A Travellerspoint blog

Zo wijs al dat ijs

semi-overcast 6 °C
View America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

23/11/19 — Nationaal Park ‘Los Glaciares’ — Het is blauw en het kraakt

In El Chaltén - het uiterste noorden van het park - deden we het duurzame kledingmerk ‘Patagonia’ alle eer aan. We volgden er de wandelpaden en werden beloond met adembenemende zichten op de majestueuze Fitz Roy, de iconische berg in het logo van het kledingmerk. Iedereen in het bergstadje komt met dezelfde intentie. De grillige piek van de berg en de omringende meren bewonderen. Al vroeg in de ochtend volgden we de menigte naar de start van de wandeling ‘Laguna de Los Tres’. We wilden ten volle genieten van de zonnige dag. Gelukkig viel de ‘stoet’ al snel uit elkaar omdat iedereen aan een verschillend tempo wandelt.
In dit toeristische bergstadje komt de hele wereld bij elkaar. Tot hiertoe hoorden we nog nooit zoveel talen spreken en waren de prijzen in restaurants of bars nog nooit zo hoog.

large_P1120061.jpeglarge_P1120051.jpeglarge_IMG_2656.jpeglarge_IMG_2688.jpeg

In El Calafate - het zuidelijk deel van het park - zorgde de imposante Perito Moreno voor natuurlijk spektakel. De Perito Moreno is zestig meter hoog, vijf kilometer breed, dertig kilometer lang en één van de weinige gletsjers in de wereld die nog groeit. Of, in ieder geval niet terug trekt.
Zelfde scenario als in El Chaltén, heel veel volk. Een shuttle busje brengt de bezoekers vanaf de parking naar de verschillende wandelpaden met uitzicht op de gletsjermuur. Telkens als de gletsjer rommelde of kraakte, schoten de mensen tot dicht tegen de rand van het balkon in de hoop getuige te zijn van hoe een brok ijs in het water zou storten. Soms leek het wel of de Mexican Wave werd ingezet.
Het was berekoud door de ijzige wind die geregeld opstak maar we hebben geen enkel uitzichtpunt gemist. Uren brachten we er door want ook wij hoopten op het losbarsten van ijs. En in die tijd was het weer even grillig als het ijs. Wolken, regen, zon, mist… En de kleuren van de gletsjer veranderden navenant.

large_P1120126.jpeglarge_P1120171.jpeglarge_P1120137.jpeg

Via de onverharde RP15 bekeken we het gletsjerlandschap vanuit een heel ander perspectief. Aan het einde van de weg net voor Estancia Nibepo Aike klommen we de Cerro Cristal op. De wandeling was technisch niet uitdagend maar wel lang en heel steil. We hadden een geweldig uitzicht op Lago Roca en Lago Argentino en op de Perito Moreno-gletsjer en de bergketen. Ondanks de uitputtende wandeling trokken we daarna nog naar de oever van het meer. Alleen wij, de wind en het uitzicht… heerlijk. Een vallei met rood steppegras zorgde voor een prachtig kleurenpallet. Het had iets feeërieks. Soms is het moeilijk te geloven hoe mooi en rustig deze wereld zou kunnen zijn.

large_P1120203.jpeglarge_P1120242.jpeglarge_IMG_2763.jpeglarge_867169c0-183e-11ea-a607-97fb12edaa13.jpeglarge_P1120252.jpeglarge_IMG_2787.jpeg

Langs de RP60 mochten we genieten van een unieke plek op aarde. Aan een huisje langs de weg werden we verwelkomd door een varkentje en een hond die naar onze auto kwamen toegelopen. Het bleek een restaurantje met een subliem uitzicht… in the middle of nowhere. Gaucho Paul - met Schotse roots - was net bezig met het avondeten en we mochten aanschuiven. In deze unieke setting zou een stuk brood met een glas water hemels gesmaakt hebben! Maar Paul toverde een perfect gegrilde steak met sla en tomaatjes op tafel. Groot was onze verbazing toen hij met enkele restjes naar de schouw trok en ons aanmaande om even te komen kijken. Verscholen in een hoekje van de haard zat een baby vosje dat hij tijdens zijn wandeling gevonden had. Tot laat in de avond hebben we nog gekletst over de dingen des levens. Een topdag om nooit te vergeten.

large_P1120265.jpeglarge_IMG_2803.jpeglarge_P1120270.jpeglarge_P1120248.jpeglarge_IMG_2809.jpeglarge_IMG_8569.jpeg

28/11 — Veintiocho de noviembre — Toeval bestaat niet

Toeval of niet maar op 28 november hielden we nog een korte stop in ’28 de noviembre’ een mijnwerkersstadje net voor de grens met Chili en tevens woongebied van de Andescondor. De stad vormt, naast de stad Río Turbio (ongeveer 15 km verder), "Het steenkoolbekken” en is de belangrijkste bron van energie en werk.
We hadden het weer niet mee en daarom leek het stadje des te troostelozer. Het dorpsfeest ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de stad moest doorgaan in de gietende regen. We bezochten het Musea Minera waar we een uitgebreide rondleiding kregen in een mijn en waar we niet anders konden dan respect op te brengen voor zij die onder de grond (moeten) werken. Het toeristenbureautje bood ons een gratis natuurgids aan en dus klommen we met Jonathan naar de Mirador Condor Andino. We waren bevroren maar weer een beetje slimmer. Wist je dat condors via de anus kadavers leeg eten en dat hun jongen uiteindelijk getrakteerd worden op de hersenen?

large_IMG_8582.jpeglarge_78724869_1363568400469903_1059229047902437376_N.jpeglarge_IMG_8600.jpeglarge_79106974_437182990565833_3253835371972132864_N.jpeglarge_P1120289.jpeglarge_IMG_8616.jpeg

Posted by happy glocals 13:10 Archived in Argentina Comments (2)

De Patagonische steppe door

storm 12 °C
View America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

20/11/19 — Sarmiento — De kracht van de natuur

Bijna 150 km ten westen van Comodoro Rivadavia ligt in een groene en waterrijke vallei het dorpje, Sarmiento. Een dorpje met twee geasfalteerde straten. We reden hier naartoe om de saaie kustweg vanaf Puerto Madryn te vermijden en uiteraard voor de best bewaarde versteende bossen ter wereld: Bosque Petrificado Sarmiento. 
Bomen kunnen in de loop van miljoenen jaren door de krachten van de natuur veranderen in steen. Daardoor zien ze er nu nog zo uit als in de tijd dat dinosaurussen de aarde bevolkten. We trotseerden het woestijnstof en de wind in het prachtige en kleurrijke maanlandschap. Volgens de parkwachter was het de dag tevoren zelfs onmogelijk geweest om het park te bezoeken.
De Patagonische winden kenden die dag geen genade en we moesten overnachten in een chalet omdat we de tent niet konden opzetten. Dat kwam perfect uit. We konden er even uitrusten na de voorbije slapeloze nachten. Het seizoen is immers begonnen en in de weekends zijn de luidruchtige Argentijnen en hun soundblasters heer en meester.
En net nu werd er eentje (Astrid) ook goed ziek, en dan is een badkamer meer dan welkom ;-)

large_P1110724.jpeglarge_P1110757.jpeglarge_P1110747.jpeglarge_P1110753.jpeglarge_P1110746.jpeg

22/11/19 — Cueva de las Manos Pintados — Kunst verzegeld

Dat de winden hier ongekend sterk zijn, wisten we. Maar het ging deze keer zo hard dat op een bepaald moment onze daktent omhoog vloog tijdens het rijden. Gelukkig hadden we geen schade maar het was wel een klus om de tent terug in de cabine te heisen.
Omringd door kuddes guanaco’s en die onverbiddelijke wind reden we naar de Cueva de las Manos (de grot van de geschilderde handen), een van de beste voorbeelden van rotsschilderingen in Zuid-Amerika en vermeld als UNESCO-werelderfgoed. De weg ernaartoe was bijzonder mooi en voerde ons door de indrukwekkende Cañón de Río Pinturas. Een gids leidde ons en helaas ook een groep uitbundige Argentijnse senioren langs de tekeningen. Wij dachten dat we in een grot - in de echte zin van het woord - zouden kruipen maar eigenlijk waren het natuurlijke uitsnijdingen aan de voet van een torenhoge rotswand. Op de wanden staan collages van zwarte, witte, rode en okerkleurige handafdrukken, gemengd met contouren van guanaco’s, puma’s en andere geometrische figuren. Gelukkig kregen we de dag voorheen al een gedetailleerde uitleg in het archeologisch museum in Perito Moreno en konden we door het getater van de oudjes door toch nog alles goed begrijpen ;-).

large_P1110797.jpeglarge_P1110776.jpeglarge_P1110775.jpeglarge_P1110807.jpeglarge_P1110804.jpeg

23/11/19 — Tres Lagos — Tot wat een hongertje kan leiden

Op weg naar onze volgende bestemming hielden we een stop in Tres Lagos want Theo had … een hongertje. Het dorpje is een zakdoek groot en hield uitgerekend dat weekend een Festival De Jineteada, de traditionele paardensport activiteit van de gaucho’s. En daar hoort uiteraard een gegrild schaap bij. Het is altijd plezant om als enige buitenlander op een lokaal feest te zijn. We hadden veel bekijks maar zodra we een woordje Spaans spraken, werden we met open armen ontvangen. Een oude snoeper had alvast bijzonder veel sympathie voor ons.

large_P1110849.jpeglarge_P1110823.jpeglarge_P1110833.jpeglarge_P1110837.jpeglarge_P1110844.jpeglarge_P1110848.jpeg

Posted by happy glocals 19:55 Archived in Argentina Comments (3)

Plan B

semi-overcast 18 °C
View America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

9/11/2019 — Argentinië — Tradities

Tradities zijn er om in ere te houden. Een bezoek aan Argentinië zou niet volledig geweest zijn zonder een bezoek te brengen aan Elvira en Eduardo. Zij overtuigden ons om niet onze geplande route richting Bolivië te volgen omwille van de onstabiele en onvoorspelbare politieke- en veiligheidssituatie. Ook het economische klimaat in Chili, Ecuador en Colombia zorgen voor oproer. En de gezondheidssituatie van Theo - waarover we bewust niets schreven in onze vorige blog om geen ongerustheid te creëren - maakt dat we geen onnodige risico's moeten nemen.
Zodoende schakelden we over op plan B.

San Antonio de Areco, nationale hoofdstad van de traditie, ten noordwesten van Buenos Aires is de mooiste stad in de pampa’s zo beweren de gidsen. Wij erheen en we hadden geluk. We waren net op tijd voor het Fiesta de la Tradición. We lieten ons onderdompelen in de gaucho- en criollo-tradities. Overal in de stad waren tentoonstellingen van ambachten en traditionele kledij. In het Criollo park werden kilo’s vlees gegrild op reuzegrote fongo’s (vuren), liters wijn en bier gingen er over de toog. De meeste gaucho’s en gaucha's waren netjes uitgedost met een baret en kleurrijk sjaaltje. Ook de bombacha’s (wijde broeken) en alpargatas (espadrilles) ontbraken niet. Hoe ze die laatste ooit terug proper gaan krijgen is ons een vraagteken. Het had immers de hele nacht gegoten en het park was een grote modderpoel.

large_IMAGE1.jpeglarge_P1110149.jpeglarge_P1110140.jpeglarge_P1110146.jpeglarge_P1110143.jpeglarge_P1110130.jpeglarge_P1110141.jpeg

10/11/2019 — ’t Zeetje of Mar Chiquita

Mar Chiquita is de thuisbasis van Albúfera Mar Chiquita, een 35 km lange lagune. Ze wordt gevoed door kreken uit de Sierras de Tandil en beschut door een keten van zandduinen. De lagune loopt afwisselend af in de oceaan of absorbeert zeewater, afhankelijk van de getijden. Dit creëert een uniek biodivers ecosysteem en werd door Unesco uitgeroepen tot World Biosphere Reserve.
Mar Chiquita is een gemoedelijk dorpje met laagbouw. Het hoogseizoen start hier rond 20 december en het lag er dus nog heel verlaten bij.
Die rust zorgde ervoor dat wij twee uilennesten konden spotten en dat duizenden krabbetjes ongestoord langs de rand van de lagune konden trippelen. De wind was onverbiddelijk en de enige reden waarom enkele kitesurf-fanaten hun kunstjes oefenden. Wj kropen tussen de rotsen en bewonderden lekker beschut hun acrobatische toeren.

large_P1110151.jpeglarge_P1110160.jpeg

16/11/2019 — Península Valdés — Een droom komt uit

Vanaf de kust bogen we landinwaarts af langs de Sierra de la Ventana om daarna via de Atlantische kust verder naar het zuiden te trekken. We kwamen in de late middag toe in het Nationaal Park Península Valdés en het weer was ronduit top. De dag was grauw en regenachtig begonnen dus dat was al een eerste meevaller. Zon aan de blauwe hemel, geen zuchtje wind en bijgevolg geen rimpel op het water. We konden nog net aansluiten bij een kleine groep mensen voor de ‘sunset’ tocht met een bescheiden motorboot. In de Golfo Nuevo waren tientallen walvissen, al dan niet met kalfjes, aan het eten. Ze waren nieuwsgierig en sommigen kwamen zelfs rond de boot cirkelen. Anderen doken neer om voedsel te zoeken en schoten erna weer omhoog. We genoten met volle teugen van het schouwspel. De dag kon niet mooier eindigen.
De volgende dagen nam de wind toe en maakten wolken de hemel grauw. Zeeleeuwen, pinguïns, guanaco’s, gordeldiertjes, alleen de Orca ontbrak… op het moment dat wij op de uitkijk stonden.

large_IMG_0502.jpeglarge_DSC_0311.jpeglarge_DSC_0331.jpeglarge_DSC_0391.jpeglarge_DSC_0400.jpeglarge_DSC_0439.jpeglarge_5608c050-0fdb-11ea-ac17-1d78c184d773.jpeglarge_P1110705.jpeglarge_P1110709.jpeg

Posted by happy glocals 17:25 Archived in Argentina Comments (2)

Hola America del Sur

semi-overcast 14 °C
View America del Sur - part 2 on happy glocals's travel map.

5/11/2019 — Uruguay — Acclimatiseren

Na een vermoeiende reis van meer dan 34 uur streken we, samen met onze Hugo, neer in Maldonado aan de zuidkust van Uruguay. Het deed uitermate goed om Hugo na 8 maanden in topvorm terug te zien. Ik zorgde voor een opknapbeurt binnenin - ja er was toch wat stof gevallen - en Theo zorgde voor de technische updates en aansluitingen. Tussendoor maakten we wandelingen op het verlaten strand en in het nabijgelegen natuurreservaat.

Het mondaine Punta del Este enkele kilometers verderop was niet aan ons besteed. Hoge wolkenkrabbers, luxe hotels en dito restaurants wisselen elkaar af langs de costanera. Enkel de vissershaven vonden we een leuke plek om door te kuieren. Wanneer de afval van de vismarkt in het water wordt gekieperd vechten meeuwen en zeehonden om het lekkerste stukje.

In Punta Ballena bezochten we het Museo Taller de Casapueblo, een complex gebouwd door de Uruguayaanse kunstenaar Carlos Páez Vilaró. Aanvankelijk een zomerhuis en atelier, nu onder meer een museum, een kunstgalerij, een cafetaria en een hotel. Een commerciële artiest die Carlos!

large_IMG_8187.jpeglarge_IMG_8213.jpeglarge_IMG_8190.jpeglarge_IMG_0433.jpeglarge_IMG_8236.jpeglarge_IMG_0446.jpeg

Posted by happy glocals 17:04 Archived in Uruguay Comments (0)

Ciao!! hasta pronto

sunny 22 °C
View 2018 America del Sur - part 1 on happy glocals's travel map.

16/3/19
In het tankstation van San Miguel kunnen we internetten. Het brengt ons meteen tot de werkelijkheid. In Christchurch heeft een schutter meer dan 50 mensen vermoord. Ten minste acht mensen werden gedood tijdens een schietpartij op een school in São Paulo. Een boot van Grimaldi Lines geladen met 363 containers bovendeks en auto’s, vrachtwagens en campers in het roll-on/roll-off gedeelte is uitgebrand en gezonken! Ook dit nieuws doet ons even slikken. Ongetwijfeld zijn er overlanders die net zoals wij enkele maanden geleden aan de start stonden van een avontuur. Shit happens :-(

large_fullsizeoutput_2040.jpeg

We drinken teveel koffie en rijden richting Mercedes. Het is heerlijk bewolkt vandaag. Nooit gedacht dat ik daar zo zou naar snakken. Een half uurtje buiten de stad bevindt zich het zalig rustige Mariano I. Loza. Juan en Beti en hun vier kinderen ontvangen ons op hun terrein en we genieten weer van de ongewoon fijne gastvrijheid. ’s Namiddags breekt een hevig onweer los maar dat kan ons nu eens echt NIET schelen. We hebben wat slaap in te halen dus perfecte timing.

large_fullsizeoutput_2041.jpeglarge_fullsizeoutput_20b2.jpeg

17/3
’s Ochtends komt Juan ons begroeten. Hij wil ons graag zijn land en dieren tonen. Maar omdat het zo fel geregend heeft, ligt het veld er behoorlijk drassig bij en gaan we met de auto. Clara en Alejo, twee van de vier kids, klimmen mee in de terreinwagen. Juan heeft Libanese roots (zoals veel Argentijnen en Chilenen trouwens) en vertelt uitgebreid over de historiek van zijn familie. Een hand aan het stuur, in de andere …. een mate beker natuurlijk. Veeteelt is een van de belangrijkste economieën in Corrientes. De bodem is te gesteend voor agricultuur. Op het terrein, waarvan we het einde nauwelijks kunnen zien, grazen 380 koeien gedurende 4 jaar. Pas dan worden ze geslacht. Hierdoor kan Juan kwaliteitsvol vlees leveren in Europa aan onder andere hotelketen Gilton :-). Ik weet niet meer hoe we bij het onderwerp kwamen maar volgens hem komt ’s werelds beste marihuana uit Paraguay. Gedurende het presidentschap van Kirchner werden in Corrientes langs de grens met Paraguay heel wat landingsbanen gecreëerd. Je zag er vliegtuigjes landen en heel snel weer opstijgen. Iedereen wist wat er gaande was. De huidige president, Mauricio Macri, laat strenge controles uitvoeren en tot nu toe werd dit jaar meer dan 15 ton marihuana in beslag genomen in Corrientes. En uiteraard gaan onze gesprekken ook over de stevige waardedaling van de peso waaronder het land gebukt gaat en de torenhoge inflatie (meer dan 47 procent!). De kinderen zijn zich gelukkig van geen kwaad bewust en ravotten met de honden in de tuin tot ze honger hebben. Na de gebruikelijke warmhartige groepsknuffel en ussie, zetten wij aan richting Uruguay.

large_fullsizeoutput_20fb.jpeg

17-18/3
Langs de RN14 naar Concordia staan onnoemelijk veel reclameborden voor escabeche (in een zuur mengsel gemarineerd voedsel). Geen enkel dier ontbreekt op het escabeche menu van ‘Regionales María’. Krokodil, konijn, capibara, fazant, patrijs, nandú…je kan het zo gek niet bedenken of je kan het beestje in ’t zuur krijgen. Het gedacht alleen al geeft me oprispingen.
Bij Concordia zetten we ons schrap voor de grensovergang. Het is helemaal niet duidelijk in welke volgorde we waar verwacht worden met onze documenten. Een vrouwelijke beambte, sorry maar ze gedraagt zich als een echte b*tch, heeft het kennelijk niet zo met Europeanen. Ze zucht en draait haar ogen naar boven en stuurt ons opzettelijk twee keer de verkeerde kant uit. Binnen in het kantoor is het al niet veel beter. Voor ons is het het heel belangrijk dat de TIP (Temporary Import Permit) voor onze auto perfect is ingevuld. Met dit document kan onze auto een jaar in Uruguay blijven. De beambte tikt met twee vingers alle gegevens netjes in en dan crasht het systeem natuurlijk en moet hij helemaal opnieuw beginnen. We blijven er rustig bij. Pas als we alles gedubbelcheckt hebben, rijden we met een gerust hart verder. De auto wordt niet eens gecontroleerd. Welkom in Uruguay :-). In Termas del Daymán houden we het bekeken voor vandaag. Het begint te regenen en het houdt niet meer op tot de volgende ochtend.

18/3
We stoppen in het centrum van Salto. Zelfde scenario als voorheen. Geld afhalen, gsm opladen, boodschappen doen. Omdat de Movistar shop ’s middags sluit, overbruggen we de tijd met een lunch.

large_fullsizeoutput_203f.jpeg

Het valt ons op dat redelijk wat behoeftige mensen door de straten dwalen. Zo ook een oude man met versleten schoenen waarvan de zool helemaal is losgekomen. We proberen hem na het eten terug op te sporen omdat we hem kunnen helpen met een paar wandelschoenen van Theo. De ober met wie we eerder gesproken hadden, kent de man en verzekert ons dat hij hem de schoenen zal geven. Ondertussen is ook weer helemaal terug opgeklaard en aangenaam warm. Via de RN3 rijden we nu verder naar het zuiden. De weg loopt evenwijdig met het nationaal park El Palmar in Argentinië. Aan de westkant niets dan palmbomen dus. We rijden twee grote zonnepanelenparken voorbij, iets wat we in Argentinië (nog) niet gezien hadden terwijl het land zoveel zon heeft. We vinden een heerlijk rustige plaats om de nacht door te brengen in Andresito aan de rand van het gelijknamige meer. Apéro aan het meer, mooie zonsondergang, en GEEN muggen. TOP!!

large_fullsizeoutput_2105.jpeglarge_fullsizeoutput_203a.jpeg

19/3
We lassen een tussenstop in, in Colonia del Sacramento, de bakermat van het koloniaal verleden in Uruguay. Ik heb gezeurd voor wat koelte maar van 43 naar 20 graden is toch wel even wennen ;-) Een strakke wind blaast door de oudste stad van Uruguay. Aan de andere kant van het water ligt Buenos Aires van waaruit heel wat toeristen een daguitstap maken. We lopen door de smalle straatjes van de historische wijk die trouwens aangewezen is als een UNESCO World Heritage Site. De beste steak van Zuid-Amerika is eigenlijk de hoofdreden dat we dit ommetje maken. 7 jaar geleden at Theo hier een lapje vlees waar hij nog steeds van droomt. Jammer genoeg is het restaurant verdwenen of kunnen we het niet meer terugvinden. Maar dat zou heel eigenaardig zijn want als er nu iemand is die zich, gelijk waar ter wereld, de weg naar een restaurant kan herinneren… juist ja, dan is het Theo :-)
Dan maar meteen naar Jaureguiberry aan de Atlantische kust waar we ongeveer 5 maanden geleden onze reis begonnen.

20/3
De hele nacht ging de auto over en weer, de tent flapperde er op los. Veel slapen zat er niet in. Wat kan reizen toch vermoeiend zijn. We hebben allebei nog wat administratief werk op punt te zetten en lassen voor de rest een dagje ‘niksen’ in. De zomer is hier voorbij en bijgevolg zijn de stranden weer leeg, de meeste restaurants en barretjes gesloten. Zalig die rust!

large_fullsizeoutput_2036.jpeg

21/3
In Belgie begint vandaag de lente en hopelijk ook het goede weer. Hier in Uruguay laat de herfst zich stilaan voelen. Hoewel… vandaag ziet de dag er weer helemaal anders uit. We nemen een koffie in Piriápolis bij de gelijkgezinde Julieta en rijden dan door het binnenland over de mooie Ruta 8 (Ruta panorámica) richting Brazilië.
Glooiende landschappen glijden aan ons voorbij en het is lekker relaxed rijden op prima geasfalteerde weg. De laatste honderd kilometer echter steken de wegwerkzaamheden weer een stokje tussen de wielen en na zes uur rijden komen we eindelijk op onze bestemming:
Lago Merín. Lago Merín is een klein dorpje aan de grens met Brazilië en een ideale kitesurf locatie. We worden er met open armen ontvangen door Melanie en Mathias. 7 jaar hebben we elkaar niet meer gezien. De dag dat we Antonio - onze eerste gehuurde camper - terugbrachten. Maar ze zien er nog altijd even sportief uit :-) Ondertussen maakt de schattige Paula sinds 3,5 jaar deel uit van het gezin. Even is ze verlegen maar het ijs is heel gauw gebroken en we worden dikke vriendjes. Mathias is de maestro asador van dienst, Melanie zorgt voor heerlijke slaatjes, wij voor de drank en vriendin Solange springt binnen met zelfgemaakte Quinchin dessertjes. The party can begin!

large_PHOTO-2019-03-22-17-55-05.jpg
large_ab7d3430-5dd4-11e9-85b3-5f07523e25b9.jpg

22/3
We hebben een zwaar feestje gehad en iedereen is nog moe behalve de energieke Paula. Er zijn zoveel prikkels dat ze niet naar school wil. Ze schreeuwt moord en brand en wil met mij (Astrid) spelen. Maar wij liggen nog lekker te rusten in onze tent. Ik wil het meisje echter niet te lang in spanning laten en hijs me uit de auto. Maar vooraleer we ons aan de Legoblokjes zetten: ons ochtendritueel. Tandjes poetsen. Normaal een hele opgave voor de ouders maar samen met mij leuk om te doen :-).
In de namiddag doen we allemaal samen een dutje zodat we uitgerust naar het meer kunnen om te spelen en verder bij te babbelen.

large_fullsizeoutput_2031.jpeg
large_PHOTO-2019-03-23-02-13-42.jpglarge_PHOTO-2019-03-22-17-55-06.jpg

23-28/3
We naderen het einde van het eerste deel van onze reis. En dat betekent dat we Hugo voorlopig gaan stallen en hij dus een grondige poetsbeurt nodig heeft. We steken even de grens met Brazilië over om diesel in te slaan. Die is de helft goedkoper dan in Uruguay dus dat was het kleine ommetje (10 km) meer dan waard.

large_PHOTO-2019-03-23-18-53-53.jpg

We hebben een kleine cabaña gehuurd bij Bea en Tom in om heel de auto uit te laden en grondig te poetsen. De eerste twee dagen hebben we dikke pech. Er staat een stevige wind en het regent pijpenstelen. Niet echt de beste timing om een auto leeg te halen maar wel om uit te rusten en voorbereidingen te maken voor de stalling van de auto. De andere dagen hebben we gebruikt om alles te wassen, de auto van binnen en buiten tot in de kleinste hoekjes en spleetjes te kuisen en alles opnieuw te ordenen.

large_fullsizeoutput_2068.jpeg

En we gaan nog niet naar huis ...

Vanaf nu gaat alles in sneltreinvaart. We blijven nog twee dagen in Montevideo en hebben geluk met het weer. We kuieren door de straten, fietsen langs de rambla of doen een terrasje. Meer niet.

large_fullsizeoutput_2095.jpeglarge_fullsizeoutput_2098.jpeglarge_fullsizeoutput_20a7.jpeglarge_fullsizeoutput_20a3.jpeg

Daarna brengt de ferry ons naar Buenos Aires. We hebben er een studio gehuurd in het district Palermo. In de late namiddag gaan we op verkenning in de buurt. Terrasje doen, mensjes kijken. Op weg naar ‘huis’ worden we aangesproken door een beetje een vadsig type halverwege de dertig. Hij vraagt in het Engels de weg naar een plein in de buurt. Of we soms ook Nederlands praten? Hij stinkt uren in de wind, kijkt erg zielig en komt met een raar en onsamenhangend verhaal. Hij zou na een busreis van 38 uur beroofd zijn van rugzak, paspoort en portemonnee. Hij kan zich niets herinneren en heeft drie weken in het ziekenhuis gelegen. Maar daar moest hij vandaag vertrekken. Zijn linkerbeen is gezwollen en er zit een windel rond. Niemand heeft hem tot hiertoe kunnen helpen. Noch de ambassade noch de politie. Hij heeft zijn vader om geld gevraagd maar dat komt blijkbaar niet toe? Af en toe kreunt hij van de pijn. Toch zitten we allebei met een dilemma en voelen medelijden met de man. We stoppen hem geld toe om tenminste in een hostel te kunnen overnachten en te douchen. Met een wrang gevoel stappen we verder maar het verhaal houdt ons bezig.
Later geef ik wat trefwoorden in op het internet en vind het verhaal van een Nederlandse oplichter. ‘Jeroen’ voert zijn toneelstukje inderdaad zo overtuigend op, dat hij er zijn verblijf in Argentinië mee bekostigt. Internetfora wemelen van de verhalen over hem. De Nederlandse ambassade heeft al verschillende waarschuwingen geuit voor de man en toch is het telkens raak. We kunnen alleen maar blij zijn dat we hem geen onderdak hebben gegeven of geld geleend.
Onze week in Buenos Aires stond vooral in het teken van wandelen. We hebben alle districten verkend, meer dan 20.000 stappen per dag gedaan, veel te veel ijsjes gegeten, lekkere koffietjes gedronken, de benen van onder ons lijf gedanst tijdens het nog steeds populaire Bomba del Tiempo, en heel veel bijgeleerd o.a.
Het gemiddelde maandloon van een Argentijn bedraagt op dit moment 500 Euro
De 29ste van de maand = gnocchi dag, 60% van de Argentijnen heeft Italiaanse roots
Diezelfde 60% heeft twee paspoorten, een Europees en een Argentijns
De regering promoot vis: elke 19de van de maand = visdag (een viswinkel vinden is echter een uitdaging)
Het water voor de Yerba mate mag maar 85 graden zijn
De bombilla (het metalen rietje in de mate beker) mag je niet aanraken als je mate aangeboden krijgt
Een Argentijn koopt zijn vlees nooit in de supermarkt want met een beenhouwer heb je een relatie
Argentijnen zijn nooit op tijd
Een Argentijn spreekt Castellano, GEEN Spaans, en ben je van de hoofdstad (la Capital) dan spreek je Castellano Del Río De La Plata
Wijn koop je in een Chinese supermarkt want die zijn altijd de goedkoopste

large_fullsizeoutput_213f.jpeglarge_fullsizeoutput_20dc.jpeglarge_fullsizeoutput_211c.jpeglarge_fullsizeoutput_2141.jpeglarge_fullsizeoutput_20d9.jpeglarge_fullsizeoutput_20d7.jpeglarge_fullsizeoutput_20d3.jpeglarge_fullsizeoutput_2148.jpeglarge_fullsizeoutput_20d1.jpeglarge_fullsizeoutput_2147.jpeglarge_fullsizeoutput_211a.jpeglarge_fullsizeoutput_2142.jpeg

Posted by happy glocals 03:37 Archived in Uruguay Comments (2)

(Entries 1 - 5 of 29) Page [1] 2 3 4 5 6 »