A Travellerspoint blog

March 2019

Affaire culinaire

sunny 38 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

20/2/19
Bij Toyota Yacopini kreunt iedereen onder de warmte. Ik begrijp niet waarom. Voor ons is het hier heerlijk fris. De airco draait op volle toeren. Theo overloopt alle zaken die moeten gebeuren en een uur of twee later rolt eindelijk de offerte uit de printer. Pas als we deze goedkeuren, wordt de afspraak definitief ingepland. Enkel het vervangen van de voorruit is nog een vraagteken. In de late namiddag installeren we ons op het overlander terrein van Posada Cavieres. Een frisse duik in het zwembad doet wonderen.

Verwenadresje

21-28/2/19
De schaduwplekjes rond de Posada zijn gegeerd. De meesten onder ons hebben al enkele maanden of zefs jaren reizen achter de rug. Zo ook onze buren, Isabelle en John. We praten uitvoerig over onze ervaringen en wisselen weer wat tips uit. Altijd leer je wel iets nieuws bij.

large_5e702f20-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeglarge_fullsizeoutput_1fa4.jpeg

We moeten een bedrijf vinden waar onze voorruit kan vervangen worden. Met wat opzoekwerk op het Internet vinden we een adres in Mendoza. De ideale gelegenheid om tevens de stad te bezoeken. Mendoza werd volledig herbouwd in de late negentiende eeuw na een grote aardbeving. Alle seismische kenmerken werden in aanmerking genomen en bijgevolg zijn de straten, pleinen en lanen nu met opzet breed. Er is veel groen in de stad, en dat komt echt wel van pas tijdens de brandende zomer. In de parken, er zijn er vijf, gaan mensen op zoek naar een streepje schaduw. Wij nestelen ons op een bank en kijken toe. Hoe een opa geconcentreerd een dik boek leest, een jonge moeder haar baby de borst geeft terwijl de zweetdruppels op haar voorhoofd staan, kinderen vrolijk achter duiven aan rennen. Een jonge man verkoopt ‘tortas fritas’ (te vergelijken met onze oliebollen) en wat verderop probeert een meisje haar zelfgemaakte bloemen van de hand te doen. Als de zon achter de wolken verdwijnt, slenteren we door de straten en nemen zoveel mogelijk van het dagelijkse leven in ons op...

large_fullsizeoutput_2002.jpeglarge_a4fe2a50-5010-11e9-9505-cf829f7a24ec.jpeglarge_fullsizeoutput_1fff.jpeglarge_fullsizeoutput_2000.jpeglarge_a4166260-5010-11e9-990c-5552015393c4.jpeg

Om de auto zoveel mogelijk te kunnen leegmaken, boeken we een kamer in de posada. De ouders van Hans zijn op bezoek en alle gasten worden extra verwend. We hebben onze was uitbesteed en tot onze verbazing krijgen we alles netjes gestreken terug! Dat schept precedenten, Bea :-) De eerste keer sinds 4 maanden lopen we kreukvrij rond, het voelt zelfs een beetje vreemd aan. Ook de papa van Hans loopt de benen van onder het lijf want er is altijd wel iets dat moet gebeuren.
Een tussenstop in Maipú staat altijd in het teken van culinair genot en Hugo. Onze bolide krijgt een nieuwe voorruit, een groot onderhoud en een wasbeurt. En wij? Wij genieten van lekker eten, wijnen proeven, olijfolie en olijven degusteren en het aangename gezelschap van alle gasten in Posada Cavieres Wine Farm. Het leven kan hard zijn :-)

large_fullsizeoutput_1ff5.jpeg

Op de posada moeten enkele wijnranken handmatig geplukt worden omdat elektriciteitskabels in de weg staan om machinaal geoogst te kunnen worden. Dit moet je ons geen twee keer zeggen. We stellen ons kandidaat maar de bakken voor de opvang van de trossen worden pas op 15 maart geleverd. Zo lang kunnen we helaas niet wachten omdat we afgesproken hebben met vrienden. Tot onze spijt moeten we deze ervaring aan ons laten voorbij gaan.

Er rest ons nog een volledige dag en we plannen een uitstap over een prachtige pas in de Uspallata vallei naar het monument ‘Christus de Verlosser van de Andes’.

large_P1100112.JPGlarge_P1100116.JPG

Terwijl we wat foto’s nemen van de omgeving houdt een Argentijnse familie uit Santa Fe ook een fotostop. Of we eens willen poseren met hun kinderen? Drie blonde kids, verstijfd door de ijzige koude, proberen een smile op hun gezichtje te toveren. Ik denk dat de mama het leuker vindt. Ze is dolenthousiast en ik krijg meteen haar WhatsApp nummer. Als we in Santa Fe zijn, moeten we haar zeker contacteren!

large_P1100149.JPGlarge_fullsizeoutput_1ecc.jpeglarge_P1100144.JPG

De weg kronkelt naar boven en op sommige plaatsen is nauwelijks ruimte voor een tegenligger. Hier en daar brokkelt wat steengruis naar beneden waardoor ik iets minder nonchalant in mijn stoel ga zitten.
Het monument staat op 3854 meter hoogte op de Argentijns-Chileense grens. Het werd in 1904 opgericht ter nagedachtenis van de vreedzame overwinning van een grensconflict tussen de twee landen. Een conflict dat bijna tot een oorlog had geleid. Het Christusbeeld is bijna zeven meter hoog en bestaat uit beton en staal om aan de sterke winden van de bergketen te weerstaan. Holy Christ! van winden gesproken. We trekken eerst een paar lagen extra aan om het verschil in temperatuur (van 28 naar 8 graden) te overbruggen en gaan dan het gevecht aan. Het uitzicht vanop deze plek is schitterend. Alle kleurtonen zijn te onderscheiden. Wit, oker, bruin, groen, rood en azuurblauw van de hemel.

large_P1100155.JPGlarge_fullsizeoutput_2066.jpeglarge_P1100172.JPG

Op onze terugweg worden we 3 keer gecontroleerd door de politie. Gelukkig blijft het bij ons bij een ‘gezellige’ controle en krijgen we dezelfde vragen als altijd. En als Theo in zijn inmiddels vloeiend Spaans het onderwerp voetbal aansnijdt, is het ijs meteen gebroken. De reisbussen en hun passagiers hebben minder geluk. Elke koffer, elke rugzak wordt grondig gecontroleerd en besnuffeld door drugshonden.

Ondertussen is het ook tijd om de Malbec druiven te oogsten. Hiervoor schakelt Hans de mechanische oogstmachine van Don Victor in. En Hans niet alleen natuurlijk… Verschillende wijnboerderijen doen beroep op Don Victor en dus moet ieder zijn beurt afwachten. Om elf uur ’s ochtends is de beloofde oogstmachine nog steeds niet in aantocht. In afwachting trekken we de stad in, doen nog wat boodschappen en gaan langs bij het wafelhuisje van de Belg Maarten. Weer of geen weer zelfs bij deze hitte smaakt een Brusselse wafel met veeeeel slagroom!

large_fullsizeoutput_2075.jpeg

In de posada zijn de werkzaamheden inmiddels gestart en zien we nog net de oogstmachine in zijn werk. Een perfect afgestelde tractor schudt de druiventrossen los. Die gaan over een roltapijt waar ze ontbladerd en ontsteeld worden om daarna in een vrachtwagen te belanden. In een mum van tijd zijn alle druiven - op twee wijnranken na - geplukt en kan de productie beginnen.

large_P1100204.JPGlarge_P1100255.JPGlarge_P1100233.JPG

Wij nemen uitgebreid afscheid van de hele familie - zelfs Woody komt dag kwispelen - en zetten koers richting Rosario.

large_P1100206.JPG

Het eerste deel van onze route loopt door de provincie San Luis, een groene en verzorgd uitziende provincie. De weg is prima geasfalteerd en rijdt lekker zacht. Heerlijk om bij dit hete weer met met open ramen te kunnen rijden zonder te verstikken in stofwolken. Langs de weg zijn er geregeld rustplaatsen met fleurig geschilderde banken en tafels en af en toe fleurt een kunstwerk het geheel nog wat meer op.

large_P1100304.JPG

Om de klimaatverandering te bestrijden plantte de provincie 200.000 'Kiri' bomen. De Kiri-boom, oorspronkelijk uit China, kan onvruchtbare grond zuiveren en 10 keer meer koolstofdioxide absorberen dan welke andere plant ter wereld. San Luis is met dit initiatief pionier in haar land.
Tegen de avond stranden we in Achiras, een klein dorp aan de gelijknamige rivier. Bij gebrek aan een leuke en veilige plek zoeken we plaats op een lokale camping die uit de jaren stillekes dateert. De eigenaar mist een paar tanden en spreekt met een zware tongval. We verstaan maar de helft van wat hij uitkraamt. Gelukkig begrijpt hij dat we hier maar een nacht willen doorbrengen.

1/3/19
De wind heeft lelijk huisgehouden vannacht. Behalve het lawaai hebben we verder geen last gehad van de rondvliegende takken. Ondanks de woelige nacht begint de dag al heel warm. We zetten onze route verder richting oosten. We vragen ons af of er iets gaande is. In de tegenovergestelde rijrichting staat immers om de 10 kilometer een wegcontrole. We houden een koffiebreak in Rio Cuarto. Golfwinkels, dure boetieks, chique uitziende restaurants… dit lijkt een mondaine stad. Café Martinez is gelukkig een vaste waarde met heerlijke koffie. In de krant lezen we dat dit weekend een grootschalige drugscontrole plaats vindt in en rond Rio Cuarto en zo leggen we meteen de link naar de vele controles op de weg. Opgekikkerd en afgekoeld (lang leve de airco) kunnen we er weer tegenaan en rijden verder door een nog steeds groen landschap waar New Holland, John Deere en Valtra tractoren broederlijk naast elkaar het veld bewerken. Coole gaucho’s ontbreken uiteraard ook niet in dit landelijk gebied. Ze willen zelfs graag voor me poseren :-)

large_P1100314.JPG

Het is al donker als we eindelijk toekomen in Rosario waar we met open armen ontvangen worden door Elvira en Eduardo. En Hugo… die gaat weer achter slot en grendel en mag uitrusten.

Posted by happy glocals 06:14 Archived in Argentina Comments (1)

Het leven zoals het is, laguna El Tromen

sunny 40 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

15/2/19
Door het stevig ripio rijden gisteren is de ster in onze voorruit gaan vertakken. Als het nog erger wordt, zullen we niet anders kunnen dan een nieuwe te laten plaatsen. Hugo heeft grote dorst en is bijna uitgedroogd. We moeten dringend koelvloeistof bijvullen en in Caviahué kan niemand ons hiermee helpen. Er zit niets anders op dan over Loncopué te rijden waardoor onze vooraf geplande route er ineens helemaal anders uitziet. In het stadje vinden we wat we nodig hebben; voldoende proviand en vooral veel water want het is warm en kurkdroog. De temperatuur gaat weer serieus de hoogte in, we meten 43 graden. We houden vol tot in Chos Malal waar we lunchen en het ondertussen gebruikelijke en verfrissende ijsje gaan halen. ’s Namiddags is dit trouwens altijd de enige zaak die geopend blijft. We wijken af van de Ruta 40, nemen een afslag richting vulkaan El Tromen en verheugen ons al op de volgende ontdekking; een beschermd natuurgebied. Een ideale plaats om de nacht door te brengen.

large_P1090702.JPG

Dat natuurgebied beslaat 30.000 hectare en de Tromen vulkaan is de tweede hoogste piek (4114 m) in Patagonië. De onverharde weg slingert door de karakteristieke steppe en achter elke bocht schuilt een andere. Waar blijft die lagune? Waar zijn die watervogels? De weg kronkelt verder en uiteindelijk komen we toe aan wat ooit een oase moet geweest zijn voor watervogels. Een bijna uitgedroogde laguna waar nog enkele flamingo’s in het weinige water flaneren en het delen met paarden, geiten en schapen.

large_fullsizeoutput_1e69.jpeg

Onder een grote boom staat een klein huisje. Twee gezapige honden ontwaken uit hun slaap en komen even snuffelen. Een schapenhoeder, mate beker in de hand, wuift ons toe.

large_P1090788.JPGlarge_P1090741.JPG

Sergio is een ietwat verlegen dertiger en legt zich toe op geiten- en schapenhouderij. Net zoals zijn ouders en grootouders dat deden. Hij leeft er voornamelijk in zijn eentje zonder elektriciteit of gas. Water haalt hij uit de lagune. Hij is bezorgd en terecht. Het klimaat is de laatste jaren erg veranderd. Het heeft al maanden niet meer geregend in dit gebied terwijl het vroeger verschillende moerassen en drasland had. Vele vogelsoorten moeten noodgedwongen op zoek naar andere oorden. Zijn geiten en schapen kunnen nog een maand verder met het geringe water dat er nog is. Daarna …? Hij heeft nog geen oplossing. We trekken onze stapschoenen aan en gaan een eind wandelen in de onmetelijkheid van dit mooie landschap.

large_P1090719.JPGlarge_89f8cc00-476a-11e9-a26e-27c36bdce9c9.JPG

Bij onze terugkomst staat een pick-up truck bij het huis en zijn Sergio en een oom net bezig om de kudde dieren bijeen te drijven. Een gigantische stofwolk laait op. Sergio en zijn oom staan in het midden van de ring. De twee mannen van de pick-up kijken toe hoe de oom een selectie maakt. Hij grijpt verschillende keren een geit bij haar vel en voelt of ze vet genoeg is. Op de achtergrond klinkt luid gemekker “neeeh, neeeh, neeeh…”. Ik heb een slecht voorgevoel. De oom heeft een slachtoffer gevonden, een geitje van vijf maanden oud.

large_P1090740.JPG

De oudste man van de pick-up, de slachter zo blijkt, snijdt de keel over van het dier en hangt het ondersteboven. De honden slurpen gretig het bloed op dat in een pannetje lekt. Het lijkt of een oorverdovende stilte zich meester maakt van El Tromen. In minder dan een kwartier is het dier ontdaan van haar vacht. De ingewanden verdwijnen in een emmer, op enkele kleine stukken na. Die zijn voor de poes die er meteen mee in een boom kruipt. De slachter en zijn zoon betalen en nemen het dier mee naar huis. Hiermee kunnen ze 12 personen te eten geven. Dit is het leven zoals het (hier) is. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik alles via Theo vernam. Het slachtwerk is niet zo aan mij besteed ;-). Het ziet en klinkt allemaal heel beestig maar voor zij die wel van een stukje vlees houden, beter dan hier zal het niet zijn. Hele dagen loopt de kudde vrij rond… Wij houden het vanavond op een eenvoudig boterhammeke maar met een magnifiek uitzicht.

large_P1090732.JPGlarge_P1090744.JPGlarge_P1090748.JPG

16/2/19
De volgende ochtend verschijnt Roberto Raul, een andere oom, ten tonele. Hij heeft zijn paard gebracht om het hier te laten grazen. Hij is heel benieuwd naar onze auto en voor de zoveelste keer volgt een rondleiding in ons ‘huisje op wielen’.

large_P1090769.JPG

Ik laat de mannen alleen en verdwijn met mijn camera in en achter de struiken. Met sierlijke, statige passen lopen enkele flamingo’s door het ondiepe water van de plas. In het gras, tussen de restanten van karkassen, vind ik helaas ook veel platgetrapte blikjes Quilmes. Ik denk dat Sergio zijn eenzaamheid af en toe wel eens wegdrinkt.

large_P1090831.JPGlarge_P1090849.JPGlarge_P1090842.JPG

We nemen afscheid en zetten onze route verder door het vulkanisch gebied. We worden nagewuifd tot we achter de heuvel verdwijnen. Aan de volgende bijna uitgedroogde lagune staat een plaat met een parmante flamingo. Ik vrees dat ze andere oorden zijn gaan opzoeken.

large_P1090886.JPG

We kijken op een zwarte muur tussen 15 en 20m hoog. Het is een kolossale massa van lava die ongeveer 500 jaar geleden uit een van de kraters van de Tromen vulkaan werd uitgestoten. Een driehoekige vorm over een oppervlakte van 36km2 ligt hier verspreid. We volgen de lavastroom over 12 kilometer en dan gaat ons navigatiesysteem weer de mist in. We twijfelen bij wat een vork moet voorstellen en kiezen voor, wat later zal blijken, een spectaculaire route.

large_P1090919.JPGlarge_P1090931.JPG

Het gras staat hoog tussen de keien wat doet vermoeden dat hier al even geen passage is geweest. De weg is zo breed of beter zo smal als onze auto. Diepe groeven, grote en scherpe stenen - laat ons hier aub geen lekke band rijden - putten en hitte. Een beproeving voor onze zenuwen en een uitdagend 4x4 parcours voor Hugo. Geen mens in de buurt en het einde is nog lang niet in zicht. Iedere keer als we denken dat het er precies wat beter gaat uitzien, worden we ontmoedigd door een volgend obstakel. Maar het uitzicht is majestueus. 28 kilometer verder, 1170 meter lager en 2 uur later komen we toe in het desolate Buta Ranquil.

large_P1090933.JPG
large_fullsizeoutput_1e7c.jpeg

We nemen de schade op: 1 afgebroken bout van de bumper en de ster in de voorruit is ongeveer 5 cm verder gescheurd. We hebben nog 250 kilometer slechte grindweg voor de boeg tot aan Malargüe. Een paar kilometer voor de stad staat een gelijkaardige camper met Nederlandse nummerplaat in de schaduw van enkele populieren. We maken kennis met Ella, Harry en hun zwarte Toyla en spreken af in dezelfde camping. Daar staan Black en White broederlijk naast elkaar. We kraken een flesje wijn en kletsen gezellig over de wondere wereld van het reizen.

large_fullsizeoutput_1f48.jpeg
large_fullsizeoutput_1f2c.jpeg

17/2/19
De beloofde cappuccino van Harry is heerlijk en komt als gelegen. De nacht was immers kort en daar hebben onze luidruchtige Argentijnse buren weer voor gezorgd. We nemen afscheid van Ella en Harry, althans voor even. We hebben namelijk allebei binnen enkele dagen een afspraak met de Toyota garage in Mendoza en hebben er dezelfde slaapplaats uitgekozen. Maar vooraleer we naar Mendoza trekken, staan de verleidelijke Cañón del Atuel en Valle Grande op ons programma. Deze ruige bergkloof behoort tot de mooiste van de provincie Mendoza. De enorme ravijnen zijn ontstaan door erosie en droogte en ze vragen om gefotografeerd te worden. Ik sta al te popelen en Theo wordt al slecht gezind bij de gedachte alleen al ;-) Als ik voorzichtig tot aan de rand van de afgrond stap, overvalt me echter toch een lichte vorm van hoogtevrees. De rots is ook zo heet dat ik er bijna met mijn blote billen blijf aan kleven. Als ik veilig en wel terug op de weg sta, neemt Theo me in zijn armen. “Oh wat ben ik blij dat je terug bent!”. Ik word er nog warmer van.

large_P1090970.JPGlarge_P1090989.JPGlarge_P1090986.JPGlarge_P1100033.JPG

Het hoogtepunt van de route ligt tussen het stuwmeer Valle Grande en de stuwdam el Nihuil. Roestbruin en diep okergeel wisselen elkaar af, smalle doorgangen en steile hellingen met scherpe bochten. Regen, wind en droogte hebben in duizenden jaren de rotsformaties geboetseerd in min of meer herkenbare vormen. Toegegeven, je hebt er wel veel fantasie voor nodig. Op deze magnifieke route leidt een grote stuwdam het water van de Rio Atuel onder de grond door naar twee elektriciteitscentrales die de hele omgeving van elektriciteit voorzien. Af en toe lassen we een pauze in om te genieten van de imposante natuur of gewoon om een babbeltje te slaan met een lokale steenkappers familie.

large_P1100045.JPGlarge_fullsizeoutput_1f32.jpeg

Opgezogen door al het moois rondom ons verliezen we de tijd een beetje uit het oog. Het begint al lichtjes te schemeren als we toekomen aan de Embalse del Valle Grande, een kunstmatig meer met een oppervlakte van 508 hectare en 60 meter diep. Het niveau van het water is laag waardoor we, zonder verbeelding, de beroemde onderzeeër kunnen zien.

large_P1100049.JPG

De Argentijnen sluiten hun weekend vroeg af op zondag en bijgevolg houdt de strandbar het ook voor bekeken. We kunnen nog net een drankje scoren en dan gaat de tent dicht.

large_P1100071.JPG

In het dal vinden we een slaapplaats pal naast de rivier. We ploffen neer en hopen dat het water wat verkoeling zal brengen.

large_fullsizeoutput_1f92.jpeg

18/2/19
Niet dus. De nacht heeft geen afkoeling gebracht. ‘Noodgedwongen’ staan we vroeg op maar ook vandaag staat heet weer op het menu. De zon is nog maar net op en we lezen al 27 graden af. Ik heb een goed excuus om naar de stad te gaan om daar wat friste te zoeken. Mijn teenslippers hebben het begeven en laat het nu net echt te warm zijn voor sneakers.
San Rafael heeft een compact centrum ideaal voor een rustige wandeling en daar zijn we vandaag wel voor te vinden. Rust, schaduw, airco en veel water. Oh ja en teenslippers natuurlijk. Bezienswaardigheden zijn er niet echt behalve de wielrenners die zich voorbereiden op de ronde van… San Rafael zeker? Bij dit weer, respect hoor! Het is inmiddels weer 42 graden.
De zomersolden zijn hier volop aan de gang en dus kan ik een koopje doen. Twee paar teenslippers voor de prijs van een. Met frisse voetjes naar ‘huis’ dus. De Argentijnen hebben het veel moeilijker dan ons. Aan verschillende etalages hangt een affiche uit waarop ze kunnen aflezen welke kortings- en/of afbetalingsmogelijkheden de banken aanbieden.

large_fullsizeoutput_1fb2.jpeg

19/2/19
Bij dit warme weer hebben we vooral dorst, grote dorst. De bidons water vliegen erdoor. We rijden langs een heleboel bekende en minder bekende bodega’s en olijfgaarden terug de stad in. Theo is dringend toe aan een grote onderhoudsbeurt ;-) Kapsel en baard worden grondig opgefrist.

large_fullsizeoutput_1f9c.jpeg

Na een heerlijk kopje koffie met media lunas (de Argentijnse versie van een croissant) overvallen we een grote supermarkt. We hoopten hier ook nog wat autospullen te kunnen kopen maar zonder succes. We worden doorverwezen naar een andere zaak en die sluit natuurlijk net als we toekomen. Dan maar een terrasje doen in afwachting. Marvin en Ladina, jonge Zwitsers die voor een jaar door Zuid-Amerika trekken, komen erbij zitten. Hapje, drankje en reisverhalen uitwisselen. Voor we het weten is de siësta voorbij en nemen we afscheid. Iedereen heeft last van de hitte en het ene kind vangt dit al wat creatiever op dan het andere. Zo is er in en rond de stad een zeer goed irrigatiesysteem. Kinderen maken daar gretig gebruik van. Met een stuk piepschuim dat als surfboard dient, laten ze zich door het stromende water naar het andere eind van de straat meevoeren. Ze schateren en hebben de grootste pret.

large_fullsizeoutput_1fa0.jpeg

Posted by happy glocals 12:09 Archived in Argentina Comments (4)

Orange is the new black

sunny 25 °C
View 2018 America del Sur on happy glocals's travel map.

11/2/19
Een hete thee en een uitgebreid ontbijt maken dat we opgekikkerd en reisklaar zijn. We volgen de raad van Federico en trekken verder naar volgens hem een van de mooiste watervallen in de provincie Neuquén. De hele rit luisteren we geboeid naar de Interne keuken van Koen en Sven en zo vliegen de uren voorbij.

large_P1090378.JPGlarge_fullsizeoutput_1e6b.jpeg

De wegen lijken weer eindeloos lang maar een paar kilometer voorbij Loncopue stuiten we op een speciaal landschap met rotsformaties die op rechtopstaande kolommen of pilaren lijken. Riscos Bayos zegt het paneel langs de weg. Het is een van de drie plaatsen in de wereld waar de natuur vreemde vormen heeft gemaakt van de uitstoot van vulkaanuitbarstingen.

large_P1090684.JPG

Caviahue ligt op 1600 meter boven de zeespiegel ten zuiden van de Copahue vulkaan, omringd door het meer met dezelfde naam. In de Argentijnse winter (tussen half juni en half september) is Caviahue een skioord en in de zomer (december tot maart) komen mensen voornamelijk naar hier om te genieten van de warmwaterbronnen in Copahue of zoals wij om te hiken in de schilderachtige omgeving. Onze verwachtingen staan hoog gespannen want Federico was er lovend over. We rijden recht op het meer en dat ziet er alvast veelbelovend uit. Het skidorpje ziet er daarentegen spookachtig verlaten uit. “Your destination is on the right”, zegt onze gps. We hebben een hosteria geboekt voor vannacht en hopen wat te kunnen opwarmen. We checken in en krijgen een kamer. Net als we ons geïnstalleerd hebben, komt de dame van de receptie naar boven gesneld. Er blijkt helemaal geen boeking op onze naam te zijn. We hebben stomweg niet op de naam van de hosteria gelet. Want ‘on our right side’ blijkt nog een tweede hosteria te zijn. De ontvangst daar is op zijn zachts gezegd alles behalve hartelijk. Een norse man brengt ons naar een kamertje zonder een woord te zeggen. Een beetje uit schaamte en omdat er verder niks te vinden is, gaan we ’s avonds in de andere hosteria eten. Zo maken we onze kemel toch een beetje goed.

12-14/2/19
De grijze wolken zijn verdwenen. Het is nog koud maar de lucht kleurt knalblauw en de zon schijnt. We rijden via een prachtige weg naar de Salto de Agrio.

large_P1090413.JPG

We worden beloond met een imposante waterval van ongeveer 60 meter die omringd wordt door een brede canyon gevormd door opeenvolgende lavastromen. Maar het is vooral het prachtige kleurenpallet dat ons betovert. We hadden de oranje stenen aan de rand van het Caviahue meer al wel opgemerkt maar hier staan we echt van te kijken. De waterval vormt een lagune, omringd door hoge muren van basalt, het product van de uitkragende lavastromen. Op verschillende plaatsen zijn ze bedekt met frisgroen mos en de randen en aangrenzende rotsen kleuren oranje door de werking van het zuur water. We zijn echt onder de indruk, zo mooi is het. De meeste mensen die we hier zien beperken zich tot een of twee selfies vanaf het uitkijkpunt en dat is echt zonde. Of net goed voor ons want nu hebben we het rijk voor ons alleen. Verderop liggen immers nog heel wat onbetreden paden en kleinere lagunes.

large_P1090476.JPGlarge_fullsizeoutput_1e62.jpeglarge_P1090432.JPGlarge_fullsizeoutput_1e65.jpeglarge_P1090435.JPGlarge_P1090428.JPG

Na een heerlijke dag stappen, botsen we toevallig op een kleine tapas bar in Caviahue die open is! ‘Trois’ is een geweldige vondst. Daniel weet in een handomdraai de lekkerste bruschetta’s op tafel te zetten. Leuk terrasje, lekkere hapjes, glaasje wijn en de zon die opwarmt… Perfecte afsluiter van deze dag.

Caviahue baadt in de zon, de wind is verdwenen. Geen rimpeltje op het meer. Niet ver van het dorpje bevindt zich de Circuito Cascadas Del Río Agrio. We klimmen temidden van een duizend jaar oud araucaria bos langs 4 watervallen. De hoogste kijkt uit op de Copahue vulkaan. Geen opvallend kleurenpallet deze keer maar grijze modderige lagunes en antracietgrijze Riscos Bayos. Vergelijkbaar met reuzegrote houtskool sticks. Een ding staat vast, de geweldige Salto de Agrio kunnen ze niet overtreffen.
Gefascineerd door tientallen hagedisjes die in de dode bomen leven, verliezen we de tijd uit het oog.

large_P1090531.JPGlarge_P1090532.JPGlarge_P1090539.JPGlarge_P1090582.JPG

Eerder uit benieuwdheid, want ik ben geen fan van warmwaterbronnen, rijden we de hoogte in naar het thermisch paradijs Copahue. De warmwaterbronnen van Copahue zijn de enige in de wereld die op een plek een ontelbare hoeveelheid natuurlijke minerale bronnen verzamelen, zoals water, modder, dampen en algen. Ik houd angstvallig een zakdoek in de buurt van mijn neus maar er hangt gelukkig geen penetrante zwavelgeur. Het thermencomplex ziet er voorhistorisch uit. Omdat de hoogtezon hardnekkig is, houden de meeste mensen hun hoofddeksel op en vooral in het modderbad zorgt dat soms voor hilarische taferelen… Hoe gezond of heilzaam het ook mag zijn, wij gaan liever stappen, dat is ook gezond.

large_P1090595.JPGlarge_fullsizeoutput_1e43.jpeg

Aan de andere kant van het dorp ligt de Cascada Escondida. Via een educatief wandelpad lopen we door een bos van lengas, ñires en araucarias maar wat zijn we diep teleurgesteld als we aan het einde van de rit een klein straaltje smeltwater naar beneden zien lopen.
Ontgoocheld druipen we af naar ons tapas barretje.
De beste plaatsen of tips vind je meestal niet in de gidsen maar krijg je van lokale mensen. Zo rijden we vandaag via een bijna verborgen kasseiweg naar hoge valleien. Langs de weg staan minuscule huisjes. Hier wonen Mapuche-gemeenschappen die hun dieren na de winter naar de groene weiden brengen. Lammetjes, geiten en schapen grazen naar hartelust op de berghellingen.

large_P1090659.JPGlarge_P1090631.JPGlarge_fullsizeoutput_1e5f.jpeg

En dan wordt de weg smaller en vinniger met scherpe keien. Hugo is in zijn nopjes en in lage gearing gidst hij ons veilig naar beneden. Daar wacht ons een prachtige lagune. De lucht is zuiver en onbesmet. Het wateroppervlak is zo glad dat het de randen van de berg en het enige huisje weerspiegelt.
De stilte van de plek wordt alleen onderbroken door het gemekker van de dieren of het gefluit van vogels. Terwijl we genieten van dit paradijs op aarde komt helemaal uit het niets een hond aangehuppeld die duidelijk behoefte aan genegenheid heeft. Hij wil per se mee op de zitzak en overdondert ons met pootjes en likjes en wil vooral spelen en gestreeld worden. De zoveelste hond die ik moet overwinnen maar het lukt me ;-) Dankbaar dat onze nieuwsgierigheid ons naar deze afgelegen plek bracht. We kunnen ons geen mooier Valentijnsgeschenk wensen!

large_fullsizeoutput_1e4e.jpeglarge_fullsizeoutput_1e56.jpeglarge_fullsizeoutput_1e57.jpeg

Posted by happy glocals 06:52 Archived in Argentina Comments (4)

(Entries 1 - 3 of 3) Page [1]