A Travellerspoint blog

December 2019

Chileense gastvrijheid

rain 8 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

17/12/19 — Chacabuco vallei — Hartje Patagonië

Na de ferry brachten we onze tijd door in het prachtige Nationaal Park Patagonia. We begrijpen best waarom Doug en Kris Tompkins hun hart verloren aan Patagonië. Doug droomde er altijd van mensen bewust te kunnen maken van hoe biodiversiteit wereldwijd wordt beïnvloed en hoe we de geleidelijke achteruitgang van onze planeet kunnen vermijden. Zijn visie vertaalde hij in een museum dat wat ons betreft niet op de lijst van “must-sees” zou mogen ontbreken.
Wist-je-datje: ooit behoorde deze vallei toe aan de agro-industriële bourgeoisie die de graslanden met hoge hekken afschermde voor de wilde dieren die er leefden. Een van die families was de Belgische familie de Smet. Kris en Doug Tompkins bezochten voor het eerst de Chacabuco-vallei in 1995 en met de hulp van Tompkins Conservation, kocht Conservacion Patagonica in 2004 de 70.600 hectare grote estancia Valle Chacabuco van de Belgische familie. Ze verkochten het vee en verwijderden de hoge hekken zodat het park met zijn guanaco’s, vossen en puma’s terug ‘wild’ kon worden.
De ongerepte schoonheid, de zuivere lucht en de glasheldere rivieren en meren zijn overweldigend. Patagonische steppe in al zijn pracht en geen mens die ons voor de voeten liep. Je kan je geen mooiere plek bedenken om de liefde te bedrijven. Ten minste zo dachten de guanaco’s er over ;-)

large_P1120855.jpeglarge_P1120822.jpeglarge_P1120852.jpeglarge_P1120843.jpeglarge_P1120838.jpeglarge_P1120833.jpeg

Niet alleen het park kon ons bekoren, ook het machtige Lago Cochrane was een voltreffer. We hoorden er enkel de vogels fluiten en de wind heel zachtjes door de struiken ruisen. Verder was er niets of niemand. Wij dus hééélemaal zen.

large_P1120857.jpeglarge_P1120871.jpeg

18/12/19 — Cerro Castillo — Ruta de los Parques

De Chilenen komen aanvankelijk misschien een beetje gereserveerd over maar tot nu toe hebben we alleen maar hartverwarmende en gastvrije contacten gehad. Daarbovenop krijgen we dikwijls nog iets aangeboden ook. Een lieve nota, een pot confituur, eeuwenoude fossielen, een pisco, een gastronomisch diner, een kopje koffie, een fles wijn, een lunch, de lijst is lang.

large_8c1100c0-28ce-11ea-9141-7dede491e4cb.jpeg

We gingen ook even langs bij Quemel en Larisa in Puerto Guadal omdat we dachten dat we daar een trui hadden laten liggen vorig jaar. Even werd een hele namiddag. Trots haalden we een doos Belgische Jules De Strooper koekjes boven (die we tot onze grote verbazing eerder in een supermarkt hadden gevonden) waarna Larisa prompt een tasje koffie schonk. Een uur later waren we nog altijd druk in gesprek en verdween Larisa heimelijk naar de keuken. Even later zette ze een hartige Chileense hutsepot op tafel met lekker veel verse groenten. We genoten van de gezellige namiddag en het was tevens een deugddoende onderbreking van een route door regen en wind.

large_P1120905.jpeglarge_P1120913.jpeglarge_db5af1d0-270d-11ea-b500-1ddc78d01da9.jpeg

20/12/19 — Pumalín National Park — Purple rain

Uitzicht: bont. 
Hoofdtoon: paars. 
Geur: delicaat, zoet aroma. 
We stonden er midden in en genoten van honderden lupines. De paarse en roze bloemen die ons al een tijdje langs de weg vergezelden.
Met een twintigtal haarspeldbochten ging het ongekend steil door de ongerepte groene bossen van het Nationaal Park Queulat waarna ik mezelf trakteerde op een culinaire oppepper in Puyuhuapi: twee delicate citroentaartjes. Er kwam maar geen einde aan de wasstraat maar Hugo zag er daarom niet properder uit… want zand en regen geven… inderdaad.

large_470fae20-28d0-11ea-9141-7dede491e4cb.jpeglarge_IMG_8715.jpeg

In Chaitén verbleven we in de hostel van Tino en Mercedes. Het was tijd om op te drogen, bij te slapen en de blog bij te werken. Nog steeds in de ban van Doug Tompkins, trokken we door Parque Pumalín. Welgeteld een dag hadden we stralend weer en lasten we een stranddag in. 12 kilometer ten noorden van Chaitén ligt een piepklein dorpje, Santa Bárbara, met een prachtig strand. Kilometers zwart zand begrensd door gulle vegetatie en niemand in de buurt. Tijd voor een boek want dat kwam er tot nu toe niet van. Althans dat dachten we. Binnen de kortste keren eiste een groepje spelende zeehondjes al onze aandacht op. Die dag lieten we ons echter vangen door de hoogtezon. Elk plekje dat niet ingesmeerd was, moest eraan geloven.

large_P1120974.jpeglarge_P1120927.jpeglarge_IMG_0931.jpeglarge_P1120964.jpeglarge_P1120984.jpeg

Alle andere dagen verzopen we. Er kwam maar geen einde aan de overvloedige regen en bijgevolg was het echt geen wandelweer meer omdat je in de modder bleef steken. Maar hoe goed Tino en Mercedes hun best deden om ons in de watten te leggen, we hadden het toch wel even gehad met al die regen. En dus staken we de grens over met de belofte om terug te keren om samen met hen een excursie te doen in Caleta Chana.

Posted by happy glocals 03:43 Archived in Chile Comments (2)

SUPERGIRL

Supergirl driving Hugo on a difficult 4x4 mountainous road.

rain 8 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

Posted by happy glocals 06:49 Archived in Chile Tagged 4x4 road mountainous Comments (5)

Mystic water

storm 3 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

14/12/19 — Puerto Natales, Puerto Yungay — Door weer en wind

53 uur brachten we door op de veerboot die het moeilijk bereikbare zuidelijke uiteinde van de Carretera Austral verbindt met Puerto Yungay. 1100 kilometer minder op de teller van Hugo, minstens 24 uur zonder slaap voor ons, maar ooh zo mooi. 
We voeren door ijzige fjorden en winderige, smalle kanalen, langs eeuwige eilandjes en millennium gletsjers. We pendelden van het dek, tot wanneer we verkleumd van de kou waren, naar onze semi-cama stoel (half uitklapbare stoel) tot we moe gezeten waren en terug het winderige dek kozen.

large_3f3e84d0-265c-11ea-bb40-474fb9cd3acb.jpeglarge_3fad9a50-265c-11ea-b3f4-a7a4af7aa7ae.jpeglarge_3fa69570-265c-11ea-bb40-474fb9cd3acb.jpeglarge_3f0c5140-265c-11ea-bb40-474fb9cd3acb.jpeg
large_P1120780.jpeglarge_3ee62ba0-265c-11ea-9b55-2d3b90dec597.jpeg

Na bijna 30 uur op het water hielden we een stop in het magische Puerto Edén, op Wellington Island, in het Bernardo O'Higgins Nationaal Park. Blij dat we een uurtje voet aan wal mochten zetten, gingen we op verkenning in een van de meest afgelegen en maagdelijke omgevingen in Chili. De endemische vegetatie en fauna zijn er even geweldig als beperkend. Er zijn geen wegen, alleen houten loopbruggen. Van de 200 mensen die er wonen resten er nog 15 volbloed Kawéskar indianen. Iedere week kijken ze uit naar de veerboot die deze afgelegen plek bevoorraadt en naar de bezoekers om hun ambachten te tonen. Gabriela Paterito Caac leerde al op zeer jonge leeftijd kano’s en manden maken en houdt die familietraditie nog steeds in stand.

large_3fa276c0-265c-11ea-9b55-2d3b90dec597.jpeglarge_P1120712.jpeglarge_P1120713.jpeglarge_P1120692.jpeg

Gabriela werd in 2016 gelauwerd voor haar ambachtelijke kwaliteiten. Wij stuurden een paar kano’s, miniatuurversies welteverstaan, naar België.

Posted by happy glocals 12:38 Archived in Chile Comments (3)

Ruta del Fin del Mundo

all seasons in one day 8 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

30/11 — Puerto Natales — Ode aan de bergtoppen

Torres del Paine is een van de belangrijkste en grootste nationale parken van Chili. De drie bergtoppen, de Torres, stijgen meer dan 2.500 meter boven de zeespiegel uit en zouden naar schatting zo’n 12 miljoen jaar oud zijn. Ze werden gevormd door magma dat door de aarde heen kwam. We mochten met ons ticket 3 opeenvolgende dagen van het park genieten. Dat lijkt misschien veel maar de afstanden binnen het park van de ene wandelroute naar de andere zijn zo groot dat een dag gauw voorbij is.
We verkleumden bij Lago Grey en de gelijknamige gletsjer. We waaiden (bijna) weg op het pad naar de Mirador de los Cuernos, maar genoten ook van het zonnetje en de azuurblauwe meren, kruisten kuddes guanaco’s, kortom bewonderden weer eens een meesterwerkje van Moeder Natuur.
In Puerto Natales lieten we ons verwennen in het Chileens-Afrikaans restaurant Afrigonia dat we acht jaar geleden al eens bezochten. Het weerzien was hartverwarmend, het eten nog steeds voortreffelijk.

large_P1120332.jpeglarge_P1120321.jpeglarge_P1120316.jpeglarge_P1120366.jpeglarge_IMG_2951.jpeg

Met een bosje gekregen sleutels reden we richting Sierra Baguales, 120 kilometer ten noorden van de stad Puerto Natales. We kronkelden door vulkanisch gebergte en achter elke poort die we openden, schuilde nog meer verbazingwekkende schoonheid van dit geïsoleerd gebied. Na de derde poort - en eindelijk ter bestemming - viel onze mond open. Nathalie en haar vriend wisten perfect waarmee ze ons konden verrassen. Het privé-eigendom is gekend bij paleontologen voor zijn geologische formaties en fossielen. We hoopten hier een paar schatten te kunnen vinden… Vanaf de heuvel werden we in de gaten gehouden door een familie guanaco’s die met zijn allen opkeken bij elk discreet hoeraatje voor een kleine vondst… fossielen die achteraf toch geen fossielen bleken te zijn :-) Verder lieten we ons gewoon opslorpen door de pracht van de Chileense fauna en flora.

large_P1120502.jpeglarge_P1120520.jpeglarge_P1120548.jpeglarge_P1120557.jpeglarge_P1120547.jpeglarge_P1120538.jpeg

4/12/19 — Fin del Mundo — Punta Arenas, de zuidelijkste stad ter wereld

Een probleem met onze Hugo dwong ons naar de dichtstbijzijnde Toyota garage in Punta Arenas, 250 kilometer verder naar het zuiden. Een onaangename kennismaking met al even onaangename garagisten. Om een lang verhaal kort te maken. We zagen dure wisselstukken en een wachttijd van minstens 50 werkdagen niet zitten en vonden een zeer behulpzame garagist die samen met zijn team uren onder de motorkap dook. Ze waren niet alleen heel kundig maar ook nog eens sympathiek…
Een bezoek aan Punta Arenas was ook onze eerste ‘live’ confrontatie met de sociale onrust in het land. Overal in de stad zijn gevels van onder andere banken, overheidsgebouwen en apothekers besmeurd met slogans over de sociale ongelijkheid in het land. Prominente belle-époquegebouwen, residenties en standbeelden van voorname kolonisten moesten eraan geloven. Nog steeds zijn er dagelijks protestacties in het hartje van de stad.
Om de tijd te doden, slenterde ik uren door het 'Cementerio Municipal’ terwijl Theo in de garage assisteerde bij de werkzaamheden.
De begraafplaats is een mooi onderhouden park/monument met grote cipressen en vertelt eigenlijk in stilte het verhaal van de stad. Invloedrijke families in de geschiedenis van Punta Arenas zijn hier begraven, zoals Menèndez-Behety, Braun Hamburger, Blanchard, Greenshields, Kusanovic en Menèndez-Montes. Deze families richtten destijds verschillende bedrijven op en verwierven op niet zo’n zuivere wijze grote stukken land in het Chileense Patagonië. Ondanks de bewaking zijn ook hier verschillende mausolea beklad met rode verf.
We trotseerden hardnekkige regen, wind en koude en trokken naar het gure Magallanes. ’Het einde van de wereld', heet Chili's zuidelijkste provincie ook wel. Als je de eindeloze horizon ziet, begrijp je dat wel. Niets is daar in de verte, of kwam dat door de mist :-)

large_IMG_8626.jpeglarge_IMG_8636.jpeglarge_IMG_8653.jpeglarge_IMG_8639.jpeglarge_IMG_8641.jpeglarge_IMG_8677.jpeg

10/12/19 — Puerto Natales — Terug van weggeweest

Na het technisch intermezzo in Punta Arenas en met Hugo terug in betere conditie keerden we opnieuw naar Puerto Natales.… met winden van 120 km/uur en twee handen stevig aan het stuur. Met een sympathieke ‘local’ die samen met twee vrienden “Natales a pie” (Natales te voet) organiseert, bezochten we de weinige plekken die we nog niet kenden. We parkeerden Hugo op de veerboot en volgden enkele uren later voor een tocht van 700 km door de Chileense fjorden.

large_P1120496.jpeglarge_P1120490.jpeglarge_P1120576.jpeglarge_IMG_8618.jpeglarge_P1120601.jpeglarge_IMG_8696.jpeg
large_P1120620.jpeg

Posted by happy glocals 16:24 Archived in Chile Comments (2)

Zo wijs al dat ijs

semi-overcast 6 °C
View 2019 America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

23/11/19 — Nationaal Park ‘Los Glaciares’ — Het is blauw en het kraakt

In El Chaltén - het uiterste noorden van het park - deden we het duurzame kledingmerk ‘Patagonia’ alle eer aan. We volgden er de wandelpaden en werden beloond met adembenemende zichten op de majestueuze Fitz Roy, de iconische berg in het logo van het kledingmerk. Iedereen in het bergstadje komt met dezelfde intentie. De grillige piek van de berg en de omringende meren bewonderen. Al vroeg in de ochtend volgden we de menigte naar de start van de wandeling ‘Laguna de Los Tres’. We wilden ten volle genieten van de zonnige dag. Gelukkig viel de ‘stoet’ al snel uit elkaar omdat iedereen aan een verschillend tempo wandelt.
In dit toeristische bergstadje komt de hele wereld bij elkaar. Tot hiertoe hoorden we nog nooit zoveel talen spreken en waren de prijzen in restaurants of bars nog nooit zo hoog.

large_P1120061.jpeglarge_P1120051.jpeglarge_IMG_2656.jpeglarge_IMG_2688.jpeg

In El Calafate - het zuidelijk deel van het park - zorgde de imposante Perito Moreno voor natuurlijk spektakel. De Perito Moreno is zestig meter hoog, vijf kilometer breed, dertig kilometer lang en één van de weinige gletsjers in de wereld die nog groeit. Of, in ieder geval niet terug trekt.
Zelfde scenario als in El Chaltén, heel veel volk. Een shuttle busje brengt de bezoekers vanaf de parking naar de verschillende wandelpaden met uitzicht op de gletsjermuur. Telkens als de gletsjer rommelde of kraakte, schoten de mensen tot dicht tegen de rand van het balkon in de hoop getuige te zijn van hoe een brok ijs in het water zou storten. Soms leek het wel of de Mexican Wave werd ingezet.
Het was berekoud door de ijzige wind die geregeld opstak maar we hebben geen enkel uitzichtpunt gemist. Uren brachten we er door want ook wij hoopten op het losbarsten van ijs. En in die tijd was het weer even grillig als het ijs. Wolken, regen, zon, mist… En de kleuren van de gletsjer veranderden navenant.

large_P1120126.jpeglarge_P1120171.jpeglarge_P1120137.jpeg

Via de onverharde RP15 bekeken we het gletsjerlandschap vanuit een heel ander perspectief. Aan het einde van de weg net voor Estancia Nibepo Aike klommen we de Cerro Cristal op. De wandeling was technisch niet uitdagend maar wel lang en heel steil. We hadden een geweldig uitzicht op Lago Roca en Lago Argentino en op de Perito Moreno-gletsjer en de bergketen. Ondanks de uitputtende wandeling trokken we daarna nog naar de oever van het meer. Alleen wij, de wind en het uitzicht… heerlijk. Een vallei met rood steppegras zorgde voor een prachtig kleurenpallet. Het had iets feeërieks. Soms is het moeilijk te geloven hoe mooi en rustig deze wereld zou kunnen zijn.

large_P1120203.jpeglarge_P1120242.jpeglarge_IMG_2763.jpeglarge_867169c0-183e-11ea-a607-97fb12edaa13.jpeglarge_P1120252.jpeglarge_IMG_2787.jpeg

Langs de RP60 mochten we genieten van een unieke plek op aarde. Aan een huisje langs de weg werden we verwelkomd door een varkentje en een hond die naar onze auto kwamen toegelopen. Het bleek een restaurantje met een subliem uitzicht… in the middle of nowhere. Gaucho Paul - met Schotse roots - was net bezig met het avondeten en we mochten aanschuiven. In deze unieke setting zou een stuk brood met een glas water hemels gesmaakt hebben! Maar Paul toverde een perfect gegrilde steak met sla en tomaatjes op tafel. Groot was onze verbazing toen hij met enkele restjes naar de schouw trok en ons aanmaande om even te komen kijken. Verscholen in een hoekje van de haard zat een baby vosje dat hij tijdens zijn wandeling gevonden had. Tot laat in de avond hebben we nog gekletst over de dingen des levens. Een topdag om nooit te vergeten.

large_P1120265.jpeglarge_IMG_2803.jpeglarge_P1120270.jpeglarge_P1120248.jpeglarge_IMG_2809.jpeglarge_IMG_8569.jpeg

28/11 — Veintiocho de noviembre — Toeval bestaat niet

Toeval of niet maar op 28 november hielden we nog een korte stop in ’28 de noviembre’ een mijnwerkersstadje net voor de grens met Chili en tevens woongebied van de Andescondor. De stad vormt, naast de stad Río Turbio (ongeveer 15 km verder), "Het steenkoolbekken” en is de belangrijkste bron van energie en werk.
We hadden het weer niet mee en daarom leek het stadje des te troostelozer. Het dorpsfeest ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de stad moest doorgaan in de gietende regen. We bezochten het Musea Minera waar we een uitgebreide rondleiding kregen in een mijn en waar we niet anders konden dan respect op te brengen voor zij die onder de grond (moeten) werken. Het toeristenbureautje bood ons een gratis natuurgids aan en dus klommen we met Jonathan naar de Mirador Condor Andino. We waren bevroren maar weer een beetje slimmer. Wist je dat condors via de anus kadavers leeg eten en dat hun jongen uiteindelijk getrakteerd worden op de hersenen?

large_IMG_8582.jpeglarge_78724869_1363568400469903_1059229047902437376_N.jpeglarge_IMG_8600.jpeglarge_79106974_437182990565833_3253835371972132864_N.jpeglarge_P1120289.jpeglarge_IMG_8616.jpeg

Posted by happy glocals 13:10 Archived in Argentina Comments (2)

(Entries 1 - 5 of 5) Page [1]