad met al zijn voor- en nadelen. Geen millimeter parkeerruimte is nog vrij, parkeren is ondertussen betalend en volgens enkele lokale mensen is het ’s avonds niet meer veilig. Het is aanschuiven voor een plaats op de camping. We hebben het geluk dat onze compacte Hugo zich overal een weg weet door te banen en dat we zelfvoorzienend zijn. Belangrijkste is dat we ergens beschut kunnen staan want er staat weer enorm veel wind.

20-21/1
We zijn vannacht gezandstraald. Een gratis scrub voor onze huid, positief bekeken dan. De stad kampt met een logistiek probleem vandaag, er is geen water en dat is geen pretje met een overvolle camping. Gelukkig maar dat we zelfvoorzienend zijn. Onze eerste beslommering is zo snel mogelijk naar de apotheker want ik krijg mijn hand en enkel niet ontzwollen met de medicatie die we bij hebben. Toch niet zo zelfvoorzienend dus :-) Tussen de onweders door vullen we onze dagen met lange wandelingen, terrasje doen, mensjes kijken, kleine reparaties aan de auto, uitbesteden van de was, en verder uittekenen van onze route.

large_fullsizeoutput_1c69.jpeglarge_fullsizeoutput_1c68.jpeglarge_fullsizeoutput_1cac.jpeglarge_fullsizeoutput_1cad.jpeg

We vinden een artisanale lavendelkwekerij in het binnenland waar we graag een tandje willen bijsteken. Eerst nog langs carwash Peluki waar Hugo een übergrondige wasbeurt krijgt. We vroegen om hem gewoon af te spuiten maar de twee jonge gasten nemen hun job echt wel heel aux sérieux. Ik denk niet dat we Hugo ooit zo hebben zien blinken.

Aromatisch intermezzo

22-24/1
We maken alvast een goede indruk als we toekomen op de Chacra van Patricia en Daniel in El Doradillo. Zij maken pure, onverdunde lavendelolie en lavendelproducten op artisanale wijze. De lavendel staat in volle bloei en het is tijd om te oogsten. In een vorig leven was Patricia medisch adviseur in meditatie en stressvermindering. Ze is de rust zelve. Haar echtgenoot is een manager in hart en nieren. In 2009 startten ze met de meest zuidelijke lavendelplantage en koppelden er na verloop van tijd een B&B aan. Patricia staat erop dat we genieten van de stilte in een natuurlijke omgeving. Geen TV, geen internet, geen airco… alleen het gefluit van vogels en het gezoem van bijen. Samen met enkele andere medewerkers trotseren we de hitte en duiken de struiken in om de lavendelbloemen af te snijden met een sikkel. Met een klein hartje begin ik eraan. Een sikkel… het zou weer echt iets voor mij zijn om een (stukje) vinger kwijt te spelen. Ik luister aandachtig naar de introductie en volg nauwgezet de juiste techniek. Samen met enkele ervaren Argentijnen gaan we aan de slag.

large_P1080715.JPGlarge_P1080700.JPGlarge_fullsizeoutput_1c5b.jpeglarge_fullsizeoutput_1c66.jpeg

Wij slaan de maté pauze over en doen naarstig verder zodat Daniel voldoende bloemen heeft vandaag om te kunnen starten met de destillatie. Daniel is niet alleen een fanatieke lavendel distillateur, hij is ook een prima kok. Kortom, tijdens dit artisanale intermezzo zijn onze vijf zintuigen aangesproken en zijn we helemaal ontstrest en klaar voor alweer een nieuw avontuur.

large_fullsizeoutput_1c74.jpeglarge_fullsizeoutput_1cb1.jpeg

Een rondje zeefauna

24/1
We nemen afscheid van Daniel en Patricia. Als dank voor ons werk worden we beloond met een lavendelboeket en twee flesjes etherische olie. Ik hang het boeket meteen in de auto zodat we tijdens de verdere reis kunnen nagenieten van de geur.
Península Valdés, dat op de werelderfgoedlijst van Unesco staat, is een van de mooiste natuurreservaten ter wereld. Bij het informatiecentrum verwittigen de parkwachters dat er vanavond een hevig onweer zal losbarsten. Een verwittigd reiziger….
Op de 500 kilometer lange kustlijn van dit schiereiland leven walvissen, orka’s, zeeolifanten, zeeleeuwen, Magelhaenpinguïns en ontzettend veel vogels. Voor de eerste twee in het lijstje zijn we niet op het juiste moment maar er is genoeg te zien. Al van ver horen we ze brullen, de zeeolifanten, die hun naam danken aan hun imposante grootte en het feit dat de volwassen mannetjes een lange slurf hebben. Hiermee kunnen ze dus buitengewoon luid brullen. De vrouwtjes zijn een pak kleiner en zien er niet zo angstaanjagend uit. Het gaat er geregeld hevig aan toe. Verschillende mannetjes zijn gekwetst en bloeden. De pups spelen op het strand maar er wordt ook wel eens eentje verpletterd onder het logge lijf van vader of moeder.

large_P1080725.JPGlarge_P1080722.JPG

De Magelhaenpinguïns en hun kuikentjes zijn al niet veel stiller. De grappige zwartwitte vogels gebruiken dit schiereiland om hun eieren uit te broeden. Het aroma dat we hier opsnuiven is van een heel ander kaliber! Maar de diertjes zijn zo schattig dat we er graag een neusgat of twee voor dichtknijpen.

large_fullsizeoutput_1c65.jpeglarge_fullsizeoutput_1c88.jpeglarge_P1080753.JPGlarge_P1080764.JPG

Het binnenland van het schiereiland is een dorre wildernis. De wegen, uitsluitend ripio en wasbord, zijn na 300 kilometer trillen afmattend. Gelukkig worden we regelmatig verrast door een pampahaas die over de weg scheurt, een familie schichtige struisvogelachtige nandoes die wegvlucht, enkele behendige guanaco’s die langs de weg huppelen of wanneer we plots op de rem moeten staan voor een aarzelende kuiftinamoe die niet kan beslissen welke kant hij uit zal gaan.

large_P1080799.JPGlarge_P1080748.JPGlarge_P1080744.JPGlarge_P1080842.JPG

Wanneer we in de verte de onheilspellende lucht opmerken, nemen we de sympathieke maar strenge parkwachter Matías onder de arm. We willen graag in het park overnachten maar hij is onverbiddelijk. Een grappig gordeldier zorgt voor nog wat ambiance maar we kunnen Matías niet overtuigen om een oogje dicht te knijpen. We moeten dus verder naar het enige dorpje op het schiereiland.

large_P1080801.JPGlarge_P1080815.JPGlarge_P1080838.JPG

De lucht wordt donkerder en nog dreigender. We staan nog geen twee minuten op de gemeentelijke camping van Puerto Pirámides of het begint al stevig te druppelen. We parkeren onze kleine naast grote broer Mercedes, ongeveer dubbel zo lang. In deze regio hebben we trouwens al veel van die chique, vintage bussen gezien.

large_fullsizeoutput_1c62.jpeglarge_fullsizeoutput_1c6a.jpeg

We snellen naar een restaurantje in de buurt waar nog net een tafeltje voor twee vrij is. De hemel kleurt zwart. Ongezien veel regen gutst naar beneden en wij zitten droog :-) Perfecte timing.

25/1
We blijven een dagje kamperen in Puerto Pirámides. Het is omgeven door kliffen die op piramides lijken, vandaar de naam. Het is een van de beste plaatsen ter wereld om vanaf het vasteland walvissen te spotten. Voor ons dus niet het juiste moment. We trotseren de wind en klimmen langs de kliffen op zoek naar wat beschutting die we niet vinden. De zee is nog ver en er is behoorlijk wat volk op het strand. Parasols vliegen in het rond, strandzeilen staan bol en kindjes huilen omdat het zand in hun ogen vliegt. Het dorpje is erg uitgebreid tot groot ongenoegen van de oorspronkelijke bevolking. Unieke strandhuisjes moeten plaats ruimen voor moderne duplex appartementen. Rond vier uur in de namiddag komt er weer een storm aan. Hoog opvliegend zand doet iedereen naar binnen vluchten. We maken van de nood een deugd en nemen een late namiddaglunch in Bar La Estación, een gezellig restaurantje in de hoofdstraat. De rest van de dag reserveren we voor wasjes en plasjes, lezen en bloggen. Tot onze grote blijdschap is het sanitair van deze camping onberispelijk! De sympathieke toiletdames staan 12 uur per dag stand-by en nemen hun job echt ter harte. Jammer dat de Argentijnen zoveel kabaal maken ’s nachts anders bleven we hier nog wat langer.

large_fullsizeoutput_1c6e.jpeglarge_fullsizeoutput_1c6d.jpeglarge_fullsizeoutput_1c5f.jpeg

26/1
We worden wakker met hoofdpijn. De nacht was er echt weer een om U tegen te zeggen. Tot vroeg in de ochtend reden kinderen nog rond met quads, heel populair bij de Argentijnen trouwens. Mercedes camper bussen vonden het nodig om midden in de nacht toch nog van plaats te veranderen, en er werd nog heel lang gebarbecued met foute en veel te luide electro-tango op de voorgrond.
Vooraleer we het park achter ons laten, houden we nog een stop bij La Reserva Isla de los Pájaros (Het eiland van de vogels). Dit reservaat is eigenlijk een deel van het Patagonische plateau dat door erosie is afgescheiden van Península Valdés. Het wordt bewoond door een groot aantal vogels zoals meeuwen, aalscholvers, scholeksters, witte reigers, pinguïns en flamingo’s. Ze zitten echter zo ver dat we ze enkel kunnen zien met een verrekijker.

large_P1080845.JPGlarge_fullsizeoutput_1c71.jpeg

Daarna rijden we verder via de RN 3, de kustweg, langs de Golfo San Matías op zoek naar een plaats om in alle rust wild te kamperen. In Sierra Grande leidt een geasfalteerde zijweg ons naar een klein kustdorpje met een veelbelovende naam “Playas Doradas”. Het dorpje, enkele stoffige straten groot, ziet er op het eerste gezicht inderdaad rustig uit. We zijn natuurlijk weer namiddag en dan duikt iedereen onder voor een siësta. Voorbij het dorpsplein beginnen de mooie, goudgele duinen. Druk zoekend naar de ideale stek zijn we er ons absoluut niet van bewust dat er verkeer zou kunnen zijn op dit zandweggetje. Bingo, ideale locatie! We draaien in, vergeten de richtingaanwijzer en tsjakkaah!! Op een haar na schiet een debiele pick-up ons toeterend langs links voorbij. Gelukkig kan hij nog net uitwijken door over enkel struiken te hotsen. Onze harten gaan wild te keer en we zijn helemaal van onze melk. Dat was op het nippertje. OK, we waren in fout maar welke gek rijdt op een zandweg tegen hoge snelheid?! We stellen de auto in de duinen en proberen met onze stoelen een schutting te maken om een beetje beschut te zitten van de wind. Als die niet gaat liggen, is dit helaas niet de ideale overnachtingsplaats. We trekken een paar extra lagen aan en keren terug naar het dorpje waar ondertussen iets te beleven valt. Het dorpsplein is omsingeld met food trucks, een podium en een opgeblazen Coca-Cola aankomstboog. Sportievelingen - met en zonder personal coach - zijn druk bezig zich op te warmen. Om zeven uur start een loopwedstrijd over 5 of 10 kilometer. Een man springt meteen in het oog omdat hij helemaal uit de toon valt. Zijn uniform doet ons denken aan een oud-koloniaal maar hij is wel geliefd in het dorp. Bijna iedereen komt hem een warme knuffel geven. Tevreden overziet hij het geheel en poseert met plezier voor de foto. Misschien is hij wel de organisator of burgemeester van het dorpje? We zullen het nooit weten.

large_fullsizeoutput_1d70.jpeglarge_fullsizeoutput_1d6f.jpeg

De nacht wordt kort. Een ijzige wind draait voortdurend van richting en speelt met onze tent en onze voeten. Want ’s nachts uit je bed om de auto te verzetten is er net iets teveel aan.

Tegenstellingen

27/1
Het is bijna niet te geloven maar als we opstaan is het al behoorlijk warm en de wind gaat liggen. We maken nog een lange strandwandeling maar voelen ons beiden niet echt top. Als we twee uur later toekomen in Las Grutas is het bloedheet. Ondanks de drukte kunnen we voor een nacht terecht in een kleine studio met aanpalende parking. We kruipen meteen in bed.
’s Namiddags ben ik mijn bed al beu en ga op verkenning terwijl Theo verder rust. Ik kan mijn ogen niet geloven. Er is geen millimeter vrij op het strand, in de straten ziet het zwart van het volk: bruingeblakerde Argentijnen met hippe zwembroekjes waarbij telkens 1 pijp opgerold is (een nieuwe rage?), Argentijnsen met weinig om het lijf, jengelende kinderen die ter afkoeling aan een ijsje likken. Er is geen zuchtje wind. Later leren we dat het goed staat om in Las Grutas gezien te worden. Dit is het Zoute van Argentinië. Ik kom net op tijd aan in de straat van onze studio als ik bijna flauwval. 43 graden... TOO hot for me! en kruip terug in bed.

large_dc93a1d0-2bf7-11e9-9ea9-ab539370c652.jpeg

Posted by happy glocals 17:55 Archived in Argentina Comments (1)

(Entries 11 - 15 of 23) Previous « Page 1 2 [3] 4 5 » Next