A Travellerspoint blog

Overdonderd door natuur

semi-overcast 14 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

18-19 December 2018
We staan op tijd aan de ingang van het nationaal park. Het is nog vroeg in de ochtend maar het belooft nu al een prachtige dag te worden. Van de verschillende wandelingen in het park is de dagtocht naar het Cole-Cole strand de moeilijkste maar ook de mooiste. Het vertrekpunt ligt echter 12 kilometer verder en voor Florian die ook deze wandeling wil maken is dit een breekpunt. We maken kennis. Florian is een 22-jarige Franse student economie die in Chili stage heeft gelopen en nu enkele maanden vakantie neemt. Omdat we hier geen politiecontrole verwachten, nemen we hem mee en kruip ik achterin de cabine. De rit door de duinen begint alvast avontuurlijk en bij een onverwachte diepe kuil vlieg ik met mijn hoofd tegen de ijzeren bedrand. Auw! Ach een buil meer of minder zal het niet maken. Zolang ik mijn verstand maar niet verlies. We arriveren bij eb en met een klein hartje laten we de auto achter op een hogergelegen duin in de hoop dat het water vanavond niet te hoog staat. Een deel van de wandeling gaat door privé-gebied dat bewoond wordt door inheemse indianen. We betalen een kleine extra bijdrage aan het opperhoofd. Grapjeeu. De bijdrage is geen grap en niet meer dan normaal. Onze wandeling begint langs het zandstrand en gaat dan steil langs rotsen en door groene bossen tot aan het Cole-Cole strand, een van de mooiste in Chili volgens de boekskes. Maar we kunnen het zeker beamen. Moe maar voldaan delen we onze sobere lunch want in het winkeltje in het dorp was niet veel te krijgen. Broodje met dulce de leche, een appel, chips en veeeeel water. Even voetjes in het ijskoude water, mijn God, echt ijskoud. Kleine foto shoot en hop daar gaan we weer langs dezelfde route. Florian neemt de leiding en zet er vaart achter. We vinden onze auto op het droge terug. Iedereen opgelucht.

large_P1070656.JPGlarge_P1070638.JPGlarge_P1070661.JPGlarge_P1070672.JPGlarge_P1070681.JPGlarge_P1070683.JPGlarge_P1070626.JPGlarge_P1070692.JPGlarge_fullsizeoutput_1978.jpeg

We houden van de mooie natuur en gaan de volgende dag opnieuw op verkenning in het park. Zoveel biodiversiteit. Zo groen, zo puur, zo mooi. Krulletjes, cirkeltjes, octagoontjes…Klink ik wat melig? Het is gewoon wondermooi. En dan zwijg ik nog over de talrijke vogels die zich niet altijd even gemakkelijk laten fotograferen of me gewoon te snel af zijn.

large_P1070700.JPGlarge_P1070713.JPGlarge_P1070715.JPGlarge_P1070722.JPGlarge_P1070699.JPG

De haven van Quellón waar we vannacht onze ferry moeten nemen, is geen veilige buurt vertelde Manuel ons. We gaan daarom terug naar Castro om daar nog wat rond te kuieren. We stappen tot buiten het centrum om er de Feria Alcalde José Sandoval Gomez te bezoeken. Het is een nieuwe versmarkt waar lokale producten verkocht worden. In Castro zijn vele straten erg steil. We zijn dus even onderweg met als gevolg dat de meeste marktkramers al opgekraamd zijn als we toekomen. Slechte timing. Dan maar terug naar het centrum. Wow wat een drukte.
In de shopping mall grijpt de kerstgekte om ons heen en Mariah Carey zingt luidkeels "All I want for Christmas...". En hoewel wij ons helemaal niet in kerststemming voelen, kunnen we toch niet weerstaan aan zo’n klein plastieken kerstmannetje om onze auto te decoreren.
’s Avonds trakteren we onszelf op een heerlijk kerstdinertje :-) We moeten om middernacht aan de haven van Quellón zijn en nemen dus alle tijd om te degusteren.

large_P1070913.JPG
large_fullsizeoutput_19c2.jpeg

20 December 2018
De agent van NavieraAustral had ons aangeraden om minstens 2 uur op voorhand in de haven te zijn. We arriveren kort na middernacht en we zijn niet de eersten. Er staan al verschillende campers in de wachtrij. Gelukkig kunnen we de tijd wat doden met enkele afleveringen van ‘Better call Saul’ want de bareel blijft gesloten tot kwart voor 3! Tot onze verbazing worden alle auto’s individueel met kettingen vastgemaakt. Toen we vorig jaar met de ferry overstaken in Griekenland bij 6 Beaufort werden de vrachtwagens niet eens vast gesjord. Om half vier ’s nachts vaart het schip eindelijk uit.
We komen doodop toe in Chaitén.

large_fullsizeoutput_1ab2.jpeglarge_fullsizeoutput_1ab9.jpeglarge_P1070747.JPG[

Ontbijtje, dutten, suffen en toch wat verder schrijven aan de blog want daar heb ik me niet aan gewaagd op de ferry. Chaitén bevindt zich aan de noordelijke ingang van de Carretera Austral of Ruta 7 en ligt aan de voet van de gelijknamige vulkaan die op 2 mei 2008 uitbrak. De eruptie werd voorafgegaan door verschillende kleine trillingen die mettertijd in frequentie en intensiteit toenamen. De bewoners stonden meer dan 72 uur angsten uit omdat ze niet goed wisten wat er aan de hand was. Uiteindelijk brak de Chaitén vulkaan uit. Vulkanologen, geologen en specialisten probeerden te achterhalen of deze eruptie van seismische of tektonische oorsprong was. Zodra de regering wist dat het om de uitbarsting van de vulkaan ging, werd de hele bevolking in een straal van ongeveer 40 km geëvacueerd. Hierdoor konden vele levens gespaard worden. Enorme asregens en een grote modderstroom zorgden ervoor dat de Rio Blanco overstroomde en alles vernietigde wat in de weg lag, waardoor 80 procent van de stad werd verwoest. Enkele bewoners zijn teruggekeerd. Ze hebben hun huis, hostel of restaurant hersteld en hebben de draad weer opgepikt. Na al die jaren en vanop een afstand lijkt de schade mee te zijn gevallen, maar schijn bedriegt. De meesten zijn echter weggebleven en hun huizen, of wat daarvan over is, staan leeg en maken deel uit van het Museo de sitio Chaitén. Het zijn de stille getuigen van wat zich hier destijds heeft afgespeeld. Een sombere noot om de dag mee af te sluiten maar het is wat het is.

large_P1070908.JPGlarge_P1070896.JPGlarge_P1070895.JPGlarge_fullsizeoutput_1a80.jpeglarge_P1070899.JPGlarge_P1070897.JPGlarge_fullsizeoutput_19ff.jpeg

21-23 December 2018
We kunnen het bijna niet geloven maar het is half tien als we wakker worden. Slaaptekort gehad? Goed uitgerust rijden we een stukje terug op de Ruta 7 of Carretera Austral om in het Nationaal Park Pumalín, Doug Tompkins’ geesteskind, te gaan stappen. We rijden een half uur op onverharde weg als we een blauwe Mercedes Unimog aan de kant zien staan met open motorkap. Op deze stoffige weg, in the middle of nowhere, wil je echt geen autopanne. Hulpvaardige Belgen die we zijn, vragen we of hij hulp kan gebruiken. Een enigszins bestofte en bezwete man haalt zijn hoofd van onder de motorkap. Ik denk dat hij gewoon al blij is dat er tenminste iemand de moeite doet om te stoppen. Hij spreekt gelukkig een mondje Engels, dat helpt een beetje om het soort autopanne te begrijpen ;-) De arme man staat al sinds gisteren geblokkeerd en heeft ondertussen het probleem wel kunnen achterhalen. Hij heeft schuurpapier nodig om de dieselinjectoren te reinigen en meent daarmee gesteld te zijn. Tja, we hebben veel bij maar een schuurpapierke nu net niet. Terwijl hij met een vod blijft wrijven, duik ik de berm in en scheur een blad af van een gigantische Chileense rabarber. Sinds we in het zuiden van Chili zijn, kunnen we er niet meer naast zien. De binnenkant van zo’n blad is echter zo ruw dat ik het zotte idee krijg dat het misschien wel voor schuurpapier kan doorgaan. Ietwat verlegen leg ik de heren techniekers mijn idee voor. Theo vindt het geniaal, Martín schiet in actie. De korrel is nog iets te grof dus pluk ik een jonger blad met fijnere korrel en het schijnt te lukken. Theo en Martín wisselen elkaar af om de lucht uit de leiding te pompen tot er terug diesel uit vloeit. Martín start en…. joehoe de Mercedes draait vlotjes. Vermits we toch dezelfde richting uitgaan, spreken we af dat we Martín volgen. Just in case. Helaas, 10 kilometer verder sputtert de vrachtwagen blauwe rook. Het mocht niet zijn. Tweede suggestie, trekken. Theo haalt de kinetische trekkabel - goed om 12 ton te trekken - uit onze auto en we zijn net bezig met vasthaken als een vrieswagen van PF komt aanrijden. De twee mannen schieten meteen ter hulp en stellen voor dat zij de Unimog zullen trekken tot Caleta Gonzalo waar de ferry vertrekt. Zo gezegd, zo gedaan. Wij rijden voorop om de weg vrij te houden, het duo Renato en Gustavo trekken de Unimog. 30 langzame kilometers bochtige en soms steile ripioweg. Martín die met de open Unimog reed zit helemaal onder het stof. Met zijn bestofte baard lijkt hij helemaal de kerstman. Hij is superblij en kan in Puerto Montt verder geholpen worden door een autotechnieker zodat hij tijdig kerst zal kunnen vieren met zijn vrouw en vier kinderen in Santiago. Een belofte die hij maakte aan zijn familie toen hij besloot om persoonlijk de Unimog in het zuiden van Chili te gaan halen.
In Caleta Gonzalo nemen we afscheid en wisselen we coördinaten uit.

large_fullsizeoutput_1a4a.jpeglarge_fullsizeoutput_1a4b.jpeglarge_P1070765.JPG

Pumalín is een van de grootste particuliere natuurparken ter wereld. De Noord-Amerikaanse zakenman Doug Tompkins, waar ik in een vorige post al over vertelde (de man van het outdoor merk The North Face), creëerde het park om het inheemse bos van Chili te behouden. Zoveel geld, zoveel passie en zoveel respect voor de natuur.

large_fullsizeoutput_19e9.jpeglarge_fullsizeoutput_19e7.jpeglarge_fullsizeoutput_19e5.jpeglarge_fullsizeoutput_1a5f.jpeglarge_fullsizeoutput_19ea.jpeglarge_fullsizeoutput_1a5d.jpeglarge_P1070846.JPGlarge_fullsizeoutput_19ee.jpeglarge_P1070828.JPG

Twee dagen stappen we van de ene mooie plek naar de andere. We hebben al veel natuurparken bezocht, maar dit park springt er uit, ook al is het misschien niet het meest spectaculaire. Pumalín is met zekerheid het schoonste en best onderhouden park dat we tot hiertoe bezochten. De paden zijn zo toegankelijk mogelijk gemaakt met kilometers en kilometers trappen van gerecycleerde dode bomen. En die kilometers klimmen, dat voel je. Theo heeft er steenharde kuiten van, ik gespierde billen. Kennelijk gebruiken we niet dezelfde manier om te stijgen en te dalen. Douglas Tompkins is drie jaar geleden op 72-jarige leeftijd aan onderkoeling overleden. Hij sloeg met zijn kajak om in het ijskoude water van het General Carrera meer, wat hem enkele uren later noodlottig werd.
Op de vraag hoe hij over zijn nalatenschap dacht antwoordde Tompkins: “People will walk on these lands, don’t you think that’s more beautiful than a tomb?”

large_fullsizeoutput_19b9.jpeglarge_P1070774.JPGlarge_P1070796.JPGlarge_P1070784.JPGlarge_fullsizeoutput_19bb.jpeg

We eindigen aan Playa Santa Barbara. Volgens i-overlander DE plaats om te genieten van de rust en de opspringende tonino’s of Chileense dolfijnen. Dat is buiten de bekendheid van i-overlander gerekend. Als we toekomen staan er minstens 6 campers en nog wat lokale kampeerders. In alle rust een aperitiefje aan het strand? We zijn nog maar net geïnstalleerd of krijgen al bezoek van een Franse en Duitse overlander. We wisselen tips en ervaringen uit en twee uur later staan we niet veel verder en hebben we geen dolfijnen gezien. Egoïstisch als we zijn, rijden we door en iets verderop is een verlaten stukje strand waar een heleboel zwanen met hun kleintjes dobberen op het water. Zalig om die kleine soms nog onbeholpen zwaantjes bezig te zien.

large_P1070887.JPGlarge_fullsizeoutput_19e2.jpeg

En van zalige vogels gesproken. Een WhatsApp-berichtje met foto komt binnen. Ik gaf Lise, de dochter van goede vrienden van ons een zelfgemaakte uil die ze aan het einde van haar stage in ‘The King’s Children’s Home’ in Belize aan een kindje kon geven waarmee ze een speciale band had opgebouwd of dat nauw aan haar hart lag. De uil had ik gemaakt uit stukken hemd van Marcel, de overleden broer van Theo. De foto toont een kleuter van 4 met zijn uiltje! Ik veeg een traantje van geluk uit mijn ooghoek. Dankjewel, Lise, we lopen de hele avond op 4m2 wolkjes. Zo blij dat het uiltje een thuis heeft gevonden en iemand gelukkig maakt.

large_fullsizeoutput_1ade.jpeg

24 December 2018
We merkten gisteren al een Food Truck in een van de straten van Chaitén en nemen er eerst een ontbijtje voor we weer de Carretera Austral oprijden. Isabelle en Adriaan zijn op zoek naar kalkoen als we hun auto aan de supermarkt zien staan. We duwen op de rem want… een gelijkaardige Toyota EN een Belgische nummerplaat! Niet dat we per se op zoek zijn naar Belgen maar na een paar maanden is het wel leuk om eens in het Vlaams te kunnen keuvelen met andere reizigers. Isabelle en Adriaan zijn al 3 maanden onderweg. De mannen duiken onder de motorkap en onder de carrosserie en Isabelle en ik praten over belevingen en belevenissen. We trekken allebei richting zuiden dus wie weet komen we mekaar nog wel ergens tegen. De Carretera Austral gaat langs het dorpje Villa Santa Lucía. Op 16 december 2017 om 9 uur ’s ochtends werd dit dorp getroffen door een aardverschuiving als gevolg van een periode van hevige neerslag. Een losgekomen rotswand gleed over een gletsjer en veroorzaakte zo een aardverschuiving. Een stroom van modder en afgerukte bomen kwam met een gemiddelde snelheid van 72 kilometer per uur naar beneden en veegde het dorp van de kaart. 22 mensen overleefden de ramp niet. Het is de tweede keer dat we op onze reis geconfronteerd worden met de kracht van de natuur. We vinden een restaurantje in wat van het dorp is overgebleven. Javier, een sympathieke Venezolaan, staat aan het fornuis. We zetten ons bij de open keuken zodat we een praatje kunnen slaan terwijl hij bezig is. Hij vertelt ons over zijn land en zijn omzwervingen en ervaringen als vluchteling. Hij droomt ervan om de kost te kunnen verdienen in Australië maar moet hiervoor zijn Engels nog bijschaven. We raden hem de gratis app ‘duolingo’ aan en beloven hem mondelinge assistentie via WhatsApp.

large_fullsizeoutput_1a04.jpeglarge_fullsizeoutput_1a0f.jpeglarge_fullsizeoutput_1a1a.jpeglarge_fullsizeoutput_1a1d.jpeglarge_fullsizeoutput_1a17.jpeglarge_fullsizeoutput_1a16.jpeglarge_fullsizeoutput_1a13.jpeg

We verlaten hier de Carretera Austral en slingeren langs de oevers van het diepblauwe Yelcho meer en door een prachtig groene vallei geflankeerd door majestueuze bergtoppen. Kerstavond brengen we door op een prachtige plek aan de Espolon rivier. Onze voeten in het glasheldere water, camera in de aanslag. We hebben al twee keer een grote ijsvogel gemist die laag en snel over het water flitst. Iedere keer als we zijn vleugels horen flapperen, zijn we net te laat om hem vast te leggen. En hij vliegt een lange vlucht want telkens als we denken dat hij niet meer terugkomt en we de camera’s neer leggen, is hij daar. En zo vliegt onze kerstavond voorbij.

large_fullsizeoutput_1a1f.jpeglarge_fullsizeoutput_1a2a.jpeglarge_P1070944.JPGlarge_fullsizeoutput_1a74.jpeglarge_P1070930.JPGlarge_fullsizeoutput_1a36.jpeg

Posted by happy glocals 05:56 Archived in Chile

Table of contents

Comments

Lieve A'tje,
Het uiltje en het kindje stralen ....
xxxx
C'tje

by Caroline Mampaey

Mooi, mooi, mooi. Ondertussen is het hier 2 januari: gelukkig nieuwjaar dus! En nog veel fantastische avonturen voor jullie en leuk leesvoer voor ons 😉
Groetjes!!!!

by Chris and Peter

Schitterende beelden, schitterende natuur... super jullie te lezen. En ondertussen ... Happy New-Year 2019. Hartelijke groetjes, :) :)

by Caroline Mampaey

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint